>De ministeries van Buitenlandse Zaken en van Defensie zeggen in een reactie dat de evacuatie plaatsvond onder zeer extreme en chaotische omstandigheden en dat ze niet kunnen ingaan op individuele gevallen.
Goh, misschien hadden die extreme, chaotische omstandigheden ook wat verminderd kunnen worden als we al iets voorbereid hadden. Of daarnaast niet ook maandenlang onderhandeld hadden over wie we wel of niet wilden meenemen van de Afghanen die ons geholpen hadden.
Natuurlijk zijn het zaken van volstrekt andere ordes, maar wat betreft de incompetentie van het Ministerie van Defensie wordt de vergelijking met Srebreniça met de dag relevanter.
Het is bijna alsof de regering helemaal niet zat te wachten op deze mensen en de besluitvorming zo lang heeft uitgesteld om te verzekeren dat ze niet geëvacueerd konden worden.
>”Een van onze evacués had de tocht naar Mekka gemaakt, de hadj, en had daarom de titel ‘hadj’ voor zijn naam op z’n identiteitskaart staan. Hij is weggestuurd omdat Nederlandse militairen die titel niet herkenden en dachten dat het z’n naam was.”
De 20 jaar in Afghanistan in een notendop. We zijn daar heengegaan overtuigd van onze kennis van aanpakken; wij laten hun wel zien hoe je een land runned. En in die overtuiging van eigen kennis geen moeite genomen om de cultuur daar te leren kennen. En nu zijn we terug bij af.
Fabel van de haas en de schildpad is na millennia nog steeds relevant.
Als een statushouder op familiebezoek gaat in het land dat hij is onvlucht lijkt mij dat hij daar dus rustig kan blijven .hij heeft tenslotte zelf bewezen dat er voor hem geen gevaar is
De echo’s uit Srebrenica klinken met de dag luider.
6 comments
>De ministeries van Buitenlandse Zaken en van Defensie zeggen in een reactie dat de evacuatie plaatsvond onder zeer extreme en chaotische omstandigheden en dat ze niet kunnen ingaan op individuele gevallen.
Goh, misschien hadden die extreme, chaotische omstandigheden ook wat verminderd kunnen worden als we al iets voorbereid hadden. Of daarnaast niet ook maandenlang onderhandeld hadden over wie we wel of niet wilden meenemen van de Afghanen die ons geholpen hadden.
Natuurlijk zijn het zaken van volstrekt andere ordes, maar wat betreft de incompetentie van het Ministerie van Defensie wordt de vergelijking met Srebreniça met de dag relevanter.
Het is bijna alsof de regering helemaal niet zat te wachten op deze mensen en de besluitvorming zo lang heeft uitgesteld om te verzekeren dat ze niet geëvacueerd konden worden.
>”Een van onze evacués had de tocht naar Mekka gemaakt, de hadj, en had daarom de titel ‘hadj’ voor zijn naam op z’n identiteitskaart staan. Hij is weggestuurd omdat Nederlandse militairen die titel niet herkenden en dachten dat het z’n naam was.”
De 20 jaar in Afghanistan in een notendop. We zijn daar heengegaan overtuigd van onze kennis van aanpakken; wij laten hun wel zien hoe je een land runned. En in die overtuiging van eigen kennis geen moeite genomen om de cultuur daar te leren kennen. En nu zijn we terug bij af.
Fabel van de haas en de schildpad is na millennia nog steeds relevant.
Als een statushouder op familiebezoek gaat in het land dat hij is onvlucht lijkt mij dat hij daar dus rustig kan blijven .hij heeft tenslotte zelf bewezen dat er voor hem geen gevaar is
De echo’s uit Srebrenica klinken met de dag luider.