“Sinds een paar jaar noemen Zoé en Nora ons ook geen papa en mama meer.”
Het is hartverscheurend. Maar financiële problemen zijn echt niet de enige reden van uithuisplaatsing. Maar in zo’n artikel praat je daar natuurlijk niet over.
Natuurlijk is dit verschrikkelijk maar er na zeven jaar moet ook mee gewogen worden wat het beste voor de kinderen is. Als die zich ondertussen helemaal thuis voelen in het nieuwe gezin dan is het niet in hun belang om dat allemaal terug te draaien om de status quo te herstellen. Naast dat je daarmee ook weer heel veel leed veroorzaakt in de levens van de pleegouders. De beste oplossing is waarschijnlijk om de kinderen tot hun 21e bij de huidige ouders te houden en langzaam te bouwen aan een nieuwe verstandshouding waarbij de kinderen opnieuw contact kunnen opbouwen met de natuurlijke ouders. Dan is het uiteindelijk aan de kinderen om daar een keuze in te maken.
Bedoel het niet op een victim-blaming manier, en weet natuurlijk ook niet of het een geplande zwangerschap was natuurlijk, maar ik snap niet dat je (gepland) nog een kind neemt als je zo in de schulden zit.
Heel ander verhaal natuurlijk als het niet gepland was, ik ga niet judgen over hoe mensen met een onverwachte zwangerschap omgaan, maar ik snap het bewust zwanger raken niet als je zulke problemen hebt.
>Die zes weken werden tien maanden, toen vonden we eindelijk een tijdelijke woning op een bungalowpark. Wij waren helemaal klaar voor onze meiden, maar volgens de gemeente moest de Raad voor de Kinderbescherming eerst een onderzoek doen. Dat ging allemaal enorm traag, het onderzoek startte pas het jaar erop!
>Vervolgens hoorden we tijdens de rechtszaak dat jonge kinderen die langer dan een jaar in een pleeggezin zitten, daar definitief moeten blijven.
Als ik het verhaal zo lees, werden de kinderen vrijwillig voor zes weken uit huis gedaan. In een interview geeft de vader aan dat men binnen de jaartermijn (met tien maanden) de crisis verholpen zou zijn, en dat de verwachting was dat de kinderen weer terug konden. Dat is echter toen niet gebeurd. Sleutelprobleem lijkt nu de omthechting te zijn; na de eerste termijn zou de rechter hebben aangegeven dat de onthechtingstermijn van een jaar voor jonge kinderen verlopen zou zijn, implicerend dat terugplaatsing niet de beste actie zou zijn voor de kinderen. Voor die onthechting is wat te zeggen, aangezien het erop lijkt dat de hele toestand ervoor heeft gezorgd dat de kinderen hun ouders ook geen pappa of mamma meer noemen.
Een uitermate triest verhaal, dit. Men lijkt nu al zeven jaar te vechten om de kinderen terug te krijgen maar hoe langer dit duurt, hoe zwaarder het voor de kinderen wordt om terug in huis te gaan bij hun ouders. Als de kinderen, helemaal de jongste, zich inderdaad gehecht hebben aan de pleegouders, kan ik het argument begrijpen dat terugplaatsing wellicht niet het beste is voor het kind. Dan wordt er wel weer gesproken over een ander pleeggezin, dus dat maakt het hechtingsverhaal nóg moeilijker. Áls de situatie van de ouders weer goed is en er toch een ander gezin moet komen, laat dan de kinderen weer naar hun ouders gaan, lijkt me.
Dit is een van de verschrikkelijkste dingen die ik ooit gelezen hebt. Dat dit kan gebeuren hier.
“Veiligheid en ontwikkelingsmogelijkheden voor de kinderen staan voor ons voorop.”
Dit vind ik misschien wel het ziekste van allemaal. Dat dit als drogreden misbruikt wordt door overheidsinstanties (die nota bene opgericht zijn om hen te beschermen) om kinderen weg te houden bij hun bloedeigen ouders ten faveure van meer welvarende pleegouders. Het is toch te droevig voor woorden te bedenken dat kinderen bij hun echte ouders worden weggehouden voor betere ontwikkelingsmogelijkheden? Hoe ziek ben je? Kinderen moeten zo snel mogelijk terug naar hun ouders tenzij het echt niet anders kan. Als deze mensen nou dagelijks heroïne inspoten had ik het begrepen, maar ze vechten 7 jaar voor hun kinderen, en de schreeuw om hulp valt al 7 jaar lang op dovemansoren.
Kan het artikel helaas niet lezen (paywall), maar ik ben niet eigenlijk niet nieuwsgierig naar de inhoud. Jeugdzorg/veilig thuis/jeugd&gezin (of wat voor fraaie naam ze ook verzinnen) werkt niet in het belang van kinderen en gezinnen, maar enkel in hun eigen belang.
Ik ga verder niet uitwijden over mijn ervaringen met hun maar het bevat oa verkeerde dossiers, leugens van jeugdzorgmedewerker, traumatische ervaringen veroorzaakt door jeugdzorgmedewerker, kapot gemaakte familieverhoudingen veroorzaakt door jeugdzorgmedewerker.
Het soort van happy end is dat we alles aangevochten hebben, gelijk hebben gekregen, betreffende jeugzorgmedewerker is ontslagen, maar blijkt nu gewoon weer bij een instelling voor jeugdzorg werkzaam te zijn.
Wij hebben dan wel gelijk gekregen, maar nooit echt excuses, laat staan schadevergoeding of smartengeld (hoef ik ook niet, maar ik gun dat mijn kinderen wel die toch wat achterstanden hebben opgelopen hierdoor) en de daders mogen hun verwoestende werk elders voortzetten.
Tragisch.
Nb: ja kind mocht ook weer naar huis, eigenlijk wilde jz daar niet aan meewerken maar ja, ik heb ze uitgelachen en gezegd dat kind over 1 jaar 18 is en dat ze dan geen macht meer hadden en dat de keuze was: nu een plan maken om weer thuis te wonen of niks dien en dan kwam hij thuis als hij 18 was.
Er gaat veel geld om in jeugdzorg. Een kind uit huis plaatsen levert een organisatie meer op dan het ze centen kost. Een kind uit huis plaatsen levert een jeugdzorgorganisatie ook meer centen op dan een gezinsbehandeling waarbij het kind gewoon thuis kan blijven wonen.
De ouders uit het artikel zijn slachtoffers van de toeslagenaffaire. De schuldenproblematiek waarin zij terecht zijn gekomen zijn buiten hun schuld om tot stand gekomen. Het zijn gewone mensen zoals jij en ik, die een vreselijk onrecht is aangedaan. En dan heb ik het niet eens over het ontwikkelingstrauma dat hun kinderen hiermee oplopen. Zodra zij ouder worden en gaan beseffen hoe dit zo heeft kunnen lopen zal dat moeilijk te verwerken zijn, denk ik. Het is in en in triest, traumatiserend en onrechtvaardig.
Edit: spelfouten en hoe maak ik een hyperlink van de link naar de podcast?
11 comments
[Archive mirror](https://archive.is/CGmlg)
“Sinds een paar jaar noemen Zoé en Nora ons ook geen papa en mama meer.”
Het is hartverscheurend. Maar financiële problemen zijn echt niet de enige reden van uithuisplaatsing. Maar in zo’n artikel praat je daar natuurlijk niet over.
Op 10 november 2021 werd er in de tweede kamer unaniem (!) een motie aangenomen om onafhankelijk onderzoek te doen naar de uithuisplaatsing van kinderen. [link](https://www.tweedekamer.nl/kamerstukken/detail?id=2021Z19999&did=2021D42761)
Tot op heden is hier geen uitvoer aan gegeven.
Wel wordt er onderzoek uitgevoerd door deInspectie Gezondheidszorg en Jeugd en de Inspectie Justitie en Veiligheid. Beide organisaties hebben er alle belang bij om misstanden onder de pet te houden, omdat dit de organisaties waren die misstanden hadden moeten signaleren. [link](https://www.ed.nl/gezin/jeugdzorgkenner-kans-op-terugplaatsing-kinderen-toeslagenouders-vrijwel-nihil~a04fb3852/)
Nieuwe bestuurscultuur. Ga je schamen.
Natuurlijk is dit verschrikkelijk maar er na zeven jaar moet ook mee gewogen worden wat het beste voor de kinderen is. Als die zich ondertussen helemaal thuis voelen in het nieuwe gezin dan is het niet in hun belang om dat allemaal terug te draaien om de status quo te herstellen. Naast dat je daarmee ook weer heel veel leed veroorzaakt in de levens van de pleegouders. De beste oplossing is waarschijnlijk om de kinderen tot hun 21e bij de huidige ouders te houden en langzaam te bouwen aan een nieuwe verstandshouding waarbij de kinderen opnieuw contact kunnen opbouwen met de natuurlijke ouders. Dan is het uiteindelijk aan de kinderen om daar een keuze in te maken.
Bedoel het niet op een victim-blaming manier, en weet natuurlijk ook niet of het een geplande zwangerschap was natuurlijk, maar ik snap niet dat je (gepland) nog een kind neemt als je zo in de schulden zit.
Heel ander verhaal natuurlijk als het niet gepland was, ik ga niet judgen over hoe mensen met een onverwachte zwangerschap omgaan, maar ik snap het bewust zwanger raken niet als je zulke problemen hebt.
>Die zes weken werden tien maanden, toen vonden we eindelijk een tijdelijke woning op een bungalowpark. Wij waren helemaal klaar voor onze meiden, maar volgens de gemeente moest de Raad voor de Kinderbescherming eerst een onderzoek doen. Dat ging allemaal enorm traag, het onderzoek startte pas het jaar erop!
>Vervolgens hoorden we tijdens de rechtszaak dat jonge kinderen die langer dan een jaar in een pleeggezin zitten, daar definitief moeten blijven.
Dit zou echt niet moeten kunnen.
Ik ben benieuwd of er wat uit de [rechtzaak](https://www.rtvdrenthe.nl/nieuws/174715/Ze-hadden-beter-mijn-benen-kunnen-amputeren-dan-mijn-kinderen-weghalen) die ze de vorige keer aankondigden is gekomen. Aangezien ze nu weer in de krant staan, denk ik niet dat er nog veel mee gebeurd is.
Als ik het verhaal zo lees, werden de kinderen vrijwillig voor zes weken uit huis gedaan. In een interview geeft de vader aan dat men binnen de jaartermijn (met tien maanden) de crisis verholpen zou zijn, en dat de verwachting was dat de kinderen weer terug konden. Dat is echter toen niet gebeurd. Sleutelprobleem lijkt nu de omthechting te zijn; na de eerste termijn zou de rechter hebben aangegeven dat de onthechtingstermijn van een jaar voor jonge kinderen verlopen zou zijn, implicerend dat terugplaatsing niet de beste actie zou zijn voor de kinderen. Voor die onthechting is wat te zeggen, aangezien het erop lijkt dat de hele toestand ervoor heeft gezorgd dat de kinderen hun ouders ook geen pappa of mamma meer noemen.
Een uitermate triest verhaal, dit. Men lijkt nu al zeven jaar te vechten om de kinderen terug te krijgen maar hoe langer dit duurt, hoe zwaarder het voor de kinderen wordt om terug in huis te gaan bij hun ouders. Als de kinderen, helemaal de jongste, zich inderdaad gehecht hebben aan de pleegouders, kan ik het argument begrijpen dat terugplaatsing wellicht niet het beste is voor het kind. Dan wordt er wel weer gesproken over een ander pleeggezin, dus dat maakt het hechtingsverhaal nóg moeilijker. Áls de situatie van de ouders weer goed is en er toch een ander gezin moet komen, laat dan de kinderen weer naar hun ouders gaan, lijkt me.
Dit is een van de verschrikkelijkste dingen die ik ooit gelezen hebt. Dat dit kan gebeuren hier.
“Veiligheid en ontwikkelingsmogelijkheden voor de kinderen staan voor ons voorop.”
Dit vind ik misschien wel het ziekste van allemaal. Dat dit als drogreden misbruikt wordt door overheidsinstanties (die nota bene opgericht zijn om hen te beschermen) om kinderen weg te houden bij hun bloedeigen ouders ten faveure van meer welvarende pleegouders. Het is toch te droevig voor woorden te bedenken dat kinderen bij hun echte ouders worden weggehouden voor betere ontwikkelingsmogelijkheden? Hoe ziek ben je? Kinderen moeten zo snel mogelijk terug naar hun ouders tenzij het echt niet anders kan. Als deze mensen nou dagelijks heroïne inspoten had ik het begrepen, maar ze vechten 7 jaar voor hun kinderen, en de schreeuw om hulp valt al 7 jaar lang op dovemansoren.
Kan het artikel helaas niet lezen (paywall), maar ik ben niet eigenlijk niet nieuwsgierig naar de inhoud. Jeugdzorg/veilig thuis/jeugd&gezin (of wat voor fraaie naam ze ook verzinnen) werkt niet in het belang van kinderen en gezinnen, maar enkel in hun eigen belang.
Ik ga verder niet uitwijden over mijn ervaringen met hun maar het bevat oa verkeerde dossiers, leugens van jeugdzorgmedewerker, traumatische ervaringen veroorzaakt door jeugdzorgmedewerker, kapot gemaakte familieverhoudingen veroorzaakt door jeugdzorgmedewerker.
Het soort van happy end is dat we alles aangevochten hebben, gelijk hebben gekregen, betreffende jeugzorgmedewerker is ontslagen, maar blijkt nu gewoon weer bij een instelling voor jeugdzorg werkzaam te zijn.
Wij hebben dan wel gelijk gekregen, maar nooit echt excuses, laat staan schadevergoeding of smartengeld (hoef ik ook niet, maar ik gun dat mijn kinderen wel die toch wat achterstanden hebben opgelopen hierdoor) en de daders mogen hun verwoestende werk elders voortzetten.
Tragisch.
Nb: ja kind mocht ook weer naar huis, eigenlijk wilde jz daar niet aan meewerken maar ja, ik heb ze uitgelachen en gezegd dat kind over 1 jaar 18 is en dat ze dan geen macht meer hadden en dat de keuze was: nu een plan maken om weer thuis te wonen of niks dien en dan kwam hij thuis als hij 18 was.
Voor iedereen die denkt ‘waar rook is, is vuur’ luister eens naar de podcast [‘ In het belang van het kind’][ https://open.spotify.com/show/6LxUDU42KrfpOroKvzy1Wq?si=PAIcoeXSTle_CnYqL4wjSA&utm_source=copy-link%5D. Deze podcast is ontstaan vanuit een documentaire met dezelfde naam en die gaat over de waanzin die jeugdzorg heet.
Er gaat veel geld om in jeugdzorg. Een kind uit huis plaatsen levert een organisatie meer op dan het ze centen kost. Een kind uit huis plaatsen levert een jeugdzorgorganisatie ook meer centen op dan een gezinsbehandeling waarbij het kind gewoon thuis kan blijven wonen.
De ouders uit het artikel zijn slachtoffers van de toeslagenaffaire. De schuldenproblematiek waarin zij terecht zijn gekomen zijn buiten hun schuld om tot stand gekomen. Het zijn gewone mensen zoals jij en ik, die een vreselijk onrecht is aangedaan. En dan heb ik het niet eens over het ontwikkelingstrauma dat hun kinderen hiermee oplopen. Zodra zij ouder worden en gaan beseffen hoe dit zo heeft kunnen lopen zal dat moeilijk te verwerken zijn, denk ik. Het is in en in triest, traumatiserend en onrechtvaardig.
Edit: spelfouten en hoe maak ik een hyperlink van de link naar de podcast?