Er zijn nog geen echt goed uitgevoerde gerandomiseerde studies. Het is nu een continue strijd tussen de vrij behoudende kinderartsen aan de ene kant en veel verloskundigen en tandartsen die het al uit voeren, o.a. in klinieken die als paddestoelen uit de grond zijn geschoten. Veel studies zijn beschrijvende studies, bij patiënten geselecteerd in een tongriem kliniek (bij ouders en behandelaars die dus al vertrouwen/interesse hadden). Zonder controlegroep, want uiteindelijk ondergaan alle kinderen een frenulotomie. Dit geeft wel info over bijwerkingen of veiligheid van de procedure maar onvoldoende over effectiviteit.
Het is een beetje kosten/baten wegen. Als ouder van een kersverse baby wordt je ook behoorlijk wanhopig als je een kind hebt waar het niet goed mee gaat en wil je iets doen.
Neem daarmee dat het risico van deze ingreep (naar mijn weten) erg laag is snap ik wel dat het veel gedaan wordt.
“Baat t niet dan schaadt t niet”
Ik ben iemand op wie het op 5 jaar is gebeurd omdat het werkelijk nodig was (ik kon gewoon niet mijn gehemelte raken, en naast het riempje is het ook ‘rondom’ losgesneden waar het gefuseerd was), maar dat was pas op 5 jaar geconstateerd omdat ik niet onhoorbaar kon slikken. Op babyleeftijd is dat nooit opgemerkt.
Ik vind het dan vreemd dat deze constatering zo vroeg wel gemaakt kan worden als ik bijvoorbeeld zo een duidelijke case was.
Tja n=1 maar mijn vrouw heeft 3 maanden lopen worstelen met borstvoeding (veel pijn aan borst en baby met veel reflux). Ze heeft verschillende aanleg methode geprobeerd, meerdere specialisten laten kijken. Uiteindelijk toch maar het riempje gekliefd. Gelijk daarna verbetering met borstvoeding, nu al 3 maanden pijnloos voeden.
We doen wát nu?
(Ik snap t 100% bij babies met een te korte tongriem, maar wie gaat er in n baby knippen als t niet nodig is???)
Wij hebben deze behandeling uit laten voeren bij onze dochter. Ze kon niet goed aanhappen aan zowel de fles als borst en op aanraden van onze kraamverzorgster dit laten onderzoeken. Niet laten klieven, maar met elektriciteit laten doorsnijden.
Heel belangrijk is de nazorg van de wond. Wij gebruikten kokosolie (wel een speciale met een bepaald supplement er in, welke weet ik helaas niet meer daarvoor is het te lang geleden) om het wondje soepel te houden en moesten 6 weken lang meerdere keren per dag de wond wat oprekken.
Sindsdien ging het drinken goed, zou het de volgende keer dus zo weer doen als het nodig is.
De voorhuiden ook.
De eerste paar maanden van het leven van een baby zijn best taai. Ouders worden wanhopig en gaan vanalles doen. Is het reflux? Nexium! Is het een koemelkeiwit allergie? Pepti! Is het dan obstipatie?? Lactulose!! En zo komt nu ook het tongriempje erbij. Iets doen voelt goed als je een onrustig kind hebt wat slecht drink, afwachten niet.
Uiteindelijk worden de kinderen ouder en gaat het altijd beter. Er wordt een hoop onnodige behandelingen op zuigelingen uitgestort. Het tongriempje de kwalijkste gezien de potentiële complicaties.
Disclaimer: uiteraard zijn er kinderen met een duidelijke indicatie, maar het merendeel niet.
8 comments
Er zijn nog geen echt goed uitgevoerde gerandomiseerde studies. Het is nu een continue strijd tussen de vrij behoudende kinderartsen aan de ene kant en veel verloskundigen en tandartsen die het al uit voeren, o.a. in klinieken die als paddestoelen uit de grond zijn geschoten. Veel studies zijn beschrijvende studies, bij patiënten geselecteerd in een tongriem kliniek (bij ouders en behandelaars die dus al vertrouwen/interesse hadden). Zonder controlegroep, want uiteindelijk ondergaan alle kinderen een frenulotomie. Dit geeft wel info over bijwerkingen of veiligheid van de procedure maar onvoldoende over effectiviteit.
Het is een beetje kosten/baten wegen. Als ouder van een kersverse baby wordt je ook behoorlijk wanhopig als je een kind hebt waar het niet goed mee gaat en wil je iets doen.
Neem daarmee dat het risico van deze ingreep (naar mijn weten) erg laag is snap ik wel dat het veel gedaan wordt.
“Baat t niet dan schaadt t niet”
Ik ben iemand op wie het op 5 jaar is gebeurd omdat het werkelijk nodig was (ik kon gewoon niet mijn gehemelte raken, en naast het riempje is het ook ‘rondom’ losgesneden waar het gefuseerd was), maar dat was pas op 5 jaar geconstateerd omdat ik niet onhoorbaar kon slikken. Op babyleeftijd is dat nooit opgemerkt.
Ik vind het dan vreemd dat deze constatering zo vroeg wel gemaakt kan worden als ik bijvoorbeeld zo een duidelijke case was.
Tja n=1 maar mijn vrouw heeft 3 maanden lopen worstelen met borstvoeding (veel pijn aan borst en baby met veel reflux). Ze heeft verschillende aanleg methode geprobeerd, meerdere specialisten laten kijken. Uiteindelijk toch maar het riempje gekliefd. Gelijk daarna verbetering met borstvoeding, nu al 3 maanden pijnloos voeden.
We doen wát nu?
(Ik snap t 100% bij babies met een te korte tongriem, maar wie gaat er in n baby knippen als t niet nodig is???)
Wij hebben deze behandeling uit laten voeren bij onze dochter. Ze kon niet goed aanhappen aan zowel de fles als borst en op aanraden van onze kraamverzorgster dit laten onderzoeken. Niet laten klieven, maar met elektriciteit laten doorsnijden.
Heel belangrijk is de nazorg van de wond. Wij gebruikten kokosolie (wel een speciale met een bepaald supplement er in, welke weet ik helaas niet meer daarvoor is het te lang geleden) om het wondje soepel te houden en moesten 6 weken lang meerdere keren per dag de wond wat oprekken.
Sindsdien ging het drinken goed, zou het de volgende keer dus zo weer doen als het nodig is.
De voorhuiden ook.
De eerste paar maanden van het leven van een baby zijn best taai. Ouders worden wanhopig en gaan vanalles doen. Is het reflux? Nexium! Is het een koemelkeiwit allergie? Pepti! Is het dan obstipatie?? Lactulose!! En zo komt nu ook het tongriempje erbij. Iets doen voelt goed als je een onrustig kind hebt wat slecht drink, afwachten niet.
Uiteindelijk worden de kinderen ouder en gaat het altijd beter. Er wordt een hoop onnodige behandelingen op zuigelingen uitgestort. Het tongriempje de kwalijkste gezien de potentiële complicaties.
Disclaimer: uiteraard zijn er kinderen met een duidelijke indicatie, maar het merendeel niet.