De zorg is een mammoettanker die al decennia lang stuurloos richting de kade vaart en niemand durft er ook maar iets aan te doen. Ik heb naast geneeskunde de master health economics gedaan en de conclusie van de professoren was best simpel; de zorg is een zwart gat voor de begroting die zal blijven groeien. Geen enkele politicus durft erop te bezuinigen want dat kost hen stemmen.
Niemand durft en publique te zeggen wat de oplossing is; minder zorg consumeren. Dat vereist preventie op jonge leeftijd, maar de winsten zie je pas 10 verkiezingen later dus politici branden hun handen niet aan een vet- en suikertaks etc. Minder zorg betekent ook dat we op een bepaald punt gaan zeggen dat we iemands behandeling niet meer gaan doen of betalen als maatschappij. Kanker op je 75ste? Die chemo heeft veel meer rendement voor de 50er met kanker. Nu is het merendeel van de kiezers oud, dus geen politicus die dit gaat zeggen.
Conclusie? De zorg wordt heel veel duurder en personeelstekorten zullen alleen maar erger worden. Maar dit wisten we al jaren en niemand die er wat aan deed.
Mijn opa en oma kunnen regelmatig een gratis taxi nemen vanuit ondersteuning, fantastisch natuurlijk dat ze ons in het andere kant van het land kunnen bezoeken maar ik vrees de dag dat ik van de ouderen zorg moet genieten en opgehokt wordt in een karig bezuinigd tehuis.
Oh dat vreselijke verhaal. Het probleem ermee is dat het de economische modellering centraal stelt, en het dan dus gaat hebben over een ‘ziekte’ in plaats van een toename aan beschaving, welvaart, welzijn, levensstandaard en levensduur.
Zo’n bloedhekel aan fancy artikelen. Laat me gewoon normaal een tekst lezen zonder allerlei storende opmaak.
Aan de ene kant is het natuurlijk een teken van welvaart dat we relatief steeds meer aan zorg kunnen uitgeven. Wat dat betreft is het echt heel erg mooi.
Aan de andere kant vraag ik me af of we ons deze welvaart kunnen veroorloven. Als op een gegeven moment 1 op de 4 werkenden in de zorg moet werken, zal t toch flink gaan schuren op andere gebieden. Dan zal er toch iets moeten schuiven in de zorg. Ik vraag me af wat het zal worden: of nog meer leunen op mantelzorgers, of zal mensen (dure) zorg op een gegeven moment geweigerd worden?
6 comments
[https://archive.is/MYeSB](https://archive.is/MYeSB) – hier is het artikel gratis te lezen.
De zorg is een mammoettanker die al decennia lang stuurloos richting de kade vaart en niemand durft er ook maar iets aan te doen. Ik heb naast geneeskunde de master health economics gedaan en de conclusie van de professoren was best simpel; de zorg is een zwart gat voor de begroting die zal blijven groeien. Geen enkele politicus durft erop te bezuinigen want dat kost hen stemmen.
Niemand durft en publique te zeggen wat de oplossing is; minder zorg consumeren. Dat vereist preventie op jonge leeftijd, maar de winsten zie je pas 10 verkiezingen later dus politici branden hun handen niet aan een vet- en suikertaks etc. Minder zorg betekent ook dat we op een bepaald punt gaan zeggen dat we iemands behandeling niet meer gaan doen of betalen als maatschappij. Kanker op je 75ste? Die chemo heeft veel meer rendement voor de 50er met kanker. Nu is het merendeel van de kiezers oud, dus geen politicus die dit gaat zeggen.
Conclusie? De zorg wordt heel veel duurder en personeelstekorten zullen alleen maar erger worden. Maar dit wisten we al jaren en niemand die er wat aan deed.
Mijn opa en oma kunnen regelmatig een gratis taxi nemen vanuit ondersteuning, fantastisch natuurlijk dat ze ons in het andere kant van het land kunnen bezoeken maar ik vrees de dag dat ik van de ouderen zorg moet genieten en opgehokt wordt in een karig bezuinigd tehuis.
Oh dat vreselijke verhaal. Het probleem ermee is dat het de economische modellering centraal stelt, en het dan dus gaat hebben over een ‘ziekte’ in plaats van een toename aan beschaving, welvaart, welzijn, levensstandaard en levensduur.
Zo’n bloedhekel aan fancy artikelen. Laat me gewoon normaal een tekst lezen zonder allerlei storende opmaak.
Aan de ene kant is het natuurlijk een teken van welvaart dat we relatief steeds meer aan zorg kunnen uitgeven. Wat dat betreft is het echt heel erg mooi.
Aan de andere kant vraag ik me af of we ons deze welvaart kunnen veroorloven. Als op een gegeven moment 1 op de 4 werkenden in de zorg moet werken, zal t toch flink gaan schuren op andere gebieden. Dan zal er toch iets moeten schuiven in de zorg. Ik vraag me af wat het zal worden: of nog meer leunen op mantelzorgers, of zal mensen (dure) zorg op een gegeven moment geweigerd worden?