Δίσκος πέμπτος (και τελευταίος): Άκης Πάνου/Γιώργος Νταλάρας – Θέλω να τα πω.
Ο Ακης Πάνου είναι ιδιαίτερη περίπτωση λαϊκού δημιουργού. Τα τραγούδια του (στα οποία γράφει σχεδόν πάντα στίχους και μουσική ο ίδιος) είναι βαθύτερα από το σύνηθες ελαφρύ ύφος και νόημα των λαϊκών. Και αυτός ο δίσκος είναι το Magnum Oppus του. Τραγούδια για τη ζωή και το θάνατο δοσμένα άλλοτε με σοβαρό ή ελαφρά σατυρικό στίχο, κοινωνικά, αιρετικά και δουλεμένα στην εντέλεια και σε στίχο και σε μουσική. Και με μια μαγκιά η οποία είναι ουσιώδης και οχι για το φαίνεσθαι. Υπο μια έννοια ενας punk/hardcore δίσκος του λαϊκού μας τραγουδιού. Ο Νταλάρας όποια και να είναι η γνώμη κάποιου για αυτόν δεν είναι δυνατόν να μην παραδεχθείς οτι έχει φωνή. Αν και θα μπορούσε και καλύτερα σε κάποιες εκτελέσεις του δίσκου. Αλλά οτι έγινε έγινε και το αποτέλεσμα είναι IMO ο καλύτερος λαικός δίσκος που κυκλοφόρησε ποτέ.
Ενα σχόλιο ως επίλογος: Βλέποντας κάποιος τις προτάσεις του αφιερώματος θα πεί κάποιος οτι παραλήφθηκαν αρκετοί πολύ σημαντικοί δημιουργοί (πχ Ζαμπέτας Καλδάρας κοκ). Το πρόβλημα είναι οτι ήθελα να προτείνω ολοκληρωμένους δίσκους (έργα) και οι περισσότεροι απο αυτούς αν και έγραψαν πάρα πολύ καλά τραγούδια δεν είχαν κάτι στη δισκογραφία τους που να ήταν οσο ολοκληρωμένο ήθελα για να συμπεριληφθεί -χωρίς να σημαίνει οτι δεν μπορεί να μου ξέφυγε και κάτι.
Ελπίζω να βρήκατε κάτι ενδιαφέρον στις προτάσεις -οχι οτι ήταν άγνωστες- να θυμηθήκατε ή να σας βοήθησαν να ανοίξετε τους μουσικούς σας ορίζοντες πέρα απο τη μαλούρα, τα δερμάτινα, τα τατουάζ, τις ηλεκτρικές και το άτεχνο γκάρισμα μπροστά σε μικρόφωνα.
Enjoy.