[Archive](https://archive.ph/WVIQE)
Bij de Luisterlijn hebben ze geleerd: niet te snel reageren. Zelfs niet ‘ja ja’ zeggen
Luisterlijn – De vrijwilligers van de Luisterlijn luisteren. Naar iedereen die belt, waar het ook over gaat. „Eenzaamheid, dat komt telkens terug, dat is echt beroerd hoor.”
De verzuchting klinkt voortdurend. De samenleving mist verbinding. Burgers moeten de verbinding met elkaar aangaan. Verbinding. Verbinding. Verbinding. En intussen wordt in Nederland elke dag een keer of achthonderd verbinding gelegd tussen twee volmaakte vreemden, waarbij de ene vooral praat en de andere vooral luistert.
Zo’n 300 duizend keer per jaar toetsen mensen het 088-nummer in van de Luisterlijn, voorheen bekend als Sensoor, en nog eerder als SOS Telefonische Hulpdienst, opgericht in 1958. Ze kunnen er 24 uur per dag terecht voor een anoniem en vertrouwelijk gesprek over wat dan ook. Chatten en mailen kan ook. Ze voelen zich eenzaam, somber of zelfs depressief. Hun relatie wankelt, de zorg faalt, hun moeder ziet hen niet staan. Of ze hebben gewoon zin in een praatje.
En aan de andere kant van de lijn zitten de vrijwilligers, ingeroosterd met z’n twintigen of vijfentwintigen tegelijk op de drukste tijden van de dag, de vooravond meestal. Zij hebben leren luisteren. Trainers vuurden bij wijze van ezelsbrug de ene na de andere afkorting op hen af tijdens de twee maanden durende inwerkperiode. LSD! (Luisteren, Samenvatten, Doorvragen!) Laat OMA thuis! (Dus geen Oordelen Meningen en Adviezen!) En neem ANNA mee! (Altijd Navragen, Nooit Aannemen!)
NRC belde met vier vrijwilligers en bood hún een luisterend oor. Drie vrouwen, 86 jaar, 37 jaar en 22 jaar oud, en een man van 64. Bij elkaar opgeteld horen zij de anonieme medemens nu ruim tachtig dienstjaren aan. Wat willen zij kwijt over de honderden, nee, duizenden gesprekken die ze voerden? Wat valt hen op? En wat vinden zij eigenlijk van het luisterend vermogen van mensen in het algemeen?
Antwoorden die één op één herleidbaar zijn tot gesprekken geven zij natuurlijk niet, dat druist in tegen het wezen van de telefoonlijn. Maar twee dingen die er volgens de luisteraars levensgroot uitspringen: er zijn écht veel mensen die snakken naar een luisterend oor, en er zijn écht veel mensen die slecht luisteren. Een nogal tragische combinatie – of, constructief geformuleerd: er is een wereld te winnen. „Niet reageren vanuit je eigen ervaring”, zegt een van de vrijwilligers, „dat is echt een kunst.”
Wat mooi dat dit bestaat.
Mooi dat je dit hebt gedeeld. Dankjewel. Ik wist niet dat zoveel mensen zich eenzaam voelen. Ik voel me meteen wat minder eenzaam hierin 😉
Geweldig dat dit bestaat in ons land.
Helden die dit werk doen. Diep respect. Aan de ene kant verdienen ze een beloning (dmv bijvoorbeeld loon), aan de andere kant zou dat de Luisterlijn tegengaan. Bedankt voor het delen
Prachtig, ik ben erg geraakt door dit artikel. Bedankt voor het delen ❤️
6 comments
[Archive](https://archive.ph/WVIQE)
Bij de Luisterlijn hebben ze geleerd: niet te snel reageren. Zelfs niet ‘ja ja’ zeggen
Luisterlijn – De vrijwilligers van de Luisterlijn luisteren. Naar iedereen die belt, waar het ook over gaat. „Eenzaamheid, dat komt telkens terug, dat is echt beroerd hoor.”
De verzuchting klinkt voortdurend. De samenleving mist verbinding. Burgers moeten de verbinding met elkaar aangaan. Verbinding. Verbinding. Verbinding. En intussen wordt in Nederland elke dag een keer of achthonderd verbinding gelegd tussen twee volmaakte vreemden, waarbij de ene vooral praat en de andere vooral luistert.
Zo’n 300 duizend keer per jaar toetsen mensen het 088-nummer in van de Luisterlijn, voorheen bekend als Sensoor, en nog eerder als SOS Telefonische Hulpdienst, opgericht in 1958. Ze kunnen er 24 uur per dag terecht voor een anoniem en vertrouwelijk gesprek over wat dan ook. Chatten en mailen kan ook. Ze voelen zich eenzaam, somber of zelfs depressief. Hun relatie wankelt, de zorg faalt, hun moeder ziet hen niet staan. Of ze hebben gewoon zin in een praatje.
En aan de andere kant van de lijn zitten de vrijwilligers, ingeroosterd met z’n twintigen of vijfentwintigen tegelijk op de drukste tijden van de dag, de vooravond meestal. Zij hebben leren luisteren. Trainers vuurden bij wijze van ezelsbrug de ene na de andere afkorting op hen af tijdens de twee maanden durende inwerkperiode. LSD! (Luisteren, Samenvatten, Doorvragen!) Laat OMA thuis! (Dus geen Oordelen Meningen en Adviezen!) En neem ANNA mee! (Altijd Navragen, Nooit Aannemen!)
NRC belde met vier vrijwilligers en bood hún een luisterend oor. Drie vrouwen, 86 jaar, 37 jaar en 22 jaar oud, en een man van 64. Bij elkaar opgeteld horen zij de anonieme medemens nu ruim tachtig dienstjaren aan. Wat willen zij kwijt over de honderden, nee, duizenden gesprekken die ze voerden? Wat valt hen op? En wat vinden zij eigenlijk van het luisterend vermogen van mensen in het algemeen?
Antwoorden die één op één herleidbaar zijn tot gesprekken geven zij natuurlijk niet, dat druist in tegen het wezen van de telefoonlijn. Maar twee dingen die er volgens de luisteraars levensgroot uitspringen: er zijn écht veel mensen die snakken naar een luisterend oor, en er zijn écht veel mensen die slecht luisteren. Een nogal tragische combinatie – of, constructief geformuleerd: er is een wereld te winnen. „Niet reageren vanuit je eigen ervaring”, zegt een van de vrijwilligers, „dat is echt een kunst.”
Wat mooi dat dit bestaat.
Mooi dat je dit hebt gedeeld. Dankjewel. Ik wist niet dat zoveel mensen zich eenzaam voelen. Ik voel me meteen wat minder eenzaam hierin 😉
Geweldig dat dit bestaat in ons land.
Helden die dit werk doen. Diep respect. Aan de ene kant verdienen ze een beloning (dmv bijvoorbeeld loon), aan de andere kant zou dat de Luisterlijn tegengaan. Bedankt voor het delen
Prachtig, ik ben erg geraakt door dit artikel. Bedankt voor het delen ❤️