>‘Ik ga regelmatig naar gamebeurzen waar mensen tegen me kunnen spelen. Ik heb een jongen met 16-0 afgedroogd, z’n vriendin moest keihard lachen. Daar geniet ik wel van.’
Heerlijk xD
Heel mooi stuk!
Ik ben zelf hartstikke doof links maar heb met shooters aangeleerd gebruik te maken van de visuele hints welke de meeste games bieden. Ik ben een tijd geleden werkzaam geweest bij zo’n beetje de bekendste Nederlandse game studio waar standaard om 5 uur een Deathmatch werd gespeeld en ik eindigde standaard nooit lager dan 3e, maar dat is het voordeel van QA, we kennen alle hoekjes en gaatjes in de levels <3
Ik had vroeger ook iemand in een clan die stokdoof was. Hij zette altijd zijn koptelefoon op standje maximaal zodat ie het als het ware kon voelen. Het was absoluut geen verkeerde speler.
Ik hou ook wel van videogames… al heb ik er nog steeds even goed last van mijn bewegingsstoornis die ook even goed door gamen wordt uitgelokt als ook echte situaties.
Ik denk combinatie van reactie, visueel input , niet zo spontaan kunnen bewegen als iemand zonder mijn bewegingsstoornis.
Had FFXIV bijna opgegeven omdat ik op een piek van symptomen zat maar door het verhaal graag op tijd door wilde spelen. Het was echt vechten in spel en in het echte leven vechten om alles bij te kunnen houden had het er warm van en zat echt op tranen deels niet eens om het verhaal maar omdat mijn lijf niet mee wilde doen om mij het verhaal te laten beleven.
(Al was ik ook wel wat emotioneel over emotionele stukjes in het verhaal maar er is een verschil tussen emotionele tranen en frustratie met jezelf omdat je lijf / beweging het niet kan bijhouden tranen).
Even om te zeggen ja games zijn maar knopjes indrukken maar bij mij pakt bewegingsstoornis zo uit dat mijn lijf of bevriest (of nou ja ik bevries omdat ik voel als ik niet even stil sta ik een volle aanval ga krijgen), of ik de volle controle over mijn beweging kwijt ben op een lichaams helft of vol beide en dan heb ik een (halve) minuut dat mijn lichaam alle kanten op kronkelt en mijn handen verkrampen in fuistjes en ik mijn hoofdtelefoon vaak van mijn hoofd sla in de kronkelingen van mijn armen.
Dit is niet enkel in games dit is gewoon mijn leven. Uitlokker is vaak (spontaan) bewegen uit rust of plotseling moeten reageren op dingen, maar ook dingen waar ik niet bij nadenk en plots controle kwijt ben zo als liet eens een keer iets vallen dus ik buig naar beneden om op te rapen om gewoon vol een aanval te krijgen. Ik hou niet zo van stoplichten omdat ik niet altijd spontaan kan lopen/fietsen (en ik fiets niet veel want je moet best veel stoppen en gaan, niet alleen stoplichten maar ook voorrang verlenen en dat soort), als ik lopend ben wiebel ik vaak een beetje op de voeten op mijn plaats het helpt een beetje om het tegen te gaan maar niet 100% soms voel ik het alsnog borrelen als een kleine mini magma borrelend gevoel die misschien een vulkaan uitbarsting kan zijn, of hoe kan ik het anders vergelijken? De minste aanvallen heb ik als ik rustig in bed blijf (al heb ik ze daar ook wel eens, alleen stuk minder dan, en als meer door dromen uitgelokt) maar dat is geen leven ik wil er ook wel eens uit en dingen doen.
Maar ik wil ook niet stoppen met spelen… ze geven mij toch een (online) sociaal netwerk. Of gewoon simpel vermaak in mijn best kleine iets wat beperkte wereld.
De aanvallen heb ik gelukkig ook niet altijd er tussen in heb ik ook tijden dat de symptomen een stuk minder zijn en heb ik bijna iets wat lijkt op het normale leven waar ik naar verlang, al is er na tijden van rust (en de milde naïeve hoop op een enigszins normaal leven) altijd wel weer de storm op de loer.
5 comments
I love GoodTimesWithScar!
>‘Ik ga regelmatig naar gamebeurzen waar mensen tegen me kunnen spelen. Ik heb een jongen met 16-0 afgedroogd, z’n vriendin moest keihard lachen. Daar geniet ik wel van.’
Heerlijk xD
Heel mooi stuk!
Ik ben zelf hartstikke doof links maar heb met shooters aangeleerd gebruik te maken van de visuele hints welke de meeste games bieden. Ik ben een tijd geleden werkzaam geweest bij zo’n beetje de bekendste Nederlandse game studio waar standaard om 5 uur een Deathmatch werd gespeeld en ik eindigde standaard nooit lager dan 3e, maar dat is het voordeel van QA, we kennen alle hoekjes en gaatjes in de levels <3
Ik had vroeger ook iemand in een clan die stokdoof was. Hij zette altijd zijn koptelefoon op standje maximaal zodat ie het als het ware kon voelen. Het was absoluut geen verkeerde speler.
Ik hou ook wel van videogames… al heb ik er nog steeds even goed last van mijn bewegingsstoornis die ook even goed door gamen wordt uitgelokt als ook echte situaties.
Ik denk combinatie van reactie, visueel input , niet zo spontaan kunnen bewegen als iemand zonder mijn bewegingsstoornis.
Had FFXIV bijna opgegeven omdat ik op een piek van symptomen zat maar door het verhaal graag op tijd door wilde spelen. Het was echt vechten in spel en in het echte leven vechten om alles bij te kunnen houden had het er warm van en zat echt op tranen deels niet eens om het verhaal maar omdat mijn lijf niet mee wilde doen om mij het verhaal te laten beleven.
(Al was ik ook wel wat emotioneel over emotionele stukjes in het verhaal maar er is een verschil tussen emotionele tranen en frustratie met jezelf omdat je lijf / beweging het niet kan bijhouden tranen).
Even om te zeggen ja games zijn maar knopjes indrukken maar bij mij pakt bewegingsstoornis zo uit dat mijn lijf of bevriest (of nou ja ik bevries omdat ik voel als ik niet even stil sta ik een volle aanval ga krijgen), of ik de volle controle over mijn beweging kwijt ben op een lichaams helft of vol beide en dan heb ik een (halve) minuut dat mijn lichaam alle kanten op kronkelt en mijn handen verkrampen in fuistjes en ik mijn hoofdtelefoon vaak van mijn hoofd sla in de kronkelingen van mijn armen.
Dit is niet enkel in games dit is gewoon mijn leven. Uitlokker is vaak (spontaan) bewegen uit rust of plotseling moeten reageren op dingen, maar ook dingen waar ik niet bij nadenk en plots controle kwijt ben zo als liet eens een keer iets vallen dus ik buig naar beneden om op te rapen om gewoon vol een aanval te krijgen. Ik hou niet zo van stoplichten omdat ik niet altijd spontaan kan lopen/fietsen (en ik fiets niet veel want je moet best veel stoppen en gaan, niet alleen stoplichten maar ook voorrang verlenen en dat soort), als ik lopend ben wiebel ik vaak een beetje op de voeten op mijn plaats het helpt een beetje om het tegen te gaan maar niet 100% soms voel ik het alsnog borrelen als een kleine mini magma borrelend gevoel die misschien een vulkaan uitbarsting kan zijn, of hoe kan ik het anders vergelijken? De minste aanvallen heb ik als ik rustig in bed blijf (al heb ik ze daar ook wel eens, alleen stuk minder dan, en als meer door dromen uitgelokt) maar dat is geen leven ik wil er ook wel eens uit en dingen doen.
Maar ik wil ook niet stoppen met spelen… ze geven mij toch een (online) sociaal netwerk. Of gewoon simpel vermaak in mijn best kleine iets wat beperkte wereld.
De aanvallen heb ik gelukkig ook niet altijd er tussen in heb ik ook tijden dat de symptomen een stuk minder zijn en heb ik bijna iets wat lijkt op het normale leven waar ik naar verlang, al is er na tijden van rust (en de milde naïeve hoop op een enigszins normaal leven) altijd wel weer de storm op de loer.