Journalist verdedigt in een journalistenblad dat journalisten niet hebben bijgedragen aan het beeld van toeslagfraudeurs
Op het einde lijkt hij toch eigenlijk gewoon te onderschrijven wat de onderzoekers van de VU als aanbeveling doen?
Aanbeveling VU:
> ‘In positieve zin kunnen media en politiek samen optreden om problemen te agenderen en bediscussiëren’. En: ‘Zowel media als politici zullen moeten komen tot een manier van werken waarin het mogelijk is om serieus in te gaan op mogelijke problemen en beter te luisteren naar de experts binnen de diverse adviesraden die Nederland rijk is (…)’.
Hij zegt:
> Voor zover ik kan terughalen was RTL Nieuws het eerste nieuwsmedium dat dit aan de orde stelt. De Ombudsman, die zelf ook al klachten ontving, gaf de minister medio 2014 hierover een tik op de vingers. De rechter volgde. Minister Asscher kondigde daarop aan dat hij de wetgeving zou afzwakken. In alle opzichten het spiegelbeeld van de Bulgarenfraude. De onderzoekers en de commissie hadden deze casus kunnen gebruiken om de dynamiek tussen pers en politiek te relativeren: de nasleep van publicaties is grillig en niet te voorzien.
Er werd dus geagendeerd, geluisterd, gediscussieerd en aanpassingen gemaakt in wetgeving.
> Mijn eigen berichtgeving over de toeslagenfraude door Bulgaren heb ik natuurlijk teruggelezen: maakte ik fouten, heb ik de omvang overdreven, had ik het met de kennis van nu beter kunnen doen? Bij de parlementaire enquêtecommissie zou het waarschijnlijk goed vallen als ik nu deemoedig concludeerde dat het de volgende keer echt anders moet.
> Maar ik zou niet weten hoe ik mijn vak kan uitoefenen als ik rekening moet houden met de manier waarop **andere media met mijn berichtgeving zullen omgaan, en hoe de Tweede Kamer die naar eigen inzicht al dan niet gebruikt bij het maken van nieuw beleid.** Om dezelfde reden houd ik nog steeds gepaste afstand van Den Haag. En het is aan Den Haag om gepaste afstand te houden van de journalistiek.
Bij het dik gedrukte stuk zit mijns inziens het pijnpunt. Niet het eerste artikel, maar juist de snelle verspreiding en gestapelde aandacht vanuit (andere) media, waarop de Tweede Kamer hals over kop reageert zonder het geheel te overzien.
Beetje slap verhaal van hem, journalisten zijn er toch om misstanden aan te kaarten, en dan vervolgens zeggen, ja de politiek gaat ermee aan de haal. Beetje jammer dat hij zn verantwoordelijkheid niet neemt. Wel kritiek hebben op de politiek maar niks willen zeggen op zijn eigen rol hierin.
Nederland is in hoge mate een mediacratie, waarbij beeldvorming voor politici erg belangrijk is en zij ook erg meegaan met de waan van de dag. Een hoop journalisten en politici hebben in deze zaak ook echt boter op hun hoofd:
4 comments
Journalist verdedigt in een journalistenblad dat journalisten niet hebben bijgedragen aan het beeld van toeslagfraudeurs
Op het einde lijkt hij toch eigenlijk gewoon te onderschrijven wat de onderzoekers van de VU als aanbeveling doen?
Aanbeveling VU:
> ‘In positieve zin kunnen media en politiek samen optreden om problemen te agenderen en bediscussiëren’. En: ‘Zowel media als politici zullen moeten komen tot een manier van werken waarin het mogelijk is om serieus in te gaan op mogelijke problemen en beter te luisteren naar de experts binnen de diverse adviesraden die Nederland rijk is (…)’.
Hij zegt:
> Voor zover ik kan terughalen was RTL Nieuws het eerste nieuwsmedium dat dit aan de orde stelt. De Ombudsman, die zelf ook al klachten ontving, gaf de minister medio 2014 hierover een tik op de vingers. De rechter volgde. Minister Asscher kondigde daarop aan dat hij de wetgeving zou afzwakken. In alle opzichten het spiegelbeeld van de Bulgarenfraude. De onderzoekers en de commissie hadden deze casus kunnen gebruiken om de dynamiek tussen pers en politiek te relativeren: de nasleep van publicaties is grillig en niet te voorzien.
Er werd dus geagendeerd, geluisterd, gediscussieerd en aanpassingen gemaakt in wetgeving.
> Mijn eigen berichtgeving over de toeslagenfraude door Bulgaren heb ik natuurlijk teruggelezen: maakte ik fouten, heb ik de omvang overdreven, had ik het met de kennis van nu beter kunnen doen? Bij de parlementaire enquêtecommissie zou het waarschijnlijk goed vallen als ik nu deemoedig concludeerde dat het de volgende keer echt anders moet.
> Maar ik zou niet weten hoe ik mijn vak kan uitoefenen als ik rekening moet houden met de manier waarop **andere media met mijn berichtgeving zullen omgaan, en hoe de Tweede Kamer die naar eigen inzicht al dan niet gebruikt bij het maken van nieuw beleid.** Om dezelfde reden houd ik nog steeds gepaste afstand van Den Haag. En het is aan Den Haag om gepaste afstand te houden van de journalistiek.
Bij het dik gedrukte stuk zit mijns inziens het pijnpunt. Niet het eerste artikel, maar juist de snelle verspreiding en gestapelde aandacht vanuit (andere) media, waarop de Tweede Kamer hals over kop reageert zonder het geheel te overzien.
Beetje slap verhaal van hem, journalisten zijn er toch om misstanden aan te kaarten, en dan vervolgens zeggen, ja de politiek gaat ermee aan de haal. Beetje jammer dat hij zn verantwoordelijkheid niet neemt. Wel kritiek hebben op de politiek maar niks willen zeggen op zijn eigen rol hierin.
Nederland is in hoge mate een mediacratie, waarbij beeldvorming voor politici erg belangrijk is en zij ook erg meegaan met de waan van de dag. Een hoop journalisten en politici hebben in deze zaak ook echt boter op hun hoofd:
https://decorrespondent.nl/14821/hoe-onze-mediacratie-een-wantrouwenmachine-werd/9b8b7d0e-a48a-0b91-01d4-82ddb456a256