De reuzen van Petticoat Government en de hybride engelen van Berlinde De Bruyckere: twee Belgische presentaties op de Biënnale van Venetië konden niet sterker van elkaar verschillen.
by tesrepurwash121810
De reuzen van Petticoat Government en de hybride engelen van Berlinde De Bruyckere: twee Belgische presentaties op de Biënnale van Venetië konden niet sterker van elkaar verschillen.
by tesrepurwash121810
1 comment
> Na de Children’s games van Francis Alÿs is het dit jaar de beurt aan folklore. In het Belgische paviljoen stap je tijdens de Biënnale van Venetië onder de hoepelrokken van zeven reuzen en reuzinnen door. Ze komen uit Baskenland, Noord-Frankrijk en uit ons land. En ze heten Akerbeltz, Babette, Dame Nuje Patat, Edgard l’Motard, Erasmus, Julia en Mettekoe.
> Het kunstenaarsduo Denicolai en Provoost stelde voor de inzending van de Fédération Wallonie-Bruxelles een collectief samen waarin diverse kunstpraktijken samenkomen. Ze zijn met zeven, gegroepeerd onder de geuzennaam Petticoat Government.
> Ivo Provoost: “We kozen voor populaire cultuur, waarvoor de hedendaagse kunst doorgaans de neus ophaalt. Ze ontstaat uit tradities, rond mythische of lokale figuren die in stoeten en optochten rondgedragen worden. Er heerst totale vrijheid. Vaak is er een link met carnaval, waar de omkering van machtsverhoudingen een grote rol speelt. Maar vooral is dit levend erfgoed en een bron van verhalen.”
> Met de term petticoat government wordt gedoeld op een ‘lokaal bestuur in onderrok’, een waarin vrouwen de lakens uitdelen. En ‘petit’ is natuurlijk een woordspeling op het formaat van de reuzen. Provoost: “We spelen met de omkering, van hiërarchieën en afmetingen. De zes reuzen staan in Venetië ook op een platform, zodat ze een andere dimensie krijgen. We hoeven er niet omheen te lopen. Onder de rokken van de reuzen vormt zich een ruimte waar verhalen ontstaan. Of een dansje, op de soundtrack van een drumfanfare.”
> Venetië is overigens maar een etappe in een reisverhaal, een symbolische tocht die over de Alpen voerde. Na de Biënnale eindigt ze in Duinkerken en Charleroi.
De collectieve aanpak, de Biënnale-inzending waar geen galerie aan te pas komt, de reis over grenzen heen: ze zijn ingegeven door een ontregelende en kritische instelling. In Venetië raakt ze niet echt verder dan een verhaal op papier. Al tovert de presentatie bij veel bezoekers een glimlach om de mond, als een staaltje folklore die uit haar context geplukt is.
> Aan de overkant van het Canal Grande, op het eiland San Giorgio Maggiore, is de teneur helemaal anders. Op uitnodiging van de abdij, die bij elke Biënnale een hedendaagse kunstenaar van formaat in huis haalt, stelde Berlinde De Bruyckere een tentoonstelling samen onder het motto City of refuge III. Ze verrast door haar omvang, en door de diepe emoties en het ongemak die de nieuwe werken oproepen.