Zouden niet alle ministers daadwerkelijk achtergrondkennis moeten hebben over waar ze minister van zijn?
De minister van defensie is de politiek leider van onze strijdkrachten. Diens taak is niet om de strijdkrachten te leiden, zoals een generaal (of chef-staf of wat dan ook), maar om het kabinetsbeleid door te voeren. Het is een andere baan dan generaal zijn.
Een belangrijk nadeel dat in deze column wordt aangehaald, is partijdigheid:
> Het probleem daarmee is dat bij een te grote zogenaamde informatie-assymetrie de minister niet kan bepalen of hij A) wel echt met experts te maken hebben en B) of die experts niet de informatie-assymetrie misbruiken om beslissingen naar de minister te souffleren die het departement dienen in plaats van het landsbelang.
Maar dit probleem geldt net zo goed voor een generaal als minister. Een generaal van de landmacht zal vrijwel altijd de belangen van de landmacht voorop stellen, een admiraal de belangen van de marine, enz. En in het algemeen kun je verwachten dat een ex-top-militair de belangen van de strijdkrachten voor die van het land zal stellen.
Aan de andere kant wil je natuurlijk ook geen minister die het verschil tussen een majoor en een helikopter niet kent. En zoals hiervoor gezegd, kan een leger (ha) aan ambtenaren daar niet per se een positieve invloed op zijn. Een goede balans van ambtenaren, politiek adviseurs, experts uit de strijdkrachten, enz. is het antwoord. Maar dat samenstellen is natuurlijk niet triviaal.
Nee. Het zou wel goed zijn als de bewindspersoon affiniteit heeft met zijn/haar ministerie, maar dat geldt voor alles. Dat je weet waar het over gaat, hoe het in elkaar zit, enz. Dit wordt sowieso al door de ambtenaren voorbereid, affiniteit is erg handig maar wordt (meestal) dus ook direct bij de nieuwe minister naar binnen gegoten.
Daarnaast zijn er genoeg voorbeelden van ministers die (erg) goed bleken zonder dat ze een carrière in die sector hebben gehad. Andersom ook: genoeg ministers die geen hoogvlieger bleken (of erger).
Het is zelfs erg goed voor te stellen dat een sterk inhoudelijke minister het minder goed doet, politiek gezien. Niet omdat hij er weinig van af weet, maar omdat het in de politiek vaak (en helaas) niet alleen over de inhoud gaat, een beroepspoliticus doet het waarschijnlijk veel beter. Dat is dan ook gelijk het nadeel van beroepspolitici, die krijgen misschien veel voor elkaar, maar inhoudelijk heb je er minder aan.
De minister van defensie moet iemand met kennis van defensie zijn, niet een oud-generaal met allerlei belangen betreffende het werkgebied.
Is dat niet de taak van de Commandant der Strijdkrachten?
Is er niet ook iets te zeggen voor een soort “scheiding der machten” waar de minister juist geen insider in het leger zou moeten zijn?
Niet dat een coup een reëele dreiging vormt in Nederland, maar een niet-leger minister voorkomt misschien wel dat het leger in het belang van het leger gaat dienen in plaats van in belang van het land. Ik zie daar best mogelijkheid voor belangenverstrengeling.
Nee joh, een onderwijzer op volksgezondheid ging toch ook prima?
Bij God nee net zoals dat minister van financiën geen oud bankier moet zijn, buitenlandse zaken geen persoon zonder Nederlands paspoort moet zijn een of veiligheid oud politieagent
Generaal weet ik niet, maar iemand die in ieder geval gediend heeft in de strijdkrachten zou toch wel haalbaar moeten zijn. Nu zit je met iemand die nota bene een buitenlandse nationaliteit heeft. Ik denk – en ik kan het mis hebben – dat de regering het liefst iemand heeft op die post die gewoon jaknikt. Er komt telkens weer niet genoeg geld en middelen naar defensie, iemand met hart voor defensie zou wellicht te veel in aanvaring komen met de regering.
Ja met zo’n dikke Bismarck snor
Nee. Het hele idee is eigenlijk dat een burger de baas is over het leger. Dat die persoon zich omringt met experts is wenselijk maar een militaire achtergrond is, IMHO, niet vereist.
Wat wel vereist is, en dat gaat op voor elke post, is oprechte interesse in waar je mee bezig bent, en niet alleen maar 4 jaar uitzit op het ondergeschoven kindje der ministersposten om naar iets met meer prestige door stromen.
Bij de Nationale Politie zitten er ook bedrijfsmensen in de top. Ik ben het er soms niet mee eens, maar er zit wel logica achter. Deze mensen hebben verstand van het bedrijfsleven en kunnen die keuzes beter maken terwijl ze geadviseerd worden.
Een minister is een politieke plek, natuurlijk zie er liever een econoom op Financiën. Maar Defensie kent ook een Commandant ter Strijdkrachten die advies levert aan iemand met politieke ervaring. De politicus doet het politieke werk, en de commandant het militaire werk
Ik nomineer bij dezen Jaap Stam als nieuwe minister van defensie.
Ik zou graag zien dat de minister van defensie de grootste pacifist die er is.
Een generaal op die positie zal alleen maar redenen zoeken om wel de strijdkrachten in te zetten.
14 comments
Zouden niet alle ministers daadwerkelijk achtergrondkennis moeten hebben over waar ze minister van zijn?
De minister van defensie is de politiek leider van onze strijdkrachten. Diens taak is niet om de strijdkrachten te leiden, zoals een generaal (of chef-staf of wat dan ook), maar om het kabinetsbeleid door te voeren. Het is een andere baan dan generaal zijn.
Een belangrijk nadeel dat in deze column wordt aangehaald, is partijdigheid:
> Het probleem daarmee is dat bij een te grote zogenaamde informatie-assymetrie de minister niet kan bepalen of hij A) wel echt met experts te maken hebben en B) of die experts niet de informatie-assymetrie misbruiken om beslissingen naar de minister te souffleren die het departement dienen in plaats van het landsbelang.
Maar dit probleem geldt net zo goed voor een generaal als minister. Een generaal van de landmacht zal vrijwel altijd de belangen van de landmacht voorop stellen, een admiraal de belangen van de marine, enz. En in het algemeen kun je verwachten dat een ex-top-militair de belangen van de strijdkrachten voor die van het land zal stellen.
Aan de andere kant wil je natuurlijk ook geen minister die het verschil tussen een majoor en een helikopter niet kent. En zoals hiervoor gezegd, kan een leger (ha) aan ambtenaren daar niet per se een positieve invloed op zijn. Een goede balans van ambtenaren, politiek adviseurs, experts uit de strijdkrachten, enz. is het antwoord. Maar dat samenstellen is natuurlijk niet triviaal.
Nee. Het zou wel goed zijn als de bewindspersoon affiniteit heeft met zijn/haar ministerie, maar dat geldt voor alles. Dat je weet waar het over gaat, hoe het in elkaar zit, enz. Dit wordt sowieso al door de ambtenaren voorbereid, affiniteit is erg handig maar wordt (meestal) dus ook direct bij de nieuwe minister naar binnen gegoten.
Daarnaast zijn er genoeg voorbeelden van ministers die (erg) goed bleken zonder dat ze een carrière in die sector hebben gehad. Andersom ook: genoeg ministers die geen hoogvlieger bleken (of erger).
Het is zelfs erg goed voor te stellen dat een sterk inhoudelijke minister het minder goed doet, politiek gezien. Niet omdat hij er weinig van af weet, maar omdat het in de politiek vaak (en helaas) niet alleen over de inhoud gaat, een beroepspoliticus doet het waarschijnlijk veel beter. Dat is dan ook gelijk het nadeel van beroepspolitici, die krijgen misschien veel voor elkaar, maar inhoudelijk heb je er minder aan.
De minister van defensie moet iemand met kennis van defensie zijn, niet een oud-generaal met allerlei belangen betreffende het werkgebied.
Is dat niet de taak van de Commandant der Strijdkrachten?
Is er niet ook iets te zeggen voor een soort “scheiding der machten” waar de minister juist geen insider in het leger zou moeten zijn?
Niet dat een coup een reëele dreiging vormt in Nederland, maar een niet-leger minister voorkomt misschien wel dat het leger in het belang van het leger gaat dienen in plaats van in belang van het land. Ik zie daar best mogelijkheid voor belangenverstrengeling.
Nee joh, een onderwijzer op volksgezondheid ging toch ook prima?
Bij God nee net zoals dat minister van financiën geen oud bankier moet zijn, buitenlandse zaken geen persoon zonder Nederlands paspoort moet zijn een of veiligheid oud politieagent
Generaal weet ik niet, maar iemand die in ieder geval gediend heeft in de strijdkrachten zou toch wel haalbaar moeten zijn. Nu zit je met iemand die nota bene een buitenlandse nationaliteit heeft. Ik denk – en ik kan het mis hebben – dat de regering het liefst iemand heeft op die post die gewoon jaknikt. Er komt telkens weer niet genoeg geld en middelen naar defensie, iemand met hart voor defensie zou wellicht te veel in aanvaring komen met de regering.
Ja met zo’n dikke Bismarck snor
Nee. Het hele idee is eigenlijk dat een burger de baas is over het leger. Dat die persoon zich omringt met experts is wenselijk maar een militaire achtergrond is, IMHO, niet vereist.
Wat wel vereist is, en dat gaat op voor elke post, is oprechte interesse in waar je mee bezig bent, en niet alleen maar 4 jaar uitzit op het ondergeschoven kindje der ministersposten om naar iets met meer prestige door stromen.
Bij de Nationale Politie zitten er ook bedrijfsmensen in de top. Ik ben het er soms niet mee eens, maar er zit wel logica achter. Deze mensen hebben verstand van het bedrijfsleven en kunnen die keuzes beter maken terwijl ze geadviseerd worden.
Een minister is een politieke plek, natuurlijk zie er liever een econoom op Financiën. Maar Defensie kent ook een Commandant ter Strijdkrachten die advies levert aan iemand met politieke ervaring. De politicus doet het politieke werk, en de commandant het militaire werk
Ik nomineer bij dezen Jaap Stam als nieuwe minister van defensie.
Ik zou graag zien dat de minister van defensie de grootste pacifist die er is.
Een generaal op die positie zal alleen maar redenen zoeken om wel de strijdkrachten in te zetten.