Σήμερα ειναι η επετειος της Αλωσεως της Κωνσταντινουπολης. Επειδη εχω βρεθει στην Πολη αυτη τη μερα στο παρελθον, οι Τουρκοι το γιορταζουν ακομα λες και πηραν το Τσαμπιονς Λιγκ μετα απο τοσα χρονια. Απ την αλλη εμεις σκοτωνόμαστε. Εδώ αυτος ο ιστορικος (Αντωνης Καλδελλης) στο podcast λέει οτι οι Βυζαντινοι ήταν Ρωμαίοι, οχι Ελληνες, που ακουγεται λογικο αφου ιδρυθηκε απο Ρωμαιους. Eχουν καποιο ενδιαφερον τα επιχειρηματα του αν και δεν συμφωνω σε ολα.
λατρευω τις μυθοπλασιες πανω στις οποιες φτιαχνονται τα εθνη. δειχνει και την βιολογικη αναγκη των ανθρωπων να ανηκουν καπου.
Μόνο και μόνο που ακολουθεί τους Γερμανούς βαρβάρους και την αποκαλεί Βυζαντινή αντί Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κόβεται από το εξώφυλλο.
Οι Ρωμαϊοι της ανατολής ήταν Έλληνες με συνείδηση και ποτέ δεν ξέχασαν τις ρίζες τους. Οποίος το αρνείται είναι πολιτικά τυφλωμένος και απλά μάχεται την ιστορία και την γενετική.
Ο Αντώνης Καλδέλλης είναι πολύ αξιόλογος ιστορικός και βυζαντινολόγος, και συμφωνώ απόλυτα με πολλές του θέσεις (π.χ. ότι ο Παρθενώνας ήταν σημαντικότερος για τον Ελληνισμό στην Μεσαιωνική Εποχή, παρά στην Αρχαία, ή ότι η Μεσαιωνική Ρώμη ήταν Δημοκρατία, ή ότι οι Μεσαιωνικοί Ρωμαίοι είχαν εθνική συνείδηση ως Ρωμαίοι). Αλλά είναι Ρωμαιο-κεντρικός, δηλαδή έχει την άποψη ότι οι Μεσαιωνικοί Ρωμαίοι δεν είχαν Ελληνική εθνική συνείδηση, κάτι που όμως εγώ δεν διακρίνω στις πηγές, όπου με βάση αυτές ήταν ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΑΤΟ.
Ορίστε μια παράθεση πηγών από τον 4ο μέχρι τον 18ο αιώνα μ.Χ., όπου μαρτυρείται μια αδιάκοπη συνέχεια στους Ρωμαίους για μια ταυτόχρονη εθνική συνείδηση και ως Έλληνες:
>*Συ γαρ των άλλων τα καθ’εαυτούςσκοπούντων, κοινός απανταχού των Ελλήνων καθίστασαι προστάτης, συ ως ουδείς έτερος υπέρ της Ελλήνων σωτηρίας εγρήγορας, πάσι τοις καιροίς επακολουθών και πάντα καλών σείων, και νυν μεν Κελτών βασιλείς, νυν δε Ρώμης αρχικράτορας θεραπεύων, εφ’ώ τε τους Έλληνας απαλλαγέντας της πικροτάτης και χαλεπωτάτης δουλείας εις ελευθερίαν εξέλεσθαι. Τούτου γαρ εφίεσαι μόνου, τούτου φροντίζεις, τούτο νυκτός και μεθ’ημέραν εννοείς, υπέρ τούτου και τους εσχάτους κινδύνους υποσταίης αν και μυρίων αν θανάτων καταφρονήσαις γενναίος ων.*
>’Απελθόντος γάρ του σοφωτάτου αρχιμανδρίτου , δι’ ού μου το προς υμάς ευσεβές ήν ποτε εκτελέσαι, χρή αυτό τούτο δι’ έμαυτού εντεύθεν προσπληρούν και αιρείσθαι το αύθαδες της γραφής, ένα μή φανώ υπεύθυνος το άχαρίστω της λήθης ίνα , φημί, μή φανώ, ουκ έσομαι γάρ , ει και φανώ ποτε : ότι αδύνατον ” Ελληνι , και Ελλήνων ελληνικωτάτω, μήμεμνήσθαι αεί υμών , και σέβεσθαιτούνομα της υμε τέρας μακαριότητος , εν ή συνήρμοσται το κορυφαίον της πατρώας δόξης, το ορθόδοξον της ανατολικής σοφίας , το καταπλήττον την αιρετικήνφρενοβλάβειαν.
Λίγο άστοχη η ερώτηση για το αν είμαστε Ρωμαίοι βέβαια. Τί περιμένεις να σου πει ρε φιλε…
Περίπλοκη φάση..
Το “Βυζάντιο” (ας το αναφέρουμε απο εδώ και στο εξής Ρωμανία) υπήρξε de jure και de facto Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η μόνη μετά τη διάλυση του Δυτικού μέρους το 476 μ.Χ.
Στη Ρωμανία λοιπόν, επειδή η κυρίαρχη γλώσσα ήταν τα ελληνικά από την Ελληνιστική εποχή ακόμα, συνέχισε αδιάκοπη μια διαδικασία εξελληνισμού.
Πρώτα ο Θεοδόσιος ο Β’ άρχισε να νομοθετεί και στα ελληνικά ώσπου τελικά να τα κάνει επίσημη γλώσσα ο Ηράκλειος. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι τον 10 μ.Χ αιώνα βρίσκονται σποραδικά Λατινικές επιγραφές σε νομίσματα και κάποιος Αυτοκράτορας (μου διαφεύγει το όνομα) έκρινε λανθασμένη την μεταστροφή στα Ελληνικά σε προσωπικές του αναφορές .
Η Ρωμανία λοιπόν, έχασε πολλά εδάφη στην πορεία της στην Ιστορία. Πρώτα χάθηκαν οι Ανατολικές επαρχίες στους Άραβες και οι βόρειες στους Σλάβους, έτσι έφυγε εκτός ένα μεγάλο κομμάτι πληθυσμού που δε μιλούσε ελληνικά ως πρώτη γλώσσα. Μετά το Μαντζικέρτ το 1071, η Ρωμανία περιορίστηκε σε περιοχές που ουσιαστικά η πλειοψηφία ήταν εθνικά Έλληνες, όποτε η έννοια Ρωμαίος/Ρωμιός έγινε σιγά σιγά ταυτόσημη με του Έλληνα.
Μην τα πολυλογω, θεωρώ χαζό να έχει κάποιος στο κεφάλι του τη Ρωμανία του Ιουστινιανού ως Ελληνική, τη Ρωμανία όμως του Μανουήλ του Κομνηνού, ναι , να το δεχτώ.
Εξαρτάται ποιον ρωτάς. Αν ρωτήσεις τον Βελόπουλο και τον Άδωνι σίγουρα θα σου πούνε ναι.
Ούτε καν, μόνο ως προς τη γλώσσα από ένα σημείο και μετά, χωρίς να σημαίνει ότι μιλάγανε ελληνικά εξολοκλήρου, οι αυτοκράτορες ήταν πέρα για πέρα Ρωμαίοι ως προς το τρόπος σκέψης και νοοτροπίας το αποδεικνύουν περίτρανα οι τελευταίοι χρόνοι πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης όπου ο αυτοκράτορας διαπραγματεύοταν ουσιαστικά τους όρους παράδοσης και μόλις τελικά έγινε εξαφανίστηκαν όλοι προς Ιταλία μεριά, ας μη πούμε για τη φορολογία που ήταν αβάσταχτη σε όλη την επικράτεια απλά και μόνο για να ζουν αυτοί με χρυσά κουταλιά.
Ολα αυτά τα έχει κληρονομήσει το Νεοελληνικό μπουρδελακι και τα βλέπουμε να επαναλαμβανονται ξανά, και κάτι τελευταίο, η βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν μια αυτοκρατορία σε παρακμή από την αρχή ιδρύσεως της, αυτό κληρονομησε από το δυτικό κομμάτι το οποίο κατεληθηκε από τους γοτθους τον πέμπτο αιώνα γιατί και το δυτικό κομμάτι ήταν σε παρακμή από τον δεύτερο αιώνα μ.Χ, άντεξε τόσους αιώνες γιατί εκείνες τις εποχές τα γεγονότα έτρεχαν πολύ πιο αργά, και την ίδια παράκμη και διαφθορά κληρονόμησε και η Οθωμανικη αυτοκρατορία, η τεράστια διαφορα είναι ότι στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα και το βαθύ κράτος λειτουργεί μόνο για τον εαυτό του, στην Τουρκία λειτουργεί και για τη χώρα, δηλ τετελεσθαι οριστικά και αμετακλητα
Το Βυζάντιο ήταν η εξελληνισμένη Ανατολική Ρωμαϊκη Αυτοκρατορία δε χρειάζεται πολύ debate.
Το κράτος Ρωμαϊκο, οι πολίτες Έλληνες (και Ρωμαίοι αν θεωρείς Ρωμαίο τον κάτοικο της Ρωμαϊκης Αυτοκρατορίας, ανάλογα με τον ορισμό του Ρωμαίος δηλαδή).
Το Βυζάντιο ήταν Ρωμαϊκό και Ελληνικό εξίσου. Χωνέψτε το δεν έχει διάκριση.
Όποιος λέει ότι δεν ήταν Ρωμαϊκό κάνει μέγα ιστορικό λάθος, όποιος λέει οτι δεν ήταν Ελληνικό κάνει μέγα ιστορικό λάθος.
Επίσης γιγάντιο συνοδευτικό λάθος είναι να ξεχνάμε την Ελληνιστική Εποχή, και όσα αυτή συνεπάγεται (πχ πόσο Ελληνική ήταν η Αίγυπτος, η Συρία, η Αφρική, η Νότια Ιταλία, και πόσο Έλληνες ήταν οι ίδιοι οι Ρωμαίοι)
Σπουδαίος ερευνητής και ιστορικός ο Καλδέλλης αλλά έχει την τάση να υποτιμά την επιρροη της αρχαίας Ελλάδας πάνω στους πληθυσμούς της μεσαιωνικής Ελλάδας και ανατολιας.
Επίσης η θέση του ότι οι Έλληνες το μεσαίωνα διατήρησαν την ελληνική γλώσσα αλλά αντικατέστησαν την εθνική ταυτότητα εξολοκλήρου με τη ρωμαϊκή είναι απο υπεραπλουστευτικη έως παράδοξη. Αυτα τα πράγματα (γλώσσα, ταυτότητα, θρησκεία κλπ) δεν είναι μπουφές να παίρνεις το ένα και να αφήνεις το άλλο. Αυτό που συνέβη ήταν μίξη, συνένωση της αρχαίας ελληνικής παιδείας, κουλτούρας με τη ρωμαϊκή. Και συνέβη και στους Έλληνες και στους Ρωμαίους αν και η πτώση του δυτικού τμήματος της αυτοκρατορίας έκοψε τον ομφάλιο λώρο. Οι μεσαιωνικοί και σύγχρονοι πληθυσμοί είναι Έλληνες Ρωμιοί, δηλαδή απόγονοι των ελληνόφωνων πληθυσμών της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έλληνας είναι ο Ρωμιός και Ρωμιός είναι ο Έλληνας.
13 comments
Σήμερα ειναι η επετειος της Αλωσεως της Κωνσταντινουπολης. Επειδη εχω βρεθει στην Πολη αυτη τη μερα στο παρελθον, οι Τουρκοι το γιορταζουν ακομα λες και πηραν το Τσαμπιονς Λιγκ μετα απο τοσα χρονια. Απ την αλλη εμεις σκοτωνόμαστε. Εδώ αυτος ο ιστορικος (Αντωνης Καλδελλης) στο podcast λέει οτι οι Βυζαντινοι ήταν Ρωμαίοι, οχι Ελληνες, που ακουγεται λογικο αφου ιδρυθηκε απο Ρωμαιους. Eχουν καποιο ενδιαφερον τα επιχειρηματα του αν και δεν συμφωνω σε ολα.
λατρευω τις μυθοπλασιες πανω στις οποιες φτιαχνονται τα εθνη. δειχνει και την βιολογικη αναγκη των ανθρωπων να ανηκουν καπου.
Short answer: OXI
Long answer:……… (δικο σας)
[ω ρε τι εχω να ακουσω τωρα! Ψυχραιμια παιδια, ενας ενας…]
ΥΓ Στη δολοπλοκια/φονικα για τις διαδοχες παντως ηταν ατοφιοι Ρωμαιοι!
EDIT: ΕΔΩ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΤΩΨΗΦΙΑ!
…γιατι πανω απ’ολα ειστε Ελληνες, ολοι καθαροι, καρφι απο Βυζαντιο, Αρχαια Ελλαδα, κλπ κλπ. 🖐🤪
Μόνο και μόνο που ακολουθεί τους Γερμανούς βαρβάρους και την αποκαλεί Βυζαντινή αντί Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κόβεται από το εξώφυλλο.
Οι Ρωμαϊοι της ανατολής ήταν Έλληνες με συνείδηση και ποτέ δεν ξέχασαν τις ρίζες τους. Οποίος το αρνείται είναι πολιτικά τυφλωμένος και απλά μάχεται την ιστορία και την γενετική.
Ο Αντώνης Καλδέλλης είναι πολύ αξιόλογος ιστορικός και βυζαντινολόγος, και συμφωνώ απόλυτα με πολλές του θέσεις (π.χ. ότι ο Παρθενώνας ήταν σημαντικότερος για τον Ελληνισμό στην Μεσαιωνική Εποχή, παρά στην Αρχαία, ή ότι η Μεσαιωνική Ρώμη ήταν Δημοκρατία, ή ότι οι Μεσαιωνικοί Ρωμαίοι είχαν εθνική συνείδηση ως Ρωμαίοι). Αλλά είναι Ρωμαιο-κεντρικός, δηλαδή έχει την άποψη ότι οι Μεσαιωνικοί Ρωμαίοι δεν είχαν Ελληνική εθνική συνείδηση, κάτι που όμως εγώ δεν διακρίνω στις πηγές, όπου με βάση αυτές ήταν ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΑΤΟ.
Ορίστε μια παράθεση πηγών από τον 4ο μέχρι τον 18ο αιώνα μ.Χ., όπου μαρτυρείται μια αδιάκοπη συνέχεια στους Ρωμαίους για μια ταυτόχρονη εθνική συνείδηση και ως Έλληνες:
**Θεμίστιος (4ος αιώνας μ.Χ.)**
>αύτῃ νόμιζε γάνυσθαι τῇ ποικιλία καὶ τὸντοῦ παντὸς ἀρχηγέτην · ἄλλως Σύρους ἐθέλει 10 πολιτεύεσθαι , ἄλλως **Ἕλληνας** , ἄλλως Αἰγυπτίους , καὶ οὐδ᾽αὐτοὺς Σύρους ὁμοίως , ἀλλ᾽ἤδη κατακεκερμάτισται εἰς μικρά . εἷς γὰρ οὐδεὶς τῷ πέλας τὰ αὐτὰ ὑπείληφεν ἀκριβῶς , ἀλλ᾽ὁ μὲν το δὶ , ὁ δὲ το δί . τί οὖν βιαζόμεθα τὰ ἀμήχανα ;
**Αδαμάντιος ο Σοφιστής (4ος-5ος αιώνας μ.Χ.)**
>[32] Εἰ δε τίσι το **Ἑλληνικόν και Ἰωνικόν γένος** ἐφυλάχθη καθαρώς, οὔτοι εισί αυτάρκως μεγάλοι ἄνδρες, ὄρθιοι, ευπαγείς, λευκότεροι την χρόαν, ξανθοί, σαρκός κρᾶσιν ἔχοντες μετρίαν επαγεστέραν, σκέλη ὀρθά, ἄκρα ευφυή, κεφαλήν μέσην το μέγεθος, περιαγῆ, τράχηλον εὔρωστον, τρίχωμα ὑπόξανθον ἁπαλώτερον οὖλον πράως, πρόσωπον τετράγωνον, χείλη λεπτά, ρίνα ὀρθή, οφθαλμού ὑγρούς χαροπούς γοργούς φως πολύ ἔχοντας εν εαυτοίς. **Εὐοφθαλμότατον γάρ πάντων τωνεθνών το Ἑλληνικόν.**
**Προκόπιος ο Γαζαίος (5ος-6ος αιώνας μ.Χ.)**
>Εἰς τὴν λαγαττάραν . ‘ Ακύλας, εἰς τὸν σκοπένι ἢ , φυλακήν. Διττὴ γὰρ ἡ γραφή . Σύμμαχος, εἰς τὸν συντεταγμένον . Ἐν δὲ τῇ τῶν Ἑβραϊκῶν ἑρμηνείᾳ οὕτω κεῖται . Παρὰ μὲν Ἕλλησι, τάφρον · παρὰ δὲ Ῥωμαίοις, ζωσσάτον , παρὰ δὲ Σύροις, σκοπὸν, εἰς ὃν γυμναζόμενοι τὰ βέλη πέμπειν εἰώθασιν.Τινὲς B δὲ κοίλον τόπον, ὅθεν Δαξίδικαθεξόμενος ἀνέστη.
**Γερμανός Ά Πατριάρχης Νέας Ρώμης (7ος-8ος αιώνας μ.Χ.)**
>᾿Ανθρωπόμορφον οὖν τὸ Εὐαγγέλιον τοῦτο. ο “Ανθρωπος, τὸ λογικόν . “Ανθρω πως μὲν, τὸ ἐγκέφαλον · Λατίνα: δὲ λέγουσι, ῥατζωνάθελε , Ελληνες δὲ λέγουσι φρόνησιν καὶ λογιότητα · οἱ δὲ “Αραδες ἤτοι Σαρακηνοὶ, ἐλαφάκαρ , ἐλακὶλ , ἐλτζινοῦν. Πυῤῥὸς οὖν ἵππος, Ματθαῖος , ὡς τὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου τρανῶς ἐκ . θέμενος . Λέοντος δὲ Μάρκος ἀπὸ τοῦ προφητικοῦ Πνεύματος , τοῦ ἐξ ὕψους ἐπιόντος τοῖς ἀνθρώποις, τὴν ἀρχὴν ἐποιήσατο λέγων
**Ιωάννης Μαυρόπους (10ος-11ος αιώνας μ.Χ.)**
>ἐντεῦθεν μανθάνομεν ἐθνάρχας ἀγγέλους, ἔκαστον ἑκάστου τῶν τῆς γῆς ἐθνών ἔφορον, τα τε ἄλλα καλῶς διατεθέντας αὐτοῖς καὶ τοὺς ὅρους τυποῦντας καὶ πηγνύντας εἰς τὸ ἀκίνητον· ἐντεῦθεν” Ἰουδαίων, Ἑλλήνων, ᾿Ασσυρίων, Περσῶν, παντὸς γένους τῶν ὑπὸ τὸν οὐρανόν, καταλαμβάνομεν ἄρχοντας· ἐντεῦθεν πάσης φυλῆς, ἐκκλησίας, οἰκίας, τοῦ κοινοῦ, τοῦ καθ’ ἕκαστον προστάτας καὶ κηδεμόνας· ἀπαθεῖς κακῶν ἀβουλήτων τοὺς ὑφ᾽ ἑαυτοῖς συντηροῦντας, καὶ τοῖς ἐκ θελήματος ἧττον περιπίπτειν ἐῶντας.
**Συμεών Σηθής (11ος-12ος αιώνας μ.Χ.)**
>Πολλῶν καὶ λογίων, ᾦ μέγιστε βασιλεῦ, οὐ Ἑλλήνων μόνον, ἀλλὰ καὶ Περσῶν καὶ Ἀγαρηνῶν καὶ Ἰνδῶν περὶ τροφῶν δυνάμεων συγγραψαμένων, καὶ ἐπί τινων μὲν πόρρω τοῦ δέοντος τὸν λόγον προσαγόντων, ἔνια δὲ ἤ πάντως ἀμνημόνευτα καταλιπόντων ἤ μνήμης ἀμυδρὰς ἀξιωσάντων, δεῖν ὠήθην ἐξ ἁπάντων τὰ κάλλιστα καὶ τὰ τῆς ἀληθείας ἐχόμενα ἐρανίσασθαι, ἀναγκαίας οὔσης τῆς τοιαύτης πραγματείας, ὡς τὰ μέγιστα πρὸς τὴν τῆς ὑγείας σωτήρησιν ἐπιτελούσης, ἧς οὐδὲν τῶν βιωτικῶν τιμιώτερον.
**Φιλόθεος Κόκκινος Πατριάρχης Νέας Ρώμης (14ος αιώνας μ.Χ.)**
>Ταῦτα τοίνυν καὶ τὰ τοιαῦτα οὐ μόνον οὐκ ἐπαινέσαι τις πρὸς ἀξίαν, ἀλλ’ οὐδὲ κατὰ μέρος διεξελθεῖν γοῦν, καὶ ὑπογράψαι τῷ λόγῳ δυνήσεται , εἰ μὴ κυάθῳτὸ᾿Ατλαντικὸν ἀναμετρεῖν πέλαγος, καὶ κοιτύλῃ τὸν μέγαν Νεῖλον, ἢ τὴν Εὐφράτην ἀρύεσθαι βούλοιτο . Ἐκεῖνα δὲ τὸν κόσμον, ᾗπερἔφην, διαλαΕόντα , οὐδι’ Ἑλλήνων καὶ Ῥωμαίων μόνον, ἀλλά καὶ διὰ Σύρων, καὶ Αἰγυπτίων, καὶ Μαύρων, καὶ Ισπανῶν, καὶ Γότθων, καὶ Τριβαλλῶν , καὶ Σκυθῶν, καὶ πάσης βαρβάρου φωνῆς τε καὶ γλώττης ἑαυτὰ θαυμαστῶς πᾶσιν ἀνακηρύττει μετὰ μεγίστης τῆς δόξης τε καὶ τοῦ θαύματος.
**Μανουήλ ΄Β Παλαιολόγος Αυτοκράτορας (14ος-15ος αιώνας μ.Χ.)**
>A γὰρ ἐν ἐκείνοις μεμερισμένως, ταῦτ᾽ ἐν τῷ ἐμῷ συναίμῳ ὥσπερ ἐκ συνθήματος συνέδραμέ τε καὶ ἵδρυτο. Οἷον δὲ, ἑνὸς ἀνδρὸς ἀρετὴν πρὸς πολλῶν καὶ διαφόρων καὶ τοιούτων παραβάλλεσθαι, ὅταν γὰρ καὶ τῷ ᾿Αλκμήνης, ὡς ὁ λόγος, οὐ σμικρὸν τὸ πρὸς δύο μάχεσθαι, πηλίκον σοι δείκνυσι τὸν δεσπότην τὸ πρὸς πολλοὺς ἁμιλλᾶσθαι καὶ τηλικούτους! Οὐ δὴ παραχωρήσομεν τῶν πρωτείων τοῖς πάλαι παρὰ πάντων θαυμαζομένοις, οὔτε βαρβάροις οὔθ᾽ Ἕλλησιν, οὔμενουν οὐδὲ τῷ παρὰ σφίσιν ἀρίστῳ οὐδ᾽ ὁτῳδήτινι τῶν ἁπάντων.
**Κωνσταντίνος Λάσκαρης (15ος-16ος αιώνας μ.Χ.)**
>Τὸ δὲ ἑκκαιδέ · κατον συντεμών τε καὶ συντάξας κατὰ τὰς δ ‘ συζύγίας τῶν νεωτέρων ἔπεμψά σοι φιλέλληνι ὄντι καὶ φιλοτόνῳ , ἵν’ ἀπονώτερον εἰδέναι ἔχῃς τίνα τῶν ῥημάτων βαρύνονται, καὶ τίνα περισπῶνται · ἀναγ καῖον γὰρ τουτὶ καὶ Λατίνοις καὶ Ἕλλησι.
**Μάρκος Μουσουρός (16ος αιώνας μ.Χ.)**
>*Συ γαρ των άλλων τα καθ’εαυτούςσκοπούντων, κοινός απανταχού των Ελλήνων καθίστασαι προστάτης, συ ως ουδείς έτερος υπέρ της Ελλήνων σωτηρίας εγρήγορας, πάσι τοις καιροίς επακολουθών και πάντα καλών σείων, και νυν μεν Κελτών βασιλείς, νυν δε Ρώμης αρχικράτορας θεραπεύων, εφ’ώ τε τους Έλληνας απαλλαγέντας της πικροτάτης και χαλεπωτάτης δουλείας εις ελευθερίαν εξέλεσθαι. Τούτου γαρ εφίεσαι μόνου, τούτου φροντίζεις, τούτο νυκτός και μεθ’ημέραν εννοείς, υπέρ τούτου και τους εσχάτους κινδύνους υποσταίης αν και μυρίων αν θανάτων καταφρονήσαις γενναίος ων.*
**Γεώργιος Κορέσιος (16ος-17ος αιώνας μ.Χ.)**
>Προσέτι ὁ θεῖος Κυπριανὸς ἐν τῇ Β τῶν ἐπιστολῶν τοῦ ἰδίου βιβλίου, διδάσκει χρῆναι τοὺς ἱερέας ποτήριον οἴνου παρέχειν τῷ λαῷ. Ταὐτὸ διδάσκει καὶ ὁ θεῖος Χρυσόστομος ἐν τῇ ΙΗ τῶν οἰκείων ὁμιλιῶν ἐξηγούμενος τὴν ὑστάτην τοῦ Παύλου ἐπιστολὴν πρὸς Κορινθίους. **Εἰ γὰρ καί τινες καιρῶν ἀνάγκαις πάλαι παρὰ Λατίνων ὑφ᾽ ἑνὶ μόνῳ εἴδει μετέσχον τῆς κοινωνίας, καὶ αὐτῶν εἰ βούλει γε τῶν Γραικῶν, ὅμως τὸ τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Ἰταλῶν σύνολον ὑπ᾽ ἀμφοτέρῳ εἴδει τὴν κοινωνίαν παρείχε.** Εχρήν δ’ ὥς περ πάλαι καὶ νῦν τὴν τῶν Λατίνων Ἐκκλησίαν τὴν ἀρχαίαν ἐνστερνιζομένην παράδοσιν, μὴ παρενοχλεῖν τὴν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν ἔρχεται.”
**Νικόλαος Κομνηνός Παπαδόπουλος (17ος-18ος αιώνας μ.Χ.)**
>’Απελθόντος γάρ του σοφωτάτου αρχιμανδρίτου , δι’ ού μου το προς υμάς ευσεβές ήν ποτε εκτελέσαι, χρή αυτό τούτο δι’ έμαυτού εντεύθεν προσπληρούν και αιρείσθαι το αύθαδες της γραφής, ένα μή φανώ υπεύθυνος το άχαρίστω της λήθης ίνα , φημί, μή φανώ, ουκ έσομαι γάρ , ει και φανώ ποτε : ότι αδύνατον ” Ελληνι , και Ελλήνων ελληνικωτάτω, μήμεμνήσθαι αεί υμών , και σέβεσθαιτούνομα της υμε τέρας μακαριότητος , εν ή συνήρμοσται το κορυφαίον της πατρώας δόξης, το ορθόδοξον της ανατολικής σοφίας , το καταπλήττον την αιρετικήνφρενοβλάβειαν.
**Ρήγας Φεραίος Βελεστινλής (18ος αιώνας μ.Χ.)**
>***Ο αυτοκράτωρ λαός είναι*** ***ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ βασιλείου τούτου χωρὶς ἐξαίρεσιν θρησκείας καὶ διαλέκτου, Ἕλληνες, Ἀλβανοί, Βλάχοι, Ἀρμένιδες, Τούρκοι καὶ κάθε ἄλλο εἶδος γενεὰς***
A έχει και 2ο μερος [https://open.spotify.com/episode/0AJNVl6BD650O91zjKhity](https://open.spotify.com/episode/0AJNVl6BD650O91zjKhity)
Λίγο άστοχη η ερώτηση για το αν είμαστε Ρωμαίοι βέβαια. Τί περιμένεις να σου πει ρε φιλε…
Περίπλοκη φάση..
Το “Βυζάντιο” (ας το αναφέρουμε απο εδώ και στο εξής Ρωμανία) υπήρξε de jure και de facto Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η μόνη μετά τη διάλυση του Δυτικού μέρους το 476 μ.Χ.
Στη Ρωμανία λοιπόν, επειδή η κυρίαρχη γλώσσα ήταν τα ελληνικά από την Ελληνιστική εποχή ακόμα, συνέχισε αδιάκοπη μια διαδικασία εξελληνισμού.
Πρώτα ο Θεοδόσιος ο Β’ άρχισε να νομοθετεί και στα ελληνικά ώσπου τελικά να τα κάνει επίσημη γλώσσα ο Ηράκλειος. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι τον 10 μ.Χ αιώνα βρίσκονται σποραδικά Λατινικές επιγραφές σε νομίσματα και κάποιος Αυτοκράτορας (μου διαφεύγει το όνομα) έκρινε λανθασμένη την μεταστροφή στα Ελληνικά σε προσωπικές του αναφορές .
Η Ρωμανία λοιπόν, έχασε πολλά εδάφη στην πορεία της στην Ιστορία. Πρώτα χάθηκαν οι Ανατολικές επαρχίες στους Άραβες και οι βόρειες στους Σλάβους, έτσι έφυγε εκτός ένα μεγάλο κομμάτι πληθυσμού που δε μιλούσε ελληνικά ως πρώτη γλώσσα. Μετά το Μαντζικέρτ το 1071, η Ρωμανία περιορίστηκε σε περιοχές που ουσιαστικά η πλειοψηφία ήταν εθνικά Έλληνες, όποτε η έννοια Ρωμαίος/Ρωμιός έγινε σιγά σιγά ταυτόσημη με του Έλληνα.
Μην τα πολυλογω, θεωρώ χαζό να έχει κάποιος στο κεφάλι του τη Ρωμανία του Ιουστινιανού ως Ελληνική, τη Ρωμανία όμως του Μανουήλ του Κομνηνού, ναι , να το δεχτώ.
Εξαρτάται ποιον ρωτάς. Αν ρωτήσεις τον Βελόπουλο και τον Άδωνι σίγουρα θα σου πούνε ναι.
Ούτε καν, μόνο ως προς τη γλώσσα από ένα σημείο και μετά, χωρίς να σημαίνει ότι μιλάγανε ελληνικά εξολοκλήρου, οι αυτοκράτορες ήταν πέρα για πέρα Ρωμαίοι ως προς το τρόπος σκέψης και νοοτροπίας το αποδεικνύουν περίτρανα οι τελευταίοι χρόνοι πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης όπου ο αυτοκράτορας διαπραγματεύοταν ουσιαστικά τους όρους παράδοσης και μόλις τελικά έγινε εξαφανίστηκαν όλοι προς Ιταλία μεριά, ας μη πούμε για τη φορολογία που ήταν αβάσταχτη σε όλη την επικράτεια απλά και μόνο για να ζουν αυτοί με χρυσά κουταλιά.
Ολα αυτά τα έχει κληρονομήσει το Νεοελληνικό μπουρδελακι και τα βλέπουμε να επαναλαμβανονται ξανά, και κάτι τελευταίο, η βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν μια αυτοκρατορία σε παρακμή από την αρχή ιδρύσεως της, αυτό κληρονομησε από το δυτικό κομμάτι το οποίο κατεληθηκε από τους γοτθους τον πέμπτο αιώνα γιατί και το δυτικό κομμάτι ήταν σε παρακμή από τον δεύτερο αιώνα μ.Χ, άντεξε τόσους αιώνες γιατί εκείνες τις εποχές τα γεγονότα έτρεχαν πολύ πιο αργά, και την ίδια παράκμη και διαφθορά κληρονόμησε και η Οθωμανικη αυτοκρατορία, η τεράστια διαφορα είναι ότι στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα και το βαθύ κράτος λειτουργεί μόνο για τον εαυτό του, στην Τουρκία λειτουργεί και για τη χώρα, δηλ τετελεσθαι οριστικά και αμετακλητα
Το Βυζάντιο ήταν η εξελληνισμένη Ανατολική Ρωμαϊκη Αυτοκρατορία δε χρειάζεται πολύ debate.
Το κράτος Ρωμαϊκο, οι πολίτες Έλληνες (και Ρωμαίοι αν θεωρείς Ρωμαίο τον κάτοικο της Ρωμαϊκης Αυτοκρατορίας, ανάλογα με τον ορισμό του Ρωμαίος δηλαδή).
Το Βυζάντιο ήταν Ρωμαϊκό και Ελληνικό εξίσου. Χωνέψτε το δεν έχει διάκριση.
Όποιος λέει ότι δεν ήταν Ρωμαϊκό κάνει μέγα ιστορικό λάθος, όποιος λέει οτι δεν ήταν Ελληνικό κάνει μέγα ιστορικό λάθος.
Επίσης γιγάντιο συνοδευτικό λάθος είναι να ξεχνάμε την Ελληνιστική Εποχή, και όσα αυτή συνεπάγεται (πχ πόσο Ελληνική ήταν η Αίγυπτος, η Συρία, η Αφρική, η Νότια Ιταλία, και πόσο Έλληνες ήταν οι ίδιοι οι Ρωμαίοι)
Σπουδαίος ερευνητής και ιστορικός ο Καλδέλλης αλλά έχει την τάση να υποτιμά την επιρροη της αρχαίας Ελλάδας πάνω στους πληθυσμούς της μεσαιωνικής Ελλάδας και ανατολιας.
Επίσης η θέση του ότι οι Έλληνες το μεσαίωνα διατήρησαν την ελληνική γλώσσα αλλά αντικατέστησαν την εθνική ταυτότητα εξολοκλήρου με τη ρωμαϊκή είναι απο υπεραπλουστευτικη έως παράδοξη. Αυτα τα πράγματα (γλώσσα, ταυτότητα, θρησκεία κλπ) δεν είναι μπουφές να παίρνεις το ένα και να αφήνεις το άλλο. Αυτό που συνέβη ήταν μίξη, συνένωση της αρχαίας ελληνικής παιδείας, κουλτούρας με τη ρωμαϊκή. Και συνέβη και στους Έλληνες και στους Ρωμαίους αν και η πτώση του δυτικού τμήματος της αυτοκρατορίας έκοψε τον ομφάλιο λώρο. Οι μεσαιωνικοί και σύγχρονοι πληθυσμοί είναι Έλληνες Ρωμιοί, δηλαδή απόγονοι των ελληνόφωνων πληθυσμών της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έλληνας είναι ο Ρωμιός και Ρωμιός είναι ο Έλληνας.
Πολύ απλά τα πράματα.
“Ηταν το Βυζαντιο μια ελληνική αυτοκρατορία”?
Ναι.
Αλλά όχι.
Αλλά ναι.
Αλλά όχι
Ναι θα πω,
αλλά ίσως όχι