Ik vind het een inhoudelijk slecht artikel. Als een kind ergens verslaafd aan raakt dan is er iets aan de hand. Door de verslaving (coping) te verbieden of in te perken los je dat niet op. Als een kind dat uit eenzaamheid, verveling of voor het wegdrukken van nare gevoelens gamed, moet je daar iets mee doen. Als dat succesvol is dan zal je kind vanzelf minder gaan gamen. Gamen an sich is echt geen probleem.
“Een totalitaire staat doet een verregaande ingreep in het leven van miljoenen jongeren. Moeten we dat hier ook doen? Geen idee, maar bedankt voor de klik!”
Tweede helft van de titel is direct al de oplossing.
Gewoon afspraken maken met je kind en op individuele basis bekijken wanneer iets problematisch wordt.
Hoeveel tijd iemand aan iets besteed is geen goede maatstaaf om het begrip verslaving aan te spiegelen.
Zodra iemand zich begint te verwaarlozen (hygiëne, voeding) of afspraken/zaken begint af te zeggen dan begin je met het begrip verslaving.
Ben een beetje klaar met dat gaming in een verdomhoekje wordt gestopt als vrijetijdsbesteding.
Ik gamede ook ontzettend veel in mijn tienerjaren. Waarbij mijn ouders en ik ook discussies hadden of ik nu wel of niet verslaafd was. Toen ben ik 2 maanden van de één op de andere dag gestopt met alles. Geen probleem. Daarna was de discussie ook wel over toen ik het daarna weer oppakte.
Of iemand het nu 6, 15 of 30 uur per week doet is gewoon per individu anders of het problematisch is of niet. En een algeheel verbod is gewoon geen oplossing.
Gaan we weer. Altijd dezelfde onzin.
Ik game gewoon lekker met ze mee (of mijn oudste eigenlijk met mij) en ondertussen leer ik ze ook hoe games werken op de achtergrond.
Soms pakken we een Beta test mee en kan ik direct meegeven aan de makers hoe een 5 jarige (bijna 6…) geek erop reageert.
5 comments
Ik vind het een inhoudelijk slecht artikel. Als een kind ergens verslaafd aan raakt dan is er iets aan de hand. Door de verslaving (coping) te verbieden of in te perken los je dat niet op. Als een kind dat uit eenzaamheid, verveling of voor het wegdrukken van nare gevoelens gamed, moet je daar iets mee doen. Als dat succesvol is dan zal je kind vanzelf minder gaan gamen. Gamen an sich is echt geen probleem.
“Een totalitaire staat doet een verregaande ingreep in het leven van miljoenen jongeren. Moeten we dat hier ook doen? Geen idee, maar bedankt voor de klik!”
Tweede helft van de titel is direct al de oplossing.
Gewoon afspraken maken met je kind en op individuele basis bekijken wanneer iets problematisch wordt.
Hoeveel tijd iemand aan iets besteed is geen goede maatstaaf om het begrip verslaving aan te spiegelen.
Zodra iemand zich begint te verwaarlozen (hygiëne, voeding) of afspraken/zaken begint af te zeggen dan begin je met het begrip verslaving.
Ben een beetje klaar met dat gaming in een verdomhoekje wordt gestopt als vrijetijdsbesteding.
Ik gamede ook ontzettend veel in mijn tienerjaren. Waarbij mijn ouders en ik ook discussies hadden of ik nu wel of niet verslaafd was. Toen ben ik 2 maanden van de één op de andere dag gestopt met alles. Geen probleem. Daarna was de discussie ook wel over toen ik het daarna weer oppakte.
Of iemand het nu 6, 15 of 30 uur per week doet is gewoon per individu anders of het problematisch is of niet. En een algeheel verbod is gewoon geen oplossing.
Gaan we weer. Altijd dezelfde onzin.
Ik game gewoon lekker met ze mee (of mijn oudste eigenlijk met mij) en ondertussen leer ik ze ook hoe games werken op de achtergrond.
Soms pakken we een Beta test mee en kan ik direct meegeven aan de makers hoe een 5 jarige (bijna 6…) geek erop reageert.
Entertainment en leerzaam!