Anja, gentrificatie … Altijd een oplossing.
Alleen is het probleem dan verschoven.
Huiseigenaren verbeteren hun woningen, verhuren het aan rijkere kandidaten.
De wijk knapt er van op, meer welgestelden die in een karakteristieke wijk willen wonen, meer arme gezinnen verdreven uit de straten.
Probleemwijk is ineens geen probleemwijk meer, goed gewerkt …
5 kilometer verderop begint het opnieuw, lage huren, meer criminaliteit … Probleemwijk ontstaat.
Nog zo’n onorthodox idee: investeer meer in het voorliggend veld en preventie. Oh wacht, daar geloven onze politici niet in, want dat kost geld.
9/10 mensen die ik help als sociaal werker, kan niet met geld om gaan. Een groot deel is laaggeletterd. Grofweg de helft spreekt van origine geen Nederlands. Het merendeel is bang voor de overheid.
Ik hielp gisteren een perzische man van 30 jaar oud, om naar zijn belastingaangifte te kijken. Hij woont hier al een aantal jaar en spreekt redelijk Nederlands. Hij had alles goed gedaan maar raakte compleet in paniek toen er bij het uitgerekende bedrag iets stond over “geen recht”. Waarom? Het bedrag was veel hoger dan hij had verwacht en de taal op de website sloot niet aan bij zijn vaardigheid.
Ik heb met hulp van Google translate laten zien wat er staat en uitgelegd hoe het werkt. Volgend jaar gaan we het samen doen. En dat kan voor deze meneer gratis, als gemeentes geld krijgen van het rijk om dit soort maatschappelijk werk te blijven uitvoeren. Dat is namelijk hoe je mensen uit het spreekwoordelijke slijk haalt.
Ik snap het wel, in Amsterdam kregen in 2022 slechts 22 mensen zonder voorrang een sociale huurwoning toegewezen.
Je creëert hiermee een soort omgekeerde gentrificatie; de wijken met veel sociale huur krijgen steeds meer mensen met een ‘rugzakje’.
Als je in plaats daarvan 50 procent van de woningen voor urgentie zou reserveren, en 50 procent voor mensen die ‘gewoon’ op de wachtlijst staan krijg je een veel stabielere situatie.
3 comments
Anja, gentrificatie … Altijd een oplossing.
Alleen is het probleem dan verschoven.
Huiseigenaren verbeteren hun woningen, verhuren het aan rijkere kandidaten.
De wijk knapt er van op, meer welgestelden die in een karakteristieke wijk willen wonen, meer arme gezinnen verdreven uit de straten.
Probleemwijk is ineens geen probleemwijk meer, goed gewerkt …
5 kilometer verderop begint het opnieuw, lage huren, meer criminaliteit … Probleemwijk ontstaat.
Nog zo’n onorthodox idee: investeer meer in het voorliggend veld en preventie. Oh wacht, daar geloven onze politici niet in, want dat kost geld.
9/10 mensen die ik help als sociaal werker, kan niet met geld om gaan. Een groot deel is laaggeletterd. Grofweg de helft spreekt van origine geen Nederlands. Het merendeel is bang voor de overheid.
Ik hielp gisteren een perzische man van 30 jaar oud, om naar zijn belastingaangifte te kijken. Hij woont hier al een aantal jaar en spreekt redelijk Nederlands. Hij had alles goed gedaan maar raakte compleet in paniek toen er bij het uitgerekende bedrag iets stond over “geen recht”. Waarom? Het bedrag was veel hoger dan hij had verwacht en de taal op de website sloot niet aan bij zijn vaardigheid.
Ik heb met hulp van Google translate laten zien wat er staat en uitgelegd hoe het werkt. Volgend jaar gaan we het samen doen. En dat kan voor deze meneer gratis, als gemeentes geld krijgen van het rijk om dit soort maatschappelijk werk te blijven uitvoeren. Dat is namelijk hoe je mensen uit het spreekwoordelijke slijk haalt.
Ik snap het wel, in Amsterdam kregen in 2022 slechts 22 mensen zonder voorrang een sociale huurwoning toegewezen.
Je creëert hiermee een soort omgekeerde gentrificatie; de wijken met veel sociale huur krijgen steeds meer mensen met een ‘rugzakje’.
Als je in plaats daarvan 50 procent van de woningen voor urgentie zou reserveren, en 50 procent voor mensen die ‘gewoon’ op de wachtlijst staan krijg je een veel stabielere situatie.