Exact. Niet alleen de Tweede Kamer kiest steeds vaker voor de partijpolitieke interesses dan het landsbelang, ook de media zit in toenemende mate vol met apologisten voor de regering. Rutte heeft de afgelopen jaren zo veel macht als hij kon naar de regering getrokken. Dikke coalitieakkoorden waar de Kamer niets meer over te zeggen heeft omdat iedereen toch wel blind de partijlijn volgt en de coalitie toch al de meerderheid heeft. Zo jast de regering alles wat zij wil erdoorheen, zónder controle.
Mark ‘teflon’ Rutte heeft zo veel dedain voor de grondwet dat waar vroeger politici al de eer aan zichzelf namen als een motie van wantrouwen werd *genoemd*, hij het tot een stemming laat komen met de verwachting dat de coalitie hem ‘toch wel’ redt (en gelijk kreeg hij natuurlijk) én een motie van afkeuring gewoonweg negeert (of denk je dat het ‘nieuwe leiderschap’ er nog komt? Laat me niet lachen). Desinformatie van de Kamer, spreken van een ‘functie elders’ voor kritische Kamerleden, continue leugens verhuld als ‘vergeetachtigheid’. Vroeger was één leugen en het inplannen van een stemming voor een motie van wantrouwen al voldoende voor een politicus om te erkennen dat de Kamer geen/weinig vertrouwen over heeft en op eigen titel te vertrekken. Het tijdperk van Rutte kenmerkt zich door grove schendingen van de grondwet om de macht bij de regering te centraliseren (wie denkt er onironisch nog dat de Tweede Kamer het belangrijkste orgaan van de overheid is, zoals de grondwet voorschrijft? Dit idee is jarenlang actief ondermijnd. Vandaag kunnen we eerder spreken van de regering als centrale punt van ons staatsbestel).
Hier gebeurt hetzelfde als in Hongarije en Polen, alleen Rutte doet het slinkser. Hij doet geen open greep naar de macht, hij maakt geen gebruik van een staatsmedia of corrupte rechters. Wat Rutte doet is achter de schermen de Tweede Kamer neutraliseren en kritische media benadelen om de media te pushen niet té negatief te zijn. Rutte is slimmer dan Orbàn, maar doet uiteindelijk wel verdomd vergelijkbare dingen.
4 comments
https://archive.is/saa6N
spijker, kop
Exact. Niet alleen de Tweede Kamer kiest steeds vaker voor de partijpolitieke interesses dan het landsbelang, ook de media zit in toenemende mate vol met apologisten voor de regering. Rutte heeft de afgelopen jaren zo veel macht als hij kon naar de regering getrokken. Dikke coalitieakkoorden waar de Kamer niets meer over te zeggen heeft omdat iedereen toch wel blind de partijlijn volgt en de coalitie toch al de meerderheid heeft. Zo jast de regering alles wat zij wil erdoorheen, zónder controle.
Mark ‘teflon’ Rutte heeft zo veel dedain voor de grondwet dat waar vroeger politici al de eer aan zichzelf namen als een motie van wantrouwen werd *genoemd*, hij het tot een stemming laat komen met de verwachting dat de coalitie hem ‘toch wel’ redt (en gelijk kreeg hij natuurlijk) én een motie van afkeuring gewoonweg negeert (of denk je dat het ‘nieuwe leiderschap’ er nog komt? Laat me niet lachen). Desinformatie van de Kamer, spreken van een ‘functie elders’ voor kritische Kamerleden, continue leugens verhuld als ‘vergeetachtigheid’. Vroeger was één leugen en het inplannen van een stemming voor een motie van wantrouwen al voldoende voor een politicus om te erkennen dat de Kamer geen/weinig vertrouwen over heeft en op eigen titel te vertrekken. Het tijdperk van Rutte kenmerkt zich door grove schendingen van de grondwet om de macht bij de regering te centraliseren (wie denkt er onironisch nog dat de Tweede Kamer het belangrijkste orgaan van de overheid is, zoals de grondwet voorschrijft? Dit idee is jarenlang actief ondermijnd. Vandaag kunnen we eerder spreken van de regering als centrale punt van ons staatsbestel).
Hier gebeurt hetzelfde als in Hongarije en Polen, alleen Rutte doet het slinkser. Hij doet geen open greep naar de macht, hij maakt geen gebruik van een staatsmedia of corrupte rechters. Wat Rutte doet is achter de schermen de Tweede Kamer neutraliseren en kritische media benadelen om de media te pushen niet té negatief te zijn. Rutte is slimmer dan Orbàn, maar doet uiteindelijk wel verdomd vergelijkbare dingen.
Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt.