Alternative kop: “Wachtlijsten en transfobie eisen aantoonbaar levens.”
Ik kan je vertellen dat het inderdaad niet door de hormoonbehandeling komt, integendeel zelfs. Het komt met name door de lange wachtlijsten, maar ook het lange traject zelf als je door die wachtlijst heen bent, welke voor de meesten van ons onnodig lang is en zorgt voor veel ongerusheid omdat teveel mensen in het werkveld nog altijd gefocust zijn op het ‘trans genoeg zijn’ in plaats van het perspectief te verbreden tot het multidimensionale genderspectrum. Dit komt ook naar voren als je soms vragenlijsten e.d. ziet.
Doordat de focus uitgaat van hokjes verliezen ze het oog op andere aspecten die meespelen. Voor >90% van de transpersonen is het complete waanzin om complete diagnostiek te moeten doorlopen, voor de meesten is meer vrijblijvende begeleiding tijdens de sociale en medische transitie een veel betere optie, waarbij je zélf het paspoort mag laten aanpassen, zélf naar de endocrinoloog gaat met hoogstens een paar maanden wachten. Gek genoeg ontstaan door een veel korter traject geen nieuwe spijtoptanten, zoals in andere landen al is bewezen. Bij snel ingrijpen voorkom je ook de lichamelijke destructie die plaatsvindt bij transpersonen tov het wensbeeld, door in eerste instantie hormoonremmers te geven die je lichaam in een pauzestand zetten.
Nu ben ik zelf een van de weinige gelukkigen die pre-hormonaal passabel is als vrouw en daardoor meestal alleen gek wordt aangekeken omdat ik een regenboogmondkapje draag. Maar velen delen dat geluk niet. Op straat krijgen zij álles toegeslingerd wat je maar toegeslingerd kan krijgen, en dat maakt hen alléén nog maar depressiever, het zijn hierin de transfoben die transpersonen de dood injagen. Ook durven velen niet uit de kast te komen omdat ze bang zijn voor reacties uit de directe omgeving. Het lange wachten op mijn nieuwe paspoort heeft mij heel veel stress gekost met pasjes en certificaten die niet overeenkwamen met mijn uiterlijk en zelfbeeld, de vernedering van vóór 2014 zou gereduceerd moeten zijn, maar door de lange wachtlijst is de vernedering weer compleet. De wachtlijst is twee tot drie jaar aan trauma’s die heel je leven kapotmaken, en er gebeurt helemaal niks om je leven beter te maken terwijl de oplossing voor de hand zou moeten liggen. Niet voor niets zijn iedere maand meerdere protesten om hier aandacht om te vragen.
Wedden dat dit weer iets gaat worden wat transgenderklinieken gaan gebruiken om mee af te schrikken of iets dergelijks? “weet je zeker dat je dit wilt? je hebt hiermee risico op 1001 ziekten en dergelijke.”
Zou me eerlijk gezegd weinig verbazen, de transzorg is al een hellhole.
Als je je aanmeld aan een genderkliniek voor genderdysforie, wilt het GGZ je niet meer doorverwijzen naar geschikte hulp, want dat is het genderkliniek al, ongeacht van overige psychische klachten. Echter heeft die kliniek 2,5-3 jaar wachttijd.
En mocht het je lukken om je je daardoorheen te slepen, wordt je alsnog geconfronteerd met o.a. poortwachters. Ik ben bijna het gehele traject door en ben in 10x ergere mentale staat dan voordat ik hier ooit aan ben begonnen. Gek he, dat het dan niet zo goed gaat met deze groep?
Ik mis een beetje de diepgang in dit artikel. Ik snap waarom HIV en zelfdoding zo’n effect hebben en dat is ook benoemd, maar waar komen de longkankers en de hart- & vaatziekten dan vandaan? Zou dat met coping mechanismes te maken kunnen hebben?
Ik vind het wel mooi dat je dit gepost hebt, ik zat net even te googlen en de koppen van NRC en NU zijn lang zo genuanceerd niet, op praktisch het schandalige af.
Ik ben wel benieuwd hoe deze cijfers zich verhouden naar andere groepen.
Mensen die bij de geboorte als man waren aangemerkt en later vrouw werden, blijken in de onderzochte periode een tweemaal hogere kans op overlijden te hebben gehad dan de gemiddelde man, en een bijna driemaal grotere kans dan de gemiddelde vrouw. Mensen die als vrouw geboren waren en later man werden hadden een bijna tweemaal grotere kans op overlijden dan de gemiddelde vrouw, maar een verschil met de gemiddelde man was er niet.
Hoe groot zou het verschil zijn met andere mensen die in het ziekenhuis of bij de psychiater of psycholoog terechtkomen?
Is dat ook 2x zo hoog, 10x zo hoog, is er geen verschil?
Ik heb geen idee hoe ik deze cijfers moet plaatsen, maar het lijkt me aannemelijk dat deze cijfers ook gelden voor andere groepen.
Zorgstelsel is verpaupert, onderwijs en politie zijn onderbezet, het OV is een schim van wat het eerst was (in Brabant althans), de woningmarkt is oververhit. Om nog maar te spreken over de verindividualisering van ons volk. Hoe kan het zo goed gaan ondanks dat alles zo kut is? Of ben ik weer die pessimist.
> Het ging de onderzoekers vooral om de vraag of de hormoonbehandelingen, die transgenders kunnen krijgen, effect hebben op hun levensverwachting. Daarom keken ze alleen naar de mensen die in de kliniek op volwassen leeftijd hormoontherapie hadden gekregen. Niet alle transgenders ondergaan hormoonbehandeling; het gaat in deze kliniek om iets meer dan dan de helft van de mensen.
Wat? Dit is toch volstrekt onlogisch? Als je het effect van hormoonbehandeling wil testen moet je toch juist vergelijken met de groep die geen hormoonbehandeling ondergaat? Nu hebben ze alleen met gewone mannen en vrouwen vergeleken, maar daar zit meer verschil tussen dan alleen wel-of-geen hormoonbehandeling.
Nu is het me volstrekt onduidelijk waar de conclusie dat hormonen geen effect hebben op levensverwachting op gebaseerd is. Een van de oorzaken die genoemd wordt zijn hart- en vaataandoeningen. Die kunnen juist wel door medicatie beïnvloedt worden. Dat zou je kunnen weerleggen door te vergelijken met de groep zonder hormoonbehandeling (heeft die ook een hogere kans op hart- en vaataandoeningen?) maar zoals ik het lees lijkt dat niet gebeurt te zijn.
Kwetsbare groep die vaak gediscrimineerd wordt heeft een lagere levensverwachting. Wat een verrassing.
>risicovol gedrag als overmatig dringen,
Sommige mensen die in de rij staan zullen hier inderdaad niet van gediend zijn…
Blij dat dit onder de aandacht komt. Dit is de reden dat ik afgelopen week heb gesproken op een demonstratie voor betere transzorg. Het duurt al gauw 10 jaar voor je je eindelijk thuis kan voelen in je lijf, en je leven een beetje kan beginnen. 10 jaar wachten is een eeuwigheid, en niet iedereen houdt dat vol. Het is fijn om je te omringen met mensen die dit begrijpen en veel transvrienden te hebben, maar des te pijnlijker als je ze ziet bezwijken onder deze lange wachttijden.
Ik wil hier niet langer stil over zijn maar God soms voelt het alsof er helemaal niemand luistert, en iedereen maar denkt “oh ja daar heb je die zeurende transgenders weer”. Het is om moedeloos van te worden. Maar toch wakkert dit mijn vuurtje alleen maar verder aan.
11 comments
Alternative kop: “Wachtlijsten en transfobie eisen aantoonbaar levens.”
Ik kan je vertellen dat het inderdaad niet door de hormoonbehandeling komt, integendeel zelfs. Het komt met name door de lange wachtlijsten, maar ook het lange traject zelf als je door die wachtlijst heen bent, welke voor de meesten van ons onnodig lang is en zorgt voor veel ongerusheid omdat teveel mensen in het werkveld nog altijd gefocust zijn op het ‘trans genoeg zijn’ in plaats van het perspectief te verbreden tot het multidimensionale genderspectrum. Dit komt ook naar voren als je soms vragenlijsten e.d. ziet.
Doordat de focus uitgaat van hokjes verliezen ze het oog op andere aspecten die meespelen. Voor >90% van de transpersonen is het complete waanzin om complete diagnostiek te moeten doorlopen, voor de meesten is meer vrijblijvende begeleiding tijdens de sociale en medische transitie een veel betere optie, waarbij je zélf het paspoort mag laten aanpassen, zélf naar de endocrinoloog gaat met hoogstens een paar maanden wachten. Gek genoeg ontstaan door een veel korter traject geen nieuwe spijtoptanten, zoals in andere landen al is bewezen. Bij snel ingrijpen voorkom je ook de lichamelijke destructie die plaatsvindt bij transpersonen tov het wensbeeld, door in eerste instantie hormoonremmers te geven die je lichaam in een pauzestand zetten.
Nu ben ik zelf een van de weinige gelukkigen die pre-hormonaal passabel is als vrouw en daardoor meestal alleen gek wordt aangekeken omdat ik een regenboogmondkapje draag. Maar velen delen dat geluk niet. Op straat krijgen zij álles toegeslingerd wat je maar toegeslingerd kan krijgen, en dat maakt hen alléén nog maar depressiever, het zijn hierin de transfoben die transpersonen de dood injagen. Ook durven velen niet uit de kast te komen omdat ze bang zijn voor reacties uit de directe omgeving. Het lange wachten op mijn nieuwe paspoort heeft mij heel veel stress gekost met pasjes en certificaten die niet overeenkwamen met mijn uiterlijk en zelfbeeld, de vernedering van vóór 2014 zou gereduceerd moeten zijn, maar door de lange wachtlijst is de vernedering weer compleet. De wachtlijst is twee tot drie jaar aan trauma’s die heel je leven kapotmaken, en er gebeurt helemaal niks om je leven beter te maken terwijl de oplossing voor de hand zou moeten liggen. Niet voor niets zijn iedere maand meerdere protesten om hier aandacht om te vragen.
Wedden dat dit weer iets gaat worden wat transgenderklinieken gaan gebruiken om mee af te schrikken of iets dergelijks? “weet je zeker dat je dit wilt? je hebt hiermee risico op 1001 ziekten en dergelijke.”
Zou me eerlijk gezegd weinig verbazen, de transzorg is al een hellhole.
Als je je aanmeld aan een genderkliniek voor genderdysforie, wilt het GGZ je niet meer doorverwijzen naar geschikte hulp, want dat is het genderkliniek al, ongeacht van overige psychische klachten. Echter heeft die kliniek 2,5-3 jaar wachttijd.
En mocht het je lukken om je je daardoorheen te slepen, wordt je alsnog geconfronteerd met o.a. poortwachters. Ik ben bijna het gehele traject door en ben in 10x ergere mentale staat dan voordat ik hier ooit aan ben begonnen. Gek he, dat het dan niet zo goed gaat met deze groep?
Ik mis een beetje de diepgang in dit artikel. Ik snap waarom HIV en zelfdoding zo’n effect hebben en dat is ook benoemd, maar waar komen de longkankers en de hart- & vaatziekten dan vandaan? Zou dat met coping mechanismes te maken kunnen hebben?
Ik vind het wel mooi dat je dit gepost hebt, ik zat net even te googlen en de koppen van NRC en NU zijn lang zo genuanceerd niet, op praktisch het schandalige af.
Ik ben wel benieuwd hoe deze cijfers zich verhouden naar andere groepen.
Mensen die bij de geboorte als man waren aangemerkt en later vrouw werden, blijken in de onderzochte periode een tweemaal hogere kans op overlijden te hebben gehad dan de gemiddelde man, en een bijna driemaal grotere kans dan de gemiddelde vrouw. Mensen die als vrouw geboren waren en later man werden hadden een bijna tweemaal grotere kans op overlijden dan de gemiddelde vrouw, maar een verschil met de gemiddelde man was er niet.
Hoe groot zou het verschil zijn met andere mensen die in het ziekenhuis of bij de psychiater of psycholoog terechtkomen?
Is dat ook 2x zo hoog, 10x zo hoog, is er geen verschil?
Ik heb geen idee hoe ik deze cijfers moet plaatsen, maar het lijkt me aannemelijk dat deze cijfers ook gelden voor andere groepen.
Zorgstelsel is verpaupert, onderwijs en politie zijn onderbezet, het OV is een schim van wat het eerst was (in Brabant althans), de woningmarkt is oververhit. Om nog maar te spreken over de verindividualisering van ons volk. Hoe kan het zo goed gaan ondanks dat alles zo kut is? Of ben ik weer die pessimist.
> Het ging de onderzoekers vooral om de vraag of de hormoonbehandelingen, die transgenders kunnen krijgen, effect hebben op hun levensverwachting. Daarom keken ze alleen naar de mensen die in de kliniek op volwassen leeftijd hormoontherapie hadden gekregen. Niet alle transgenders ondergaan hormoonbehandeling; het gaat in deze kliniek om iets meer dan dan de helft van de mensen.
Wat? Dit is toch volstrekt onlogisch? Als je het effect van hormoonbehandeling wil testen moet je toch juist vergelijken met de groep die geen hormoonbehandeling ondergaat? Nu hebben ze alleen met gewone mannen en vrouwen vergeleken, maar daar zit meer verschil tussen dan alleen wel-of-geen hormoonbehandeling.
Nu is het me volstrekt onduidelijk waar de conclusie dat hormonen geen effect hebben op levensverwachting op gebaseerd is. Een van de oorzaken die genoemd wordt zijn hart- en vaataandoeningen. Die kunnen juist wel door medicatie beïnvloedt worden. Dat zou je kunnen weerleggen door te vergelijken met de groep zonder hormoonbehandeling (heeft die ook een hogere kans op hart- en vaataandoeningen?) maar zoals ik het lees lijkt dat niet gebeurt te zijn.
Kwetsbare groep die vaak gediscrimineerd wordt heeft een lagere levensverwachting. Wat een verrassing.
>risicovol gedrag als overmatig dringen,
Sommige mensen die in de rij staan zullen hier inderdaad niet van gediend zijn…
Blij dat dit onder de aandacht komt. Dit is de reden dat ik afgelopen week heb gesproken op een demonstratie voor betere transzorg. Het duurt al gauw 10 jaar voor je je eindelijk thuis kan voelen in je lijf, en je leven een beetje kan beginnen. 10 jaar wachten is een eeuwigheid, en niet iedereen houdt dat vol. Het is fijn om je te omringen met mensen die dit begrijpen en veel transvrienden te hebben, maar des te pijnlijker als je ze ziet bezwijken onder deze lange wachttijden.
Ik wil hier niet langer stil over zijn maar God soms voelt het alsof er helemaal niemand luistert, en iedereen maar denkt “oh ja daar heb je die zeurende transgenders weer”. Het is om moedeloos van te worden. Maar toch wakkert dit mijn vuurtje alleen maar verder aan.