>Mensen die hun euthanasieverzoek in het levenstestament hebben laten vastleggen, denken dat ze alles goed hebben geregeld, maar het is een wassen neus. Een notaris gaat daar helemaal niet over. En dan krijgen die mensen ook nog eens een rekening, iedere keer als zij hun wensen actualiseren.”
>Verdienmodel notarissen
>Dat maakt de levenstestamenten tot een “verdienmodel voor notarissen”, zegt een woordvoerder van de NVVE. De vereniging vindt dat notarissen met dit type testamenten moeten stoppen en klanten beter moeten informeren
Een notaris legt alleen wensen vast in een testament… Maar kan niet ineens een wet veranderen.
>Een ander probleem van het levenstestament is dat het een momentopname betreft. “Het leven zelf is echter dynamisch. Waarden, wensen en voorkeuren kunnen na verloop van tijd veranderen”, aldus Stelma-Roorda. “Het opstellen van levenstestament zou daarom niet een eenmalige handeling moeten zijn, maar het begin van een proces waarin de volwassene voorzieningen treft voor een toekomstige periode van wilsonbekwaamheid.”
Dit is een veel kwalijker idee… Aannemen dat men “niet goed bij zijn/haar hoofd was” toen bepaalde testament eisen opgesteld werden.
“Mensen die hun euthanasieverzoek in het levenstestament hebben laten vastleggen, denken dat ze alles goed hebben geregeld, maar het is een wassen neus. Een notaris gaat daar helemaal niet over. En dan krijgen die mensen ook nog eens een rekening, iedere keer als zij hun wensen actualiseren.”
Ik vind dit een beetje vaag. Een euthanasieverzoek lijkt mij niet zo zwart/wit dat het altijd betekent dat iemand per direct dood wil en een spuitje wil krijgen. Ik zelf zou bijv. niet door willen leven in specifieke omstandigheden. Door dat vast te leggen weten evt. nabestaanden welke grens ze aan een behandelend arts kunnen stellen, net zo goed als dat gebeurd wanneer ik niet gereanimeerd wil worden. Door zo’n verklaring notarieel vast te leggen, is iedereen ingedekt en kan er geen twijfel zijn over de situatie. Hoe is dat een wassen neus?
> Niet onomstreden
Omstreden dus?
“Mensen die hun euthanasieverzoek in het levenstestament hebben laten vastleggen, denken dat ze alles goed hebben geregeld, maar het is een wassen neus. Een notaris gaat daar helemaal niet over. En dan krijgen die mensen ook nog eens een rekening, iedere keer als zij hun wensen actualiseren.”
Waar het begrip in deze kwestie vaak spaak loopt, is dat mensen aannemen dat zij een soort ‘recht’ op euthanasie hebben, als de omstandigheden die zij in hun wilsverklaring noemen, werkelijkheid worden. Het typische voorbeeld is: “als ik wilsonbekwaam word door dementie, wil ik euthanasie”.
Er is sinds enkele jaren jurisprudentie die laat zien dat euthansie op basis van zo’n wilsverklaring mogelijk is, ook als iemand er op dat moment niet zelf om kan vragen. Dat kan echter alleen op het moment dat er óók aan alle andere zorgvuldigheidseisen voor euthanasie wordt voldaan. De belangrijkste eis is dat er sprake moet zijn van ondraaglijk en uitzichtloos lijden en dat is bij dementie vaak veel minder duidelijk dan je in eerste instantie zou denken.
Wat je namelijk vaak ziet bij dementie (en ook bij veel andere ziektes die iemand wilsonbekwaam maken), is dat mensen geen besef hebben van wat er met hen aan de hand is. Daardoor kan iemand in een situatie verkeren die er voor een ander mensonterend uit kan zien (volledig afhankelijk van zorg, niet weten wie zij zijn etc), zonder daar zelf onder te lijden. In zo’n situatie is euthanasie niet mogelijk. In hoeverre iemand aan dementie zal lijden is niet te voorspellen, waardoor je helaas ook nooit zeker kan weten of een euthanasieverzoek uit een wilsverklaring toegepast kan worden. Dat maakt het nog geen wassen neus, maar het is wel goed om er realistische verwachtingen over te hebben
Iets op papier zetten is altijd goed. Een heleboel mensen praten nooit met iemand over de dood en dan op een dag krijgen ze een ongeluk. En zo moeten de nabestaanden maar een beetje raden.
5 comments
Bijna alle Testamenten zijn goed imo…
>Mensen die hun euthanasieverzoek in het levenstestament hebben laten vastleggen, denken dat ze alles goed hebben geregeld, maar het is een wassen neus. Een notaris gaat daar helemaal niet over. En dan krijgen die mensen ook nog eens een rekening, iedere keer als zij hun wensen actualiseren.”
>Verdienmodel notarissen
>Dat maakt de levenstestamenten tot een “verdienmodel voor notarissen”, zegt een woordvoerder van de NVVE. De vereniging vindt dat notarissen met dit type testamenten moeten stoppen en klanten beter moeten informeren
Een notaris legt alleen wensen vast in een testament… Maar kan niet ineens een wet veranderen.
>Een ander probleem van het levenstestament is dat het een momentopname betreft. “Het leven zelf is echter dynamisch. Waarden, wensen en voorkeuren kunnen na verloop van tijd veranderen”, aldus Stelma-Roorda. “Het opstellen van levenstestament zou daarom niet een eenmalige handeling moeten zijn, maar het begin van een proces waarin de volwassene voorzieningen treft voor een toekomstige periode van wilsonbekwaamheid.”
Dit is een veel kwalijker idee… Aannemen dat men “niet goed bij zijn/haar hoofd was” toen bepaalde testament eisen opgesteld werden.
“Mensen die hun euthanasieverzoek in het levenstestament hebben laten vastleggen, denken dat ze alles goed hebben geregeld, maar het is een wassen neus. Een notaris gaat daar helemaal niet over. En dan krijgen die mensen ook nog eens een rekening, iedere keer als zij hun wensen actualiseren.”
Ik vind dit een beetje vaag. Een euthanasieverzoek lijkt mij niet zo zwart/wit dat het altijd betekent dat iemand per direct dood wil en een spuitje wil krijgen. Ik zelf zou bijv. niet door willen leven in specifieke omstandigheden. Door dat vast te leggen weten evt. nabestaanden welke grens ze aan een behandelend arts kunnen stellen, net zo goed als dat gebeurd wanneer ik niet gereanimeerd wil worden. Door zo’n verklaring notarieel vast te leggen, is iedereen ingedekt en kan er geen twijfel zijn over de situatie. Hoe is dat een wassen neus?
> Niet onomstreden
Omstreden dus?
“Mensen die hun euthanasieverzoek in het levenstestament hebben laten vastleggen, denken dat ze alles goed hebben geregeld, maar het is een wassen neus. Een notaris gaat daar helemaal niet over. En dan krijgen die mensen ook nog eens een rekening, iedere keer als zij hun wensen actualiseren.”
Waar het begrip in deze kwestie vaak spaak loopt, is dat mensen aannemen dat zij een soort ‘recht’ op euthanasie hebben, als de omstandigheden die zij in hun wilsverklaring noemen, werkelijkheid worden. Het typische voorbeeld is: “als ik wilsonbekwaam word door dementie, wil ik euthanasie”.
Er is sinds enkele jaren jurisprudentie die laat zien dat euthansie op basis van zo’n wilsverklaring mogelijk is, ook als iemand er op dat moment niet zelf om kan vragen. Dat kan echter alleen op het moment dat er óók aan alle andere zorgvuldigheidseisen voor euthanasie wordt voldaan. De belangrijkste eis is dat er sprake moet zijn van ondraaglijk en uitzichtloos lijden en dat is bij dementie vaak veel minder duidelijk dan je in eerste instantie zou denken.
Wat je namelijk vaak ziet bij dementie (en ook bij veel andere ziektes die iemand wilsonbekwaam maken), is dat mensen geen besef hebben van wat er met hen aan de hand is. Daardoor kan iemand in een situatie verkeren die er voor een ander mensonterend uit kan zien (volledig afhankelijk van zorg, niet weten wie zij zijn etc), zonder daar zelf onder te lijden. In zo’n situatie is euthanasie niet mogelijk. In hoeverre iemand aan dementie zal lijden is niet te voorspellen, waardoor je helaas ook nooit zeker kan weten of een euthanasieverzoek uit een wilsverklaring toegepast kan worden. Dat maakt het nog geen wassen neus, maar het is wel goed om er realistische verwachtingen over te hebben
Iets op papier zetten is altijd goed. Een heleboel mensen praten nooit met iemand over de dood en dan op een dag krijgen ze een ongeluk. En zo moeten de nabestaanden maar een beetje raden.