# In Tilburg mag het: bijstand ontvangen en samenwonen
**De gemeente Tilburg is een proef gestart met bijstandsgerechtigden. Zij mogen een halfjaar samenwonen zonder dat het invloed heeft op hun uitkering. Het moet voorkomen dat mensen in de bijstand uit angst voor sancties geen relaties meer aangaan.**
De man die Annemarie van Krimpen (54) twee jaar geleden ontmoette tijdens het uitlaten van de hond, was nagenoeg perfect. Hij had dezelfde voorliefde voor viervoeters en was altijd even belangstellend. Toch stond, of eigenlijk sliep, er altijd iets tussen hen in: de gemeente. Van Krimpen wist namelijk maar al te goed wat het zou betekenen als zij als chronisch zieke in de bijstand een serieuze relatie zou aangaan. Zijn inkomen zou invloed hebben op haar uitkering.
De gemeente Tilburg wil zich niet langer zo actief bemoeien met het liefdesleven van haar bijstandsgerechtigden. Als eerste Nederlandse gemeente is zij dit najaar een pilot begonnen waarin bijstandsontvangers een halfjaar mogen proefsamenwonen, zo kondigde ze dinsdag aan in Trouw. De zogeheten kostendelersnorm wordt tijdelijk losgelaten waardoor het inkomen van de partner geen invloed meer heeft op de bijstandsuitkering van 1.050 euro.
De proef volgt op het experiment dat de Tilburgse wethouder van arbeidsparticipatie en bestaanszekerheid Esmah Lahlah afgelopen maart deed. Met de Wijdemeerse boodschappenaffaire nog vers in het geheugen – een vrouw werd gekort op haar bijstand omdat ze wekelijks boodschappen kreeg – leefde de partij-onafhankelijke wethouder afgelopen maart zélf een maand van een bijstandsuitkering. Ze wilde daarmee ervaren hoe haar beleid uitwerkt voor de zevenduizend Tilburgse uitkeringsgerechtigden, en waar de knelpunten zitten.
**Duurzaam samenwonen**
Een van de eerste vragen die bij aanvang van het experiment opspeelde, was hoe ze moest omgaan met haar relatie. ‘Ik ben getrouwd en mijn partner en ik hebben allebei een eigen woning. Ik vroeg me af: hoe vaak mogen we bij elkaar zijn?’ Volgens de participatiewet hebben bijstandsgerechtigden die ‘duurzaam samenwonen’ ofwel geen recht op een uitkering – als hun partner werkt – of slechts op de gezamenlijke, lagere uitkering van 1.500 euro als hun partner ook in de bijstand zit.
Het probleem is alleen, zo merkte Lahlah, dat niet duidelijk is wanneer sprake is van ‘duurzaam samenwonen’. ‘Ik heb het geprobeerd te googelen maar het valt niet vast te pinnen in een aantal nachten of dagen dat je samen mag zijn. Het is maatwerk.’ Dat maakt bijstandsgerechtigden op hun qui-vive. ‘Ze weten niet wat wel en niet mag en nemen daarom het zekere voor het onzekere: ze kiezen ervoor dan maar geen relatie te hebben.’
Nederland telt ruim 400 duizend bijstandsgerechtigden. Na zwartwerken is samenwonen de meest voorkomende reden om hen van fraude te betichten, zo bleek uit een eerdere rondgang van de Volkskrant. Sociale diensten gaan dan ook niet lichtzinnig om met het opsporen ervan: bijstandsgerechtigden beklaagden zich onder meer over peilbakens onder de auto, camera’s voor de deur, buurtonderzoeken en achtervolgingen die niet zouden misstaan in de nieuwste Bond-film.
**Torenhoge vorderingen**
Ook de sancties zijn niet mis. Als er volgens de sociale dienst inderdaad sprake is van samenwonen, schenden bijstandsgerechtigden de inlichtingenplicht. Dat heeft gevolgen voor de bijstand en kan leiden tot torenhoge vorderingen, zo ondervond ook Van Krimpen (die niet in Tilburg woont). Vijf jaar geleden werd ze op het matje geroepen omdat een goede vriend, een getrouwde man nota bene, haar dochters voor hun verjaardag telefoons had gegeven. Er moest wel sprake zijn van een relatie waarin hij haar onderhield, vond de rechercheur. Haar uitkering werd tijdelijk stopgezet en ze kreeg een vordering van 27 duizend euro wegens het schenden van de inlichtingenplicht.
Om dergelijke taferelen te voorkomen, besloot wethouder Lahlah tijdens haar maand in de bijstand het contact met haar partner te beperken. Ze at ’s avonds vaak alleen. Dat kwam haar overigens niet altijd slecht uit, want ze had ook te weinig geld om voor meer personen te koken. ‘In de laatste week had ik nog 5 eurocent op mijn rekening staan. Ik deed toen precies wat je niet moet doen: ik maakte de post niet meer openen. Ik durfde niet omdat ik niets meer kon met rekeningen.’
Naast de mogelijkheid tot proefsamenwonen, pleit Lahlah daarom ook voor een verhoging van de bijstand met minimaal 200 euro per maand. Daarin staat ze niet alleen: ook de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) en de Amsterdamse wethouder probeerden dat op de formatietafel te krijgen. In de hoofdstad wordt ook al langer geëxperimenteerd met bijverdienen naast de bijstand.
**Nijpende kwesties**
De Landelijke Cliëntenraad is blij dat gemeenten proberen ruimte in de wet te zoeken, maar zou ook graag zien dat snel werk wordt gemaakt van andere nijpende kwesties: die van kinderen van bijstandsgerechtigden die noodgedwongen het huis uit moeten bijvoorbeeld. Op het moment dat zij 21 jaar zijn, tellen zij – net als liefdespartners – ook mee voor de kostendelersnorm. Terwijl zij met de oververhitte huizenmarkt vaak moeilijk op zichzelf kunnen gaan wonen. Ook mantelzorgers die bij iemand moeten inwonen om zorg te verlenen, lijden volgens de belangenclub onder diezelfde kostendelersnorm.
Het Tilburgse experiment duurt een jaar. Als het een succes is, is het Rijk volgens Lahlah aan zet. Voor Van Krimpen zal het weinig verschil maken als de pilot landelijke navolging krijgt: de relatie met de hondeneigenaar heeft ze inmiddels verbroken, ze neemt geen enkel risico meer. Ze is niet van plan om ooit nog verliefd te worden. ‘Na al die jaren in de bijstand ben ik niet alleen wantrouwig geworden tegenover de overheid. Ik durf helemaal niemand meer te vertrouwen.’
> Vijf jaar geleden werd ze op het matje geroepen omdat een goede vriend, een getrouwde man nota bene, haar dochters voor hun verjaardag telefoons had gegeven. Er moest wel sprake zijn van een relatie waarin hij haar onderhield, vond de rechercheur. Haar uitkering werd tijdelijk stopgezet en ze kreeg een vordering van 27 duizend euro wegens het schenden van de inlichtingenplicht.
Wat een gruwelijke beslissing. Dat niemand die bij dat proces betrokken is beseft dat dit radicaal ontspoord is. Geen flintertje bewijs, áls het al gebeurd zou zijn een verwaarloosbare gebeurtenis en dan dit bedrag waarvoor velen met een baan jaren moeten sparen te betalen door iemand in de bijstand met als reden dat die onbewezen verwaarloosbare gebeurtenis niet gemeld is. Geen enkel fraudegeval kan dit beleid rechtvaardigen.
Deze hele wet is een schande voor ons land. Wat de fuck boeit het als bijstandsgerechtigden samen gaan wonen?
Hoeveel kosten al die ambtenaren eigenlijk? Waarom geven we 1 ambtenaar de macht om een leven compleet kapot te maken?
> bijstandsgerechtigden beklaagden zich onder meer over peilbakens onder de auto, camera’s voor de deur, buurtonderzoeken en achtervolgingen die niet zouden misstaan in de nieuwste Bond-film.
Welkom in Nederland, waar arm zijn genoeg reden is om je leven tot een hel te maken. Want als je arm bent is dat vast omdat je een moreel slecht persoon bent, want als je een goed persoon was dan had je toch gewoon een baan en geen uitkering????
M.i. moet op korte termijn de kostendelersnorm worden afgeschaft. En op lange termijn een universeel basisinkomen worden ingevoerd.
Universele basisinkomen + belasting op vermogen (inclusief eigen woning) = opgelost.
Toch een beetje trots op ons Tilburg waar men nu voorop loopt in de strijd om een einde te maken aan die achterlijke praktijken die allemaal ontstaan als je eenmaal in de bijstand zit.
Dat voorbeeld over die telefoons, echt WTF, waarom gaat er bij NIEMAND in die hele ambtenarenketen een lampje branden dat dit misschien toch wel een beetje disproportioneel is?
Ik vind het allemaal gelul dat het voor de wet uitmaakt of je samenwoont, getrouwd bent, een ‘geregistreerde partner’ hebt, etc.
Behandel mensen als individuen en laat de rest lekker prive aangelegenheden zijn. Dit komt allemaal nog voort uit de tijd dat er één kostwinner per gezin was maar dat wereldbeeld willen we met zijn allen toch vanaf geloof ik.
Headline zou bijna moeten zijn:
Leven in Nederland te duur voor uitkeringsgerechtigden.
​
Oplossing: meer mensen in 1 huis zodat de kosten lager zijn inplaats van de werkelijke problemen oplossen. Wel dit nieuws brengen alsof het heel speciaal is.
Ze moeten juist blij zijn als mensen gaan samenwonen. Kleinere huishoudens is één van de redenen voor de krapte op de huizenmarkt.
Absoluut absurd dat deze wetten bestaan en fijn dat Tilburg in dit experiment fatsoen boven wet stelt.
> Zij mogen een halfjaar samenwonen zonder dat het invloed heeft op hun uitkering.
Dus na een halfjaar zegt de gemeente, woep, mislukte proef.. Nu gaan we korten of je moet een eigen woning vinden. 😐
Hoe verwachten ze precies dat iemand in de bijstand 27.000 euro kan neerleggen?
Doet mij denken aan toen ik teveel belastinggeld terug had gekregen, ik mijn rekeningen had betaald en toen moest terugbetalen.
De vrouw aan de telefoon begreep niet waarom ik het geld niet meteen kon terugbetalen en zij gaf de suggestie om anders geld van mijn spaarrekening te betalen. Dat had ik natuurlijk ook niet, en ze bleef maar verbaasd te zijn dat ik niet zomaar een paar duizend had liggen. *Hallo, waarom denk je dat ik zo blij was met dat extra geld?*
Deze regeling (óf het weer makkelijker maken om in de Wajong te komen, nog beter) zou het leven van mijn vriend en ik verreweg in één klap het meest verbeteren, als het landelijk wordt doorgevoerd. Ik heb een Wajong en mijn vriend een bijstand (waar hij helemaal niet inhoort want hij heeft net als ik een arbeidsbeperking, maar goed) en wij wonen samen. Omdat wij samenwonen wordt zijn bijstand gekort tot een hoeveelheid die mijn Wajong aanvult tot het minimumloon. Hierdoor krijgen wij met zijn tweeën samen ongeveer 1400 euro terwijl, als een bijstand gewoon een vast bedrag was geweest zoals de Wajong, we anders ongeveer 2000 euro per maand zouden krijgen.
> Volgens de participatiewet hebben bijstandsgerechtigden die ‘duurzaam samenwonen’ ofwel geen recht op een uitkering – als hun partner werkt – of slechts op de gezamenlijke, lagere uitkering van 1.500 euro als hun partner ook in de bijstand zit.
Dus het lukt in dit land niet meer om met z’n tweeën van één salaris te leven, maar het lijkt de overheid wel mogelijk om twee bijstandsgerechtigden van nog minder dan één salaris te laten leven? _Hoe dan?_
> ‘[Bijstandsgerechtigden] weten niet wat wel en niet mag en nemen daarom het zekere voor het onzekere: ze kiezen ervoor dan maar geen relatie te hebben.’
Zie hier het liberale Nederland, waar de overheid indirect bepaalt of je een relatie mag hebben als je arm bent. Wauw, wat een individuele vrijheden heeft rechts beleid ons toch opgeleverd!
> Sociale diensten gaan dan ook niet lichtzinnig om met het opsporen [van samenwonen]: bijstandsgerechtigden beklaagden zich onder meer over peilbakens onder de auto, camera’s voor de deur, buurtonderzoeken en achtervolgingen die niet zouden misstaan in de nieuwste Bond-film.
Maar mankracht en geld om bedrijven in de gaten te houden die met veelvouden van bedragen goochelen dan bijstandsgerechtigden ooit te besteden hebben, dat is er niet hoor!
> Vijf jaar geleden werd ze op het matje geroepen omdat een goede vriend, een getrouwde man nota bene, haar dochters voor hun verjaardag telefoons had gegeven. Er moest wel sprake zijn van een relatie waarin hij haar onderhield, vond de rechercheur. Haar uitkering werd tijdelijk stopgezet en ze kreeg een vordering van 27 duizend euro wegens het schenden van de inlichtingenplicht.
Het is gewoon afwachten tot de bijstandsaffaire uitkomt.
> andere nijpende kwesties: die van kinderen van bijstandsgerechtigden die noodgedwongen het huis uit moeten bijvoorbeeld. Op het moment dat zij 21 jaar zijn, tellen zij – net als liefdespartners – ook mee voor de kostendelersnorm. Terwijl zij met de oververhitte huizenmarkt vaak moeilijk op zichzelf kunnen gaan wonen.
Ook weer zoiets. Hoe kun je dit maken? Je duwt werkende jongeren op deze manier gewoon de dakloosheid in. Omdat hun ouders arm zijn. Kansarmheid wordt dus beleidsmatig nog generationeel overgedragen ook.
> Voor Van Krimpen zal het weinig verschil maken als de pilot landelijke navolging krijgt: de relatie met de hondeneigenaar heeft ze inmiddels verbroken, ze neemt geen enkel risico meer. Ze is niet van plan om ooit nog verliefd te worden. ‘Na al die jaren in de bijstand ben ik niet alleen wantrouwig geworden tegenover de overheid. Ik durf helemaal niemand meer te vertrouwen.’
Is dit het het nou waard?
Goed idee op zich, want die regels zijn bizar, maar het lijkt me wel een erg lastig experiment om aan mee te doen. Er is 0 garantie dat het experiment wordt doorgezet na dat half jaar, en met die onzekerheid voor 6 maanden even alles om te smijten lijkt me een érg groot risico.
Want als ze het stopzetten, dan wat? Dan wordt de uitkering alsnog gekort en zit je als koppel mogelijks in het nauw? Of gaat er dan een soort uitstroomregel komen? Ik hoop dat daar solide plannen voor klaarliggen. Verhuizen en samenwonen is nou eenmaal niet iets dat je eventjes doet, binnen een half jaar zit je net pas echt goed gesettled samen.
Sowieso ziin sommige regels en wetten wel een beetje vaag in elkaar gezet.. soms vraag ik mij af WIE ooit zoiets had bedacht.
Ik heb zelf een tijdje in de bijstand gezeten door omstandigheden.
Nu wilde ik heel graag werken, mooi toch? Echter werd ik het vaak net niet of ik kreeg geen reactie op mijn sollicitatie.
Nu was het zo dat je dus MOET solliciteren en dat moet melden bij het UWV. Uiteindelijk had ik alleen nog sollicitaties ver het land in over, waarop ik MOEST reageren anders gaat het van je bijstand af.
De vrouw van het UWV zei: “Het probleem is nu dat als jij nu daar wordt aangenomen, omdat jij MOET reageren, jij daar moet werken.”
Dus ik zei: “Maar dan krijg ik dus geen reiskosten, moet een reteduur trein abonnement nemen voor de trein, ik ga dan waarschijnlijk ongeveer het zelfde verdienen wat ik krijg als in de bijstand! MAAR! Uiteindelijk houd ik aan het einde van de streep minder over dan dat ik niks doe, want het kost mij dus zelfs geld om te werken. Daarnaast lever ik ook nog eens 36 tot 40 uur van mijn leven per week in, om minder over te houden dan ik nu doe.”
Enige wat ze deed was een beetje lachen en “Tjah, zo zijn de regels.” Zeggen.
Ik kan hier ook over meepraten. In een verleden, toen het fysiek gezien tijdelijk wat minder ging en ik uit de ziektewet en WW liep, heb ik ook een beroep moeten doen op de bijstand. Omdat ik een huis met meerdere bewoners woonde(kamerverhuur) waar in het verleden fraude gepleegd was kwam ik van kiet af aan op een “zwarte lijst” te staan (Ik ben hier pas achter gekomen nadat ik mijn totale dossier opgevraagd heb via een advocate op straffe van een dwangsom –> de gemeente weigerde deze te verschaffen).
Er is vervolgens een inspecteur in mijn kamer geweest toen ik niet thuis was(huisgenoot had hem binnengelaten) en deze trof 2 tandenborstels aan ( een voor gebit, een tweede voor mijn gehemelte-plaatje).
Dit was voldoende om mij als fraudeur te bestempelen, de uitkering te stoppen zolang het onderzoek duurde en alvast een dwangsom van 6500 euro op te leggen(te voldoen binnen 15 dagen).
Uiteindelijk via de rechtswinkel en godzijdank mijn tante die advocate is de boel na 3 maanden recht kunnen trekken.
Ik heb hierna nog 5 maanden bijstand gehad en elke week stond er weer een inspecteur op de stoep, al dan niet met politie(creeert ook lekker beeld voor de buurt), er is een camera geplaatst om te kijken wie er in/uit het huis ging etc etc.
Het is misselijkmakend, eng, achterbaks gedrag. Tot op de dag van vandaag hoop ik die inspecteur nog een keer tegen te komen maar dan wel in mijn huidige functie.
Zoals Newton al zei: Voor elke actie is er een gelijke (in grootte) en tegengestelde (in richting) reactie.
> [[De rechercheurs van de Belastingdienst]] gaan dan ook niet lichtzinnig om met het opsporen ervan: [[beheerders van brievenbusfirma’s]] beklaagden zich onder meer over peilbakens onder de auto, camera’s voor de deur, buurtonderzoeken en achtervolgingen
Heel goed! Nederland loopt jaarlijks miljarden mis door de belastingontduiking van megabedrijven, de ultrarijken en vrienden van VVD politici! Een schande! Eindelijk wordt daar eens flink werk van gemaa… oh sorry nee dit gaat over, uhm, daar moest staan “de sociale diensten” en “bijstandsgerechtigden”, want ja, uhm, als iemand van 1000 euro per maand moet leven maar ook een relatie heeft, dat is wel heel erg, uh, heel erg veel geld bedoel ik, dus laten we daar een detectiveteam opzetten van drie man met een normaal inkomen en apparatuur die die mensen en hun omgeving maandenlang lastigvallen.
Maar gelukkig komt er binnenkort een nieuw kabinet.
Met je tweeën heb je snel minder kosten dan 1+1, maar in principe vind ik het geen slecht idee om mensen gewoon te belonen om samen te wonen. Als twee mensen €2000 krijgen en dan beiden €500 aan huur kwijt zijn, of gezamelijk €700 en van de extra €300 een beetje een leuker leven leiden is dat toch gewoon prima?
Ik heb het altijd wel redelijk raar moralistisch gevonden hoe bijvoorbeeld ook huurtoeslag werkt. Als belastingbetaler maakt het me geen hol uit of iemand €300 krijgt dat direct naar de huisbaas gaat of €300 krijgt waarvan €150 naar de huisbaas en €150 uitgeeft aan huisdieren of zo. Maar op een of andere manier moeten we controleren dat mensen in de bijstand wel geld uitgeven aan de “goede” dingen en anders foei. Een groter huis? Goed. Mag. AH Excellent chocopasta? NEE! LUXE! FOEI!
Zeker met de woningnood zou iedereen juist moeten juichen als mensen samen gaan wonen.
Het is een keer tijd dat de bijstand onvoorwaardelijk wordt uitgegeven. Oftewel een soort van basisinkomen. Dan kan het ambtenaren apparaat achter deze praktijken worden opgeruimd en dat zal uiteindelijk meer opleveren dan de oneindige zoektocht naar “frauderus”. Men is daar voor het gemak op dit moment ook maar even het grondbeginsel van “onschuldig tot het tegendeel bewezen is” vergeten. Deze zaken zouden eigenlijk keer op keer door een rechter moeten worden ongegrond verklaard op basis van gebrek aan wettig en overtuigend bewijs. Het is stuitend waarom dit toch niet gebeurd. Typisch rechts beleid van de afgelopen 2 decennia. Fraude in het bedrijfsleven is niet interessant, ook al is dat een veelvoud van échte fraude in de bijstand. Het is makkelijker om kale kippen te plukken, die laten zich makkelijk vangen. Die hebben immers geen goede rechtsbescherming of geld ervoor. Net als de toeslagenaffaire is dit ronduit crimineel en ik stoor me er aan dat er nog geen ambtenaar voor het recht is gesleept. En ja, het kabinet kan hier niet van worden uitgesloten als uiteindelijk verantwoordelijken. Stuitend en tegen elke integriteitsvezel die ik in me heb. Maargoed, meer dan m’n verontwaardiging uitspreken doe ik dan ook weer niet…ja stemmen op partijen die “sociaal” en vooral integriteit wél hoog in het vaandel hebben staan (voor zover ik kan beoordelen).
“Dit ziet er uit alsof ze bijstandgerechtigen het leven minder zuur gaan maken in Tilburg. Dat vind ik eigenlijk niet zo gaaf!” – Mark Rutte
Blijft bizar dat bijstandsfraude zoveel aandacht krijgt. Opsporen kost meer dan er ‘gefraudeerd’ zou worden.
Beter zetten ze de sociale rechercheurs op fraude vanaf een miljoen euro.
ik woon zelf niet in Tilburg, maar ik kon niet eens een uitkering krijgen omdat mijn vriend en ik samenwonen en hij een studielening ontvangt! Gelukkig was het maar voor 2 maanden heel krap en heb ik toen een nieuwe baan gevonden
Een degelijk basis inkomen mag er wat mij betreft direct komen. Dan kan je besparen op alle controlerende en toekennende partijen en simpele vastigheid geven aan de grote groep mensen die dit wel kan gebruiken. Wat een onmenselijk afvoerputje hebben we nu opgezet.
Als iemand die in de bijstand zit en er graag uit wil, zou ik graag willen weten wat ik volgens anderen zou moeten doen of beter zou moeten doen om er zo snel mogelijk uit te komen. Dit is een oprechte vraag, aangezien ik vaak lees dat ik vrijwillig in de bijstand zit en als ik een beetje wil er niet in hoef te zitten. Ik wil me echt geen parasiet voelen, alhoewel ik me dat altijd wel voel. Ik type dit snel omdat ik naar bed wil, want ik ben moe, dus sorry voor de spelfouten 🙂
Ik heb best zwaar (gediagnosticeerd) autisme, wat me belemmerd in het vinden van passend werk. Suggesties werken natuurlijk alleen als je daadwerkelijk gelooft dat autisme een belemmering is.
Veel van de volgende beperkingen zijn niet “Ik kan het niet”, maar “het kost me veel meer energie om er mee om te gaan dan een neurotypisch persoon”. Als gevolg ben ik eigenlijk altijd moe. Hier zijn een paar dingen waarmee ik moeite heb als autist:
– Ik ben gevoelig voor licht (TL-buizen), maar ook daglicht in de zomer.
– Ik ben gevoelig voor geluiden en draag eigenlijk de hele dag noise cancelling headphones. Tijdens oud and nieuw lig ik jankend onder de tafel door de knallen. Het openbaar vervoer en het verkeer in het algemeen kost veel energie.
– Ik ben ook gevoelig voor geuren/smaken/temperaturen/texturen. Ik kan er wel tegen, maar het kost veel moeite en energie.
– Communicatie is een probleem. Ik versta mensen vaak niet, vooral niet als ik niet aan iemands stem gewend ben.
– Tijdsdruk en verwachtingen veroorzaken veel stress, waardoor ik dichtklap. Ik kan van nature (net zoals veel andere autisten) niet ontstressen.
– Ik heb een hele erge slecht oog-hand coordinatie. Ik stoot me vaak aan alles en laat vaak dingen zomaar vallen.
– Veranderingen/flexibiliteitverwachtingen zijn stressvol.
– Ik heb hierdoor geen vrienden/familie, ga eigenlijk alleen de deur uit om 2x per week boodschappen te halen. Mijn autisme beheerst eigenlijk mijn hele leven. Zelfs mijn huiskamer is helemaal leeg omdat ik probeer om in een zo prikkelarme omgeving te leven.
– Organisaties gespcialiseerd in het vinden voor banen hebben geen interesse in me. Ik heb helaas geen werkervaring of diplomas. We zijn ze allemaal al afgegaan.
Dan de meningen van instanties:
Volgens het UWV kan ik onder perfect, ideale omstandigheden (dus afgezonderd werk, geen geluiden, max 5 min reizen te voet, flexibele werktijden) misschien 4 tot 8 uur werken per week.
Volgens de gemeente is dit onredelijk. Ik ben vrijgesteld van de sollictatieplicht omdat de gemeente het niet humaan vindt om mij buitenshuis aan het werk te zetten. De belasting die 8 uur zou geven is volgens hen te zwaar EN het haalt me niet uit de bijstand, terwijl het wel ten koste zou gaan van persoonlijke verzorging/verzorgen van mijn appartement/enige vorm van zelfvoldoening.
Wat ik doe de hele dag:
Ik heb toestemming gekregen om een eigen bedrijfje op te zetten (ik ben bezig met software ontwikkeling), maar de gemeente weet en accepteerd dat dit nog heel lang kan gaan duren (2 jaar?) voordat het (een deel van) de bijstand kan terugverdienen.
Ik weet niet of ze vertrouwen in me hebben, of dat ze weten dat ik nergens terecht kom. Ze zeggen dat ze tevreden zijn over mijn instelling.
Ik werk hier gemiddeld 2 tot 3 uur per dag aan, maar dat is een gemiddelde. Soms heb ik een week een afspraak bij de gemeente of bij de psycholoog en ben ik een paar dagen helemaal kapot. Andere dagen werk ik 14 uur per dag. Ik game/relax/netflix ongeveer anderhalf uur per dag met mijn vriend, vooral voor het sociale aspect.
Ik ben blij dat ik met iets bezig kan gaan waar ik voldoening uit haal en waar enige kans in zit om uiteindelijk wat geld mee te verdienen en niet gedwongen wordt om 8 uur per week dozen in te pakken en dan 6 dagen moe in bed te liggen terwijl ik (weer) verloeder.
Ik heb niet veel te klagen en ik kom er wel met mijn uitkering, maar ik zou wel graag af en toe mijn vriend een knuffel willen geven. Hij woont in het buitenland en zit in een soortgelijke situatie als ik, alleen is daar geen sociaal vangnet. Hij heeft geen inkomen (we werken samen aan het bedrijf).
Elk jaar moet ik een ambtenaar smeken of ik alstjeblieft mijn vriend een knuffel mag geven zonder dat mijn uitkering gekort wordt (kostendelersnorm) en dat mag dan 2 weken per jaar.
Tips?
Men kon voorheen al 3 mnd proef samenwonen.
Men kan beter met de thuisadministratie of een soortgelijke instantie in samenwerking met de gemeente een huishoud boekje maken om te zien of het financieel kan. Los van het feit of men samen wil wonen!
En dan kunnen ze het overwegen of ze willen samenwonen. En wat dan erna?
Dan besluit je toch maar niet samen te wonen… Dan hebben ze je in de smiezen!
Hoelang heeft u al een relatie?
Hoevaak slaap je dan nog samen, wat is de stand van zaken in de relatie, wat zijn uw toekomst plannen, hoe vaak ziet u elkaar, hoe vaak bent u samen etc etc…
Wat is het voordeel van een half jaar samen wonen op proef?
27 comments
De tekst:
# In Tilburg mag het: bijstand ontvangen en samenwonen
**De gemeente Tilburg is een proef gestart met bijstandsgerechtigden. Zij mogen een halfjaar samenwonen zonder dat het invloed heeft op hun uitkering. Het moet voorkomen dat mensen in de bijstand uit angst voor sancties geen relaties meer aangaan.**
De man die Annemarie van Krimpen (54) twee jaar geleden ontmoette tijdens het uitlaten van de hond, was nagenoeg perfect. Hij had dezelfde voorliefde voor viervoeters en was altijd even belangstellend. Toch stond, of eigenlijk sliep, er altijd iets tussen hen in: de gemeente. Van Krimpen wist namelijk maar al te goed wat het zou betekenen als zij als chronisch zieke in de bijstand een serieuze relatie zou aangaan. Zijn inkomen zou invloed hebben op haar uitkering.
De gemeente Tilburg wil zich niet langer zo actief bemoeien met het liefdesleven van haar bijstandsgerechtigden. Als eerste Nederlandse gemeente is zij dit najaar een pilot begonnen waarin bijstandsontvangers een halfjaar mogen proefsamenwonen, zo kondigde ze dinsdag aan in Trouw. De zogeheten kostendelersnorm wordt tijdelijk losgelaten waardoor het inkomen van de partner geen invloed meer heeft op de bijstandsuitkering van 1.050 euro.
De proef volgt op het experiment dat de Tilburgse wethouder van arbeidsparticipatie en bestaanszekerheid Esmah Lahlah afgelopen maart deed. Met de Wijdemeerse boodschappenaffaire nog vers in het geheugen – een vrouw werd gekort op haar bijstand omdat ze wekelijks boodschappen kreeg – leefde de partij-onafhankelijke wethouder afgelopen maart zélf een maand van een bijstandsuitkering. Ze wilde daarmee ervaren hoe haar beleid uitwerkt voor de zevenduizend Tilburgse uitkeringsgerechtigden, en waar de knelpunten zitten.
**Duurzaam samenwonen**
Een van de eerste vragen die bij aanvang van het experiment opspeelde, was hoe ze moest omgaan met haar relatie. ‘Ik ben getrouwd en mijn partner en ik hebben allebei een eigen woning. Ik vroeg me af: hoe vaak mogen we bij elkaar zijn?’ Volgens de participatiewet hebben bijstandsgerechtigden die ‘duurzaam samenwonen’ ofwel geen recht op een uitkering – als hun partner werkt – of slechts op de gezamenlijke, lagere uitkering van 1.500 euro als hun partner ook in de bijstand zit.
Het probleem is alleen, zo merkte Lahlah, dat niet duidelijk is wanneer sprake is van ‘duurzaam samenwonen’. ‘Ik heb het geprobeerd te googelen maar het valt niet vast te pinnen in een aantal nachten of dagen dat je samen mag zijn. Het is maatwerk.’ Dat maakt bijstandsgerechtigden op hun qui-vive. ‘Ze weten niet wat wel en niet mag en nemen daarom het zekere voor het onzekere: ze kiezen ervoor dan maar geen relatie te hebben.’
Nederland telt ruim 400 duizend bijstandsgerechtigden. Na zwartwerken is samenwonen de meest voorkomende reden om hen van fraude te betichten, zo bleek uit een eerdere rondgang van de Volkskrant. Sociale diensten gaan dan ook niet lichtzinnig om met het opsporen ervan: bijstandsgerechtigden beklaagden zich onder meer over peilbakens onder de auto, camera’s voor de deur, buurtonderzoeken en achtervolgingen die niet zouden misstaan in de nieuwste Bond-film.
**Torenhoge vorderingen**
Ook de sancties zijn niet mis. Als er volgens de sociale dienst inderdaad sprake is van samenwonen, schenden bijstandsgerechtigden de inlichtingenplicht. Dat heeft gevolgen voor de bijstand en kan leiden tot torenhoge vorderingen, zo ondervond ook Van Krimpen (die niet in Tilburg woont). Vijf jaar geleden werd ze op het matje geroepen omdat een goede vriend, een getrouwde man nota bene, haar dochters voor hun verjaardag telefoons had gegeven. Er moest wel sprake zijn van een relatie waarin hij haar onderhield, vond de rechercheur. Haar uitkering werd tijdelijk stopgezet en ze kreeg een vordering van 27 duizend euro wegens het schenden van de inlichtingenplicht.
Om dergelijke taferelen te voorkomen, besloot wethouder Lahlah tijdens haar maand in de bijstand het contact met haar partner te beperken. Ze at ’s avonds vaak alleen. Dat kwam haar overigens niet altijd slecht uit, want ze had ook te weinig geld om voor meer personen te koken. ‘In de laatste week had ik nog 5 eurocent op mijn rekening staan. Ik deed toen precies wat je niet moet doen: ik maakte de post niet meer openen. Ik durfde niet omdat ik niets meer kon met rekeningen.’
Naast de mogelijkheid tot proefsamenwonen, pleit Lahlah daarom ook voor een verhoging van de bijstand met minimaal 200 euro per maand. Daarin staat ze niet alleen: ook de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) en de Amsterdamse wethouder probeerden dat op de formatietafel te krijgen. In de hoofdstad wordt ook al langer geëxperimenteerd met bijverdienen naast de bijstand.
**Nijpende kwesties**
De Landelijke Cliëntenraad is blij dat gemeenten proberen ruimte in de wet te zoeken, maar zou ook graag zien dat snel werk wordt gemaakt van andere nijpende kwesties: die van kinderen van bijstandsgerechtigden die noodgedwongen het huis uit moeten bijvoorbeeld. Op het moment dat zij 21 jaar zijn, tellen zij – net als liefdespartners – ook mee voor de kostendelersnorm. Terwijl zij met de oververhitte huizenmarkt vaak moeilijk op zichzelf kunnen gaan wonen. Ook mantelzorgers die bij iemand moeten inwonen om zorg te verlenen, lijden volgens de belangenclub onder diezelfde kostendelersnorm.
Het Tilburgse experiment duurt een jaar. Als het een succes is, is het Rijk volgens Lahlah aan zet. Voor Van Krimpen zal het weinig verschil maken als de pilot landelijke navolging krijgt: de relatie met de hondeneigenaar heeft ze inmiddels verbroken, ze neemt geen enkel risico meer. Ze is niet van plan om ooit nog verliefd te worden. ‘Na al die jaren in de bijstand ben ik niet alleen wantrouwig geworden tegenover de overheid. Ik durf helemaal niemand meer te vertrouwen.’
> Vijf jaar geleden werd ze op het matje geroepen omdat een goede vriend, een getrouwde man nota bene, haar dochters voor hun verjaardag telefoons had gegeven. Er moest wel sprake zijn van een relatie waarin hij haar onderhield, vond de rechercheur. Haar uitkering werd tijdelijk stopgezet en ze kreeg een vordering van 27 duizend euro wegens het schenden van de inlichtingenplicht.
Wat een gruwelijke beslissing. Dat niemand die bij dat proces betrokken is beseft dat dit radicaal ontspoord is. Geen flintertje bewijs, áls het al gebeurd zou zijn een verwaarloosbare gebeurtenis en dan dit bedrag waarvoor velen met een baan jaren moeten sparen te betalen door iemand in de bijstand met als reden dat die onbewezen verwaarloosbare gebeurtenis niet gemeld is. Geen enkel fraudegeval kan dit beleid rechtvaardigen.
Deze hele wet is een schande voor ons land. Wat de fuck boeit het als bijstandsgerechtigden samen gaan wonen?
Hoeveel kosten al die ambtenaren eigenlijk? Waarom geven we 1 ambtenaar de macht om een leven compleet kapot te maken?
> bijstandsgerechtigden beklaagden zich onder meer over peilbakens onder de auto, camera’s voor de deur, buurtonderzoeken en achtervolgingen die niet zouden misstaan in de nieuwste Bond-film.
Welkom in Nederland, waar arm zijn genoeg reden is om je leven tot een hel te maken. Want als je arm bent is dat vast omdat je een moreel slecht persoon bent, want als je een goed persoon was dan had je toch gewoon een baan en geen uitkering????
M.i. moet op korte termijn de kostendelersnorm worden afgeschaft. En op lange termijn een universeel basisinkomen worden ingevoerd.
Universele basisinkomen + belasting op vermogen (inclusief eigen woning) = opgelost.
Toch een beetje trots op ons Tilburg waar men nu voorop loopt in de strijd om een einde te maken aan die achterlijke praktijken die allemaal ontstaan als je eenmaal in de bijstand zit.
Dat voorbeeld over die telefoons, echt WTF, waarom gaat er bij NIEMAND in die hele ambtenarenketen een lampje branden dat dit misschien toch wel een beetje disproportioneel is?
Ik vind het allemaal gelul dat het voor de wet uitmaakt of je samenwoont, getrouwd bent, een ‘geregistreerde partner’ hebt, etc.
Behandel mensen als individuen en laat de rest lekker prive aangelegenheden zijn. Dit komt allemaal nog voort uit de tijd dat er één kostwinner per gezin was maar dat wereldbeeld willen we met zijn allen toch vanaf geloof ik.
Headline zou bijna moeten zijn:
Leven in Nederland te duur voor uitkeringsgerechtigden.
​
Oplossing: meer mensen in 1 huis zodat de kosten lager zijn inplaats van de werkelijke problemen oplossen. Wel dit nieuws brengen alsof het heel speciaal is.
Ze moeten juist blij zijn als mensen gaan samenwonen. Kleinere huishoudens is één van de redenen voor de krapte op de huizenmarkt.
Absoluut absurd dat deze wetten bestaan en fijn dat Tilburg in dit experiment fatsoen boven wet stelt.
> Zij mogen een halfjaar samenwonen zonder dat het invloed heeft op hun uitkering.
Dus na een halfjaar zegt de gemeente, woep, mislukte proef.. Nu gaan we korten of je moet een eigen woning vinden. 😐
Hoe verwachten ze precies dat iemand in de bijstand 27.000 euro kan neerleggen?
Doet mij denken aan toen ik teveel belastinggeld terug had gekregen, ik mijn rekeningen had betaald en toen moest terugbetalen.
De vrouw aan de telefoon begreep niet waarom ik het geld niet meteen kon terugbetalen en zij gaf de suggestie om anders geld van mijn spaarrekening te betalen. Dat had ik natuurlijk ook niet, en ze bleef maar verbaasd te zijn dat ik niet zomaar een paar duizend had liggen. *Hallo, waarom denk je dat ik zo blij was met dat extra geld?*
Deze regeling (óf het weer makkelijker maken om in de Wajong te komen, nog beter) zou het leven van mijn vriend en ik verreweg in één klap het meest verbeteren, als het landelijk wordt doorgevoerd. Ik heb een Wajong en mijn vriend een bijstand (waar hij helemaal niet inhoort want hij heeft net als ik een arbeidsbeperking, maar goed) en wij wonen samen. Omdat wij samenwonen wordt zijn bijstand gekort tot een hoeveelheid die mijn Wajong aanvult tot het minimumloon. Hierdoor krijgen wij met zijn tweeën samen ongeveer 1400 euro terwijl, als een bijstand gewoon een vast bedrag was geweest zoals de Wajong, we anders ongeveer 2000 euro per maand zouden krijgen.
> Volgens de participatiewet hebben bijstandsgerechtigden die ‘duurzaam samenwonen’ ofwel geen recht op een uitkering – als hun partner werkt – of slechts op de gezamenlijke, lagere uitkering van 1.500 euro als hun partner ook in de bijstand zit.
Dus het lukt in dit land niet meer om met z’n tweeën van één salaris te leven, maar het lijkt de overheid wel mogelijk om twee bijstandsgerechtigden van nog minder dan één salaris te laten leven? _Hoe dan?_
> ‘[Bijstandsgerechtigden] weten niet wat wel en niet mag en nemen daarom het zekere voor het onzekere: ze kiezen ervoor dan maar geen relatie te hebben.’
Zie hier het liberale Nederland, waar de overheid indirect bepaalt of je een relatie mag hebben als je arm bent. Wauw, wat een individuele vrijheden heeft rechts beleid ons toch opgeleverd!
> Sociale diensten gaan dan ook niet lichtzinnig om met het opsporen [van samenwonen]: bijstandsgerechtigden beklaagden zich onder meer over peilbakens onder de auto, camera’s voor de deur, buurtonderzoeken en achtervolgingen die niet zouden misstaan in de nieuwste Bond-film.
Maar mankracht en geld om bedrijven in de gaten te houden die met veelvouden van bedragen goochelen dan bijstandsgerechtigden ooit te besteden hebben, dat is er niet hoor!
> Vijf jaar geleden werd ze op het matje geroepen omdat een goede vriend, een getrouwde man nota bene, haar dochters voor hun verjaardag telefoons had gegeven. Er moest wel sprake zijn van een relatie waarin hij haar onderhield, vond de rechercheur. Haar uitkering werd tijdelijk stopgezet en ze kreeg een vordering van 27 duizend euro wegens het schenden van de inlichtingenplicht.
Het is gewoon afwachten tot de bijstandsaffaire uitkomt.
> andere nijpende kwesties: die van kinderen van bijstandsgerechtigden die noodgedwongen het huis uit moeten bijvoorbeeld. Op het moment dat zij 21 jaar zijn, tellen zij – net als liefdespartners – ook mee voor de kostendelersnorm. Terwijl zij met de oververhitte huizenmarkt vaak moeilijk op zichzelf kunnen gaan wonen.
Ook weer zoiets. Hoe kun je dit maken? Je duwt werkende jongeren op deze manier gewoon de dakloosheid in. Omdat hun ouders arm zijn. Kansarmheid wordt dus beleidsmatig nog generationeel overgedragen ook.
> Voor Van Krimpen zal het weinig verschil maken als de pilot landelijke navolging krijgt: de relatie met de hondeneigenaar heeft ze inmiddels verbroken, ze neemt geen enkel risico meer. Ze is niet van plan om ooit nog verliefd te worden. ‘Na al die jaren in de bijstand ben ik niet alleen wantrouwig geworden tegenover de overheid. Ik durf helemaal niemand meer te vertrouwen.’
Is dit het het nou waard?
Goed idee op zich, want die regels zijn bizar, maar het lijkt me wel een erg lastig experiment om aan mee te doen. Er is 0 garantie dat het experiment wordt doorgezet na dat half jaar, en met die onzekerheid voor 6 maanden even alles om te smijten lijkt me een érg groot risico.
Want als ze het stopzetten, dan wat? Dan wordt de uitkering alsnog gekort en zit je als koppel mogelijks in het nauw? Of gaat er dan een soort uitstroomregel komen? Ik hoop dat daar solide plannen voor klaarliggen. Verhuizen en samenwonen is nou eenmaal niet iets dat je eventjes doet, binnen een half jaar zit je net pas echt goed gesettled samen.
Sowieso ziin sommige regels en wetten wel een beetje vaag in elkaar gezet.. soms vraag ik mij af WIE ooit zoiets had bedacht.
Ik heb zelf een tijdje in de bijstand gezeten door omstandigheden.
Nu wilde ik heel graag werken, mooi toch? Echter werd ik het vaak net niet of ik kreeg geen reactie op mijn sollicitatie.
Nu was het zo dat je dus MOET solliciteren en dat moet melden bij het UWV. Uiteindelijk had ik alleen nog sollicitaties ver het land in over, waarop ik MOEST reageren anders gaat het van je bijstand af.
De vrouw van het UWV zei: “Het probleem is nu dat als jij nu daar wordt aangenomen, omdat jij MOET reageren, jij daar moet werken.”
Dus ik zei: “Maar dan krijg ik dus geen reiskosten, moet een reteduur trein abonnement nemen voor de trein, ik ga dan waarschijnlijk ongeveer het zelfde verdienen wat ik krijg als in de bijstand! MAAR! Uiteindelijk houd ik aan het einde van de streep minder over dan dat ik niks doe, want het kost mij dus zelfs geld om te werken. Daarnaast lever ik ook nog eens 36 tot 40 uur van mijn leven per week in, om minder over te houden dan ik nu doe.”
Enige wat ze deed was een beetje lachen en “Tjah, zo zijn de regels.” Zeggen.
Ik kan hier ook over meepraten. In een verleden, toen het fysiek gezien tijdelijk wat minder ging en ik uit de ziektewet en WW liep, heb ik ook een beroep moeten doen op de bijstand. Omdat ik een huis met meerdere bewoners woonde(kamerverhuur) waar in het verleden fraude gepleegd was kwam ik van kiet af aan op een “zwarte lijst” te staan (Ik ben hier pas achter gekomen nadat ik mijn totale dossier opgevraagd heb via een advocate op straffe van een dwangsom –> de gemeente weigerde deze te verschaffen).
Er is vervolgens een inspecteur in mijn kamer geweest toen ik niet thuis was(huisgenoot had hem binnengelaten) en deze trof 2 tandenborstels aan ( een voor gebit, een tweede voor mijn gehemelte-plaatje).
Dit was voldoende om mij als fraudeur te bestempelen, de uitkering te stoppen zolang het onderzoek duurde en alvast een dwangsom van 6500 euro op te leggen(te voldoen binnen 15 dagen).
Uiteindelijk via de rechtswinkel en godzijdank mijn tante die advocate is de boel na 3 maanden recht kunnen trekken.
Ik heb hierna nog 5 maanden bijstand gehad en elke week stond er weer een inspecteur op de stoep, al dan niet met politie(creeert ook lekker beeld voor de buurt), er is een camera geplaatst om te kijken wie er in/uit het huis ging etc etc.
Het is misselijkmakend, eng, achterbaks gedrag. Tot op de dag van vandaag hoop ik die inspecteur nog een keer tegen te komen maar dan wel in mijn huidige functie.
Zoals Newton al zei: Voor elke actie is er een gelijke (in grootte) en tegengestelde (in richting) reactie.
> [[De rechercheurs van de Belastingdienst]] gaan dan ook niet lichtzinnig om met het opsporen ervan: [[beheerders van brievenbusfirma’s]] beklaagden zich onder meer over peilbakens onder de auto, camera’s voor de deur, buurtonderzoeken en achtervolgingen
Heel goed! Nederland loopt jaarlijks miljarden mis door de belastingontduiking van megabedrijven, de ultrarijken en vrienden van VVD politici! Een schande! Eindelijk wordt daar eens flink werk van gemaa… oh sorry nee dit gaat over, uhm, daar moest staan “de sociale diensten” en “bijstandsgerechtigden”, want ja, uhm, als iemand van 1000 euro per maand moet leven maar ook een relatie heeft, dat is wel heel erg, uh, heel erg veel geld bedoel ik, dus laten we daar een detectiveteam opzetten van drie man met een normaal inkomen en apparatuur die die mensen en hun omgeving maandenlang lastigvallen.
Maar gelukkig komt er binnenkort een nieuw kabinet.
Met je tweeën heb je snel minder kosten dan 1+1, maar in principe vind ik het geen slecht idee om mensen gewoon te belonen om samen te wonen. Als twee mensen €2000 krijgen en dan beiden €500 aan huur kwijt zijn, of gezamelijk €700 en van de extra €300 een beetje een leuker leven leiden is dat toch gewoon prima?
Ik heb het altijd wel redelijk raar moralistisch gevonden hoe bijvoorbeeld ook huurtoeslag werkt. Als belastingbetaler maakt het me geen hol uit of iemand €300 krijgt dat direct naar de huisbaas gaat of €300 krijgt waarvan €150 naar de huisbaas en €150 uitgeeft aan huisdieren of zo. Maar op een of andere manier moeten we controleren dat mensen in de bijstand wel geld uitgeven aan de “goede” dingen en anders foei. Een groter huis? Goed. Mag. AH Excellent chocopasta? NEE! LUXE! FOEI!
Zeker met de woningnood zou iedereen juist moeten juichen als mensen samen gaan wonen.
Het is een keer tijd dat de bijstand onvoorwaardelijk wordt uitgegeven. Oftewel een soort van basisinkomen. Dan kan het ambtenaren apparaat achter deze praktijken worden opgeruimd en dat zal uiteindelijk meer opleveren dan de oneindige zoektocht naar “frauderus”. Men is daar voor het gemak op dit moment ook maar even het grondbeginsel van “onschuldig tot het tegendeel bewezen is” vergeten. Deze zaken zouden eigenlijk keer op keer door een rechter moeten worden ongegrond verklaard op basis van gebrek aan wettig en overtuigend bewijs. Het is stuitend waarom dit toch niet gebeurd. Typisch rechts beleid van de afgelopen 2 decennia. Fraude in het bedrijfsleven is niet interessant, ook al is dat een veelvoud van échte fraude in de bijstand. Het is makkelijker om kale kippen te plukken, die laten zich makkelijk vangen. Die hebben immers geen goede rechtsbescherming of geld ervoor. Net als de toeslagenaffaire is dit ronduit crimineel en ik stoor me er aan dat er nog geen ambtenaar voor het recht is gesleept. En ja, het kabinet kan hier niet van worden uitgesloten als uiteindelijk verantwoordelijken. Stuitend en tegen elke integriteitsvezel die ik in me heb. Maargoed, meer dan m’n verontwaardiging uitspreken doe ik dan ook weer niet…ja stemmen op partijen die “sociaal” en vooral integriteit wél hoog in het vaandel hebben staan (voor zover ik kan beoordelen).
“Dit ziet er uit alsof ze bijstandgerechtigen het leven minder zuur gaan maken in Tilburg. Dat vind ik eigenlijk niet zo gaaf!” – Mark Rutte
Blijft bizar dat bijstandsfraude zoveel aandacht krijgt. Opsporen kost meer dan er ‘gefraudeerd’ zou worden.
Beter zetten ze de sociale rechercheurs op fraude vanaf een miljoen euro.
ik woon zelf niet in Tilburg, maar ik kon niet eens een uitkering krijgen omdat mijn vriend en ik samenwonen en hij een studielening ontvangt! Gelukkig was het maar voor 2 maanden heel krap en heb ik toen een nieuwe baan gevonden
Een degelijk basis inkomen mag er wat mij betreft direct komen. Dan kan je besparen op alle controlerende en toekennende partijen en simpele vastigheid geven aan de grote groep mensen die dit wel kan gebruiken. Wat een onmenselijk afvoerputje hebben we nu opgezet.
Als iemand die in de bijstand zit en er graag uit wil, zou ik graag willen weten wat ik volgens anderen zou moeten doen of beter zou moeten doen om er zo snel mogelijk uit te komen. Dit is een oprechte vraag, aangezien ik vaak lees dat ik vrijwillig in de bijstand zit en als ik een beetje wil er niet in hoef te zitten. Ik wil me echt geen parasiet voelen, alhoewel ik me dat altijd wel voel. Ik type dit snel omdat ik naar bed wil, want ik ben moe, dus sorry voor de spelfouten 🙂
Ik heb best zwaar (gediagnosticeerd) autisme, wat me belemmerd in het vinden van passend werk. Suggesties werken natuurlijk alleen als je daadwerkelijk gelooft dat autisme een belemmering is.
Veel van de volgende beperkingen zijn niet “Ik kan het niet”, maar “het kost me veel meer energie om er mee om te gaan dan een neurotypisch persoon”. Als gevolg ben ik eigenlijk altijd moe. Hier zijn een paar dingen waarmee ik moeite heb als autist:
– Ik ben gevoelig voor licht (TL-buizen), maar ook daglicht in de zomer.
– Ik ben gevoelig voor geluiden en draag eigenlijk de hele dag noise cancelling headphones. Tijdens oud and nieuw lig ik jankend onder de tafel door de knallen. Het openbaar vervoer en het verkeer in het algemeen kost veel energie.
– Ik ben ook gevoelig voor geuren/smaken/temperaturen/texturen. Ik kan er wel tegen, maar het kost veel moeite en energie.
– Communicatie is een probleem. Ik versta mensen vaak niet, vooral niet als ik niet aan iemands stem gewend ben.
– Tijdsdruk en verwachtingen veroorzaken veel stress, waardoor ik dichtklap. Ik kan van nature (net zoals veel andere autisten) niet ontstressen.
– Ik heb een hele erge slecht oog-hand coordinatie. Ik stoot me vaak aan alles en laat vaak dingen zomaar vallen.
– Veranderingen/flexibiliteitverwachtingen zijn stressvol.
– Ik heb hierdoor geen vrienden/familie, ga eigenlijk alleen de deur uit om 2x per week boodschappen te halen. Mijn autisme beheerst eigenlijk mijn hele leven. Zelfs mijn huiskamer is helemaal leeg omdat ik probeer om in een zo prikkelarme omgeving te leven.
– Organisaties gespcialiseerd in het vinden voor banen hebben geen interesse in me. Ik heb helaas geen werkervaring of diplomas. We zijn ze allemaal al afgegaan.
Dan de meningen van instanties:
Volgens het UWV kan ik onder perfect, ideale omstandigheden (dus afgezonderd werk, geen geluiden, max 5 min reizen te voet, flexibele werktijden) misschien 4 tot 8 uur werken per week.
Volgens de gemeente is dit onredelijk. Ik ben vrijgesteld van de sollictatieplicht omdat de gemeente het niet humaan vindt om mij buitenshuis aan het werk te zetten. De belasting die 8 uur zou geven is volgens hen te zwaar EN het haalt me niet uit de bijstand, terwijl het wel ten koste zou gaan van persoonlijke verzorging/verzorgen van mijn appartement/enige vorm van zelfvoldoening.
Wat ik doe de hele dag:
Ik heb toestemming gekregen om een eigen bedrijfje op te zetten (ik ben bezig met software ontwikkeling), maar de gemeente weet en accepteerd dat dit nog heel lang kan gaan duren (2 jaar?) voordat het (een deel van) de bijstand kan terugverdienen.
Ik weet niet of ze vertrouwen in me hebben, of dat ze weten dat ik nergens terecht kom. Ze zeggen dat ze tevreden zijn over mijn instelling.
Ik werk hier gemiddeld 2 tot 3 uur per dag aan, maar dat is een gemiddelde. Soms heb ik een week een afspraak bij de gemeente of bij de psycholoog en ben ik een paar dagen helemaal kapot. Andere dagen werk ik 14 uur per dag. Ik game/relax/netflix ongeveer anderhalf uur per dag met mijn vriend, vooral voor het sociale aspect.
Ik ben blij dat ik met iets bezig kan gaan waar ik voldoening uit haal en waar enige kans in zit om uiteindelijk wat geld mee te verdienen en niet gedwongen wordt om 8 uur per week dozen in te pakken en dan 6 dagen moe in bed te liggen terwijl ik (weer) verloeder.
Ik heb niet veel te klagen en ik kom er wel met mijn uitkering, maar ik zou wel graag af en toe mijn vriend een knuffel willen geven. Hij woont in het buitenland en zit in een soortgelijke situatie als ik, alleen is daar geen sociaal vangnet. Hij heeft geen inkomen (we werken samen aan het bedrijf).
Elk jaar moet ik een ambtenaar smeken of ik alstjeblieft mijn vriend een knuffel mag geven zonder dat mijn uitkering gekort wordt (kostendelersnorm) en dat mag dan 2 weken per jaar.
Tips?
Men kon voorheen al 3 mnd proef samenwonen.
Men kan beter met de thuisadministratie of een soortgelijke instantie in samenwerking met de gemeente een huishoud boekje maken om te zien of het financieel kan. Los van het feit of men samen wil wonen!
En dan kunnen ze het overwegen of ze willen samenwonen. En wat dan erna?
Dan besluit je toch maar niet samen te wonen… Dan hebben ze je in de smiezen!
Hoelang heeft u al een relatie?
Hoevaak slaap je dan nog samen, wat is de stand van zaken in de relatie, wat zijn uw toekomst plannen, hoe vaak ziet u elkaar, hoe vaak bent u samen etc etc…
Wat is het voordeel van een half jaar samen wonen op proef?