>Συνέχισα να περπατώ, προσέχοντας γύρω μου, λίγο νευρική μετά από την πρώτη αυτή συνάντηση, και περιμένοντας την επόμενη εισβολή. Είχα ξεχάσει ότι δεν γίνεται να επιστρέφεις ήσυχα σπίτι σου όταν είσαι γυναίκα.
>
>Μου έκανε μετά εντύπωση το γεγονός ότι υπήρχαν σχεδόν μόνο άνδρες στο δρόμο, που πήγαιναν κάπου ή κάπνιζαν έξω από ένα μπαρ. Μόνο άνδρες παντού. Πού πήγαν οι γυναίκες; Έχω παρατηρήσει εδώ και πολύ καιρό ότι έχουμε χάσει τη μάχη για το δημόσιο χώρο, έχω δει πολλές φορές ότι απουσιάζουμε από το δρόμο ή το μετρό μόλις αρχίζει να σκοτεινιάζει ή είναι λίγο αργά.
Σταμάτησα να διαβάζω εδώ. Φτάνει πια με τις παπαριές, **ΦΤΑΝΕΙ** μαλάκες! Όταν από το ένα εκατομμύριο γυναίκες, οι 999,999 κυκλοφορούν στον δρόμο και γυρνάνε κανονικά σπίτι, όπως και οι άντρες, είναι τρομερά εκνευριστικό να κάνουμε πως 1 στις 2 δεν γυρνάει, μεγαλώνοντας ενα πρόβλημα (που υπάρχει, αλλα σε εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό) και τραβώντας το απο τα μαλλιά.
Το άρθρο μιλάει για το Παρίσι αλλά πιστεύω είναι γενικότερο πρόβλημα αυτό που περιγράφει σε όλες τις πόλεις του κόσμου και γενικότερα στην κοινωνία.
Αφήνω και αυτόν τον χάρτη για όσους έχουν την εντύπωση πως αυτά δεν συμβαίνουν συχνά και στην Αθήνα.
1. Και πώς το ζεις αυτό, το βράδυ, όταν γυρίζεις σπίτι; **Πιστεύεις ότι είσαι πολύ κουλ, που έκανες τους φίλους σου να γελάσουν ενοχλώντας ένα κορίτσι στο δρόμο; Νιώθεις περήφανος για τον εαυτό σου;** Το συνειδητοποιείς καν; Είναι κρίμα που δεν υπάρχει ποτέ κάποιος σε αυτές τις περιπτώσεις που να μην γελάει, που να λέει στον φίλο του ότι δεν υπάρχει τίποτα το αστείο σε αυτό.
2. **Συνεχίζοντας το δρόμο μου**, φτάνω στην Rue de la Grange aux Belles, κι εκεί **διασταυρώνομαι με δύο τύπους, όπου ακούω τον έναν να λέει “Αυτήν, θα’ θελα πάρα πολύ να την σοδομίσω”. Η βία αυτών των λέξεων. Η φαντασίωση του εξευτελισμού που αντιλαμβάνομαι πίσω από αυτές.**
**Αυτό είναι που σε κάνει να καυλώνεις; Να εξευτελίζεις μια γυναίκα;** Και αν δεν θέλω να με σοδομίσεις, μέχρι που θα φτάσει η φαντασίωση σου, μέχρι το να φαντάζεσαι ότι με βιάζεις; Ούτε κι αυτός το είπε αυτό για να με κολακεύσει, το είπε για να με κάνει να νιώσω άβολα, για να μου επιτεθεί.
**Μου έχουν πει συχνά ότι είμαι ένα πολύ σεξουαλικό κορίτσι, και ποτέ δεν κατάλαβα τι σημαίνει αυτό.** Είναι εύκολο να με φαντάζονται να κάνω σεξ; **Είναι δελεαστικό να με φαντάζονται υποταγμένη ή/και ταπεινωμένη;** Στο σώμα φέρνω στη Barbie, είμαι ψηλή και λεπτή, έχω πολύ μακριά ξανθά μαλλιά, πλούσιο στήθος και σαρκώδη χείλη, ένα στόμα για πίπες, όπως μου έχουν πει πολλές φορές, με όλη την δυνατή κομψότητα. **Γι’ αυτό ο τύπος θεώρησε ότι ήταν καλή ιδέα να μου πετάξει αυτή την αηδιαστική ατάκα καθώς επέστρεφα ήσυχα στο σπίτι μου;**
**Όλες οι γυναίκες σεξουαλικοποιούνται, υποβάλλονται σε ένα φαντασιακό υποταγής, κυριαρχίας, μας αφαιρούν τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας.** Μόνο στήθη, γλουτοί, πόδια, τρύπες που μπορούν να δαγκώσουν, να στρίψουν, να χουφτώσουν, να ρημάξουν για να νιώσουν ανδροπρεπείς.
**αν ισχυρίζεστε ότι είστε ετεροφυλόφιλοι, δεν θα έπρεπε να αγαπάτε ειλικρινά τις γυναίκες;** Δεν θα έπρεπε να θέλετε να νιώθουμε καλά, να μη φοβόμαστε, να μπορούμε να απολαμβάνουμε τη ζωή όπως εσείς, το δημόσιο χώρο όπως εσείς; Δεν θα έπρεπε μάλλον να σπεύσετε να μοιραστείτε τα προνόμιά σας; **Να σταματήσετε να προσπαθείτε να μας υποβαθμίζετε, να μας απανθρωποποιείτε, να βλέπετε μόνο τη θηλυκή μας λειτουργία, όλη την ώρα;**
**Για πολύ καιρό πίστευα ασυνείδητα στο τεράστιο αυτό αστείο, boys will be boys, πιστεύοντας ότι η συμπεριφορά αυτών των ανδρών ήταν μοιραία,** όπως η αλλαγή των εποχών. **Σήμερα ξέρω ότι πρόκειται για μια χειραγώγηση, ένα τρομερό ψέμα** που χρησιμοποιείται ακραία για να εξηγήσει την παντοτινή μας συγχώρεση και τη δική σας συνεχή ποταπότητα. Αισθάνομαι ότι τα κορίτσια σήμερα δεν συμπεριφέρονται όπως εγώ όταν ήμουν νεότερη, και χαίρεσαi να το βλέπεις. Αλλά ειλικρινά έχουμε πολύ δρόμο ακόμα.
4 comments
>Συνέχισα να περπατώ, προσέχοντας γύρω μου, λίγο νευρική μετά από την πρώτη αυτή συνάντηση, και περιμένοντας την επόμενη εισβολή. Είχα ξεχάσει ότι δεν γίνεται να επιστρέφεις ήσυχα σπίτι σου όταν είσαι γυναίκα.
>
>Μου έκανε μετά εντύπωση το γεγονός ότι υπήρχαν σχεδόν μόνο άνδρες στο δρόμο, που πήγαιναν κάπου ή κάπνιζαν έξω από ένα μπαρ. Μόνο άνδρες παντού. Πού πήγαν οι γυναίκες; Έχω παρατηρήσει εδώ και πολύ καιρό ότι έχουμε χάσει τη μάχη για το δημόσιο χώρο, έχω δει πολλές φορές ότι απουσιάζουμε από το δρόμο ή το μετρό μόλις αρχίζει να σκοτεινιάζει ή είναι λίγο αργά.
Σταμάτησα να διαβάζω εδώ. Φτάνει πια με τις παπαριές, **ΦΤΑΝΕΙ** μαλάκες! Όταν από το ένα εκατομμύριο γυναίκες, οι 999,999 κυκλοφορούν στον δρόμο και γυρνάνε κανονικά σπίτι, όπως και οι άντρες, είναι τρομερά εκνευριστικό να κάνουμε πως 1 στις 2 δεν γυρνάει, μεγαλώνοντας ενα πρόβλημα (που υπάρχει, αλλα σε εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό) και τραβώντας το απο τα μαλλιά.
Το άρθρο μιλάει για το Παρίσι αλλά πιστεύω είναι γενικότερο πρόβλημα αυτό που περιγράφει σε όλες τις πόλεις του κόσμου και γενικότερα στην κοινωνία.
Αφήνω και αυτόν τον χάρτη για όσους έχουν την εντύπωση πως αυτά δεν συμβαίνουν συχνά και στην Αθήνα.
[https://ampa.lifo.gr/safe-athens-mia-asfalis-poli-gia-tis-gynaikes/](https://ampa.lifo.gr/safe-athens-mia-asfalis-poli-gia-tis-gynaikes/)
Σημεία που μου άρεσαν:
1. Και πώς το ζεις αυτό, το βράδυ, όταν γυρίζεις σπίτι; **Πιστεύεις ότι είσαι πολύ κουλ, που έκανες τους φίλους σου να γελάσουν ενοχλώντας ένα κορίτσι στο δρόμο; Νιώθεις περήφανος για τον εαυτό σου;** Το συνειδητοποιείς καν; Είναι κρίμα που δεν υπάρχει ποτέ κάποιος σε αυτές τις περιπτώσεις που να μην γελάει, που να λέει στον φίλο του ότι δεν υπάρχει τίποτα το αστείο σε αυτό.
2. **Συνεχίζοντας το δρόμο μου**, φτάνω στην Rue de la Grange aux Belles, κι εκεί **διασταυρώνομαι με δύο τύπους, όπου ακούω τον έναν να λέει “Αυτήν, θα’ θελα πάρα πολύ να την σοδομίσω”. Η βία αυτών των λέξεων. Η φαντασίωση του εξευτελισμού που αντιλαμβάνομαι πίσω από αυτές.**
**Αυτό είναι που σε κάνει να καυλώνεις; Να εξευτελίζεις μια γυναίκα;** Και αν δεν θέλω να με σοδομίσεις, μέχρι που θα φτάσει η φαντασίωση σου, μέχρι το να φαντάζεσαι ότι με βιάζεις; Ούτε κι αυτός το είπε αυτό για να με κολακεύσει, το είπε για να με κάνει να νιώσω άβολα, για να μου επιτεθεί.
**Μου έχουν πει συχνά ότι είμαι ένα πολύ σεξουαλικό κορίτσι, και ποτέ δεν κατάλαβα τι σημαίνει αυτό.** Είναι εύκολο να με φαντάζονται να κάνω σεξ; **Είναι δελεαστικό να με φαντάζονται υποταγμένη ή/και ταπεινωμένη;** Στο σώμα φέρνω στη Barbie, είμαι ψηλή και λεπτή, έχω πολύ μακριά ξανθά μαλλιά, πλούσιο στήθος και σαρκώδη χείλη, ένα στόμα για πίπες, όπως μου έχουν πει πολλές φορές, με όλη την δυνατή κομψότητα. **Γι’ αυτό ο τύπος θεώρησε ότι ήταν καλή ιδέα να μου πετάξει αυτή την αηδιαστική ατάκα καθώς επέστρεφα ήσυχα στο σπίτι μου;**
**Όλες οι γυναίκες σεξουαλικοποιούνται, υποβάλλονται σε ένα φαντασιακό υποταγής, κυριαρχίας, μας αφαιρούν τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας.** Μόνο στήθη, γλουτοί, πόδια, τρύπες που μπορούν να δαγκώσουν, να στρίψουν, να χουφτώσουν, να ρημάξουν για να νιώσουν ανδροπρεπείς.
**αν ισχυρίζεστε ότι είστε ετεροφυλόφιλοι, δεν θα έπρεπε να αγαπάτε ειλικρινά τις γυναίκες;** Δεν θα έπρεπε να θέλετε να νιώθουμε καλά, να μη φοβόμαστε, να μπορούμε να απολαμβάνουμε τη ζωή όπως εσείς, το δημόσιο χώρο όπως εσείς; Δεν θα έπρεπε μάλλον να σπεύσετε να μοιραστείτε τα προνόμιά σας; **Να σταματήσετε να προσπαθείτε να μας υποβαθμίζετε, να μας απανθρωποποιείτε, να βλέπετε μόνο τη θηλυκή μας λειτουργία, όλη την ώρα;**
**Για πολύ καιρό πίστευα ασυνείδητα στο τεράστιο αυτό αστείο, boys will be boys, πιστεύοντας ότι η συμπεριφορά αυτών των ανδρών ήταν μοιραία,** όπως η αλλαγή των εποχών. **Σήμερα ξέρω ότι πρόκειται για μια χειραγώγηση, ένα τρομερό ψέμα** που χρησιμοποιείται ακραία για να εξηγήσει την παντοτινή μας συγχώρεση και τη δική σας συνεχή ποταπότητα. Αισθάνομαι ότι τα κορίτσια σήμερα δεν συμπεριφέρονται όπως εγώ όταν ήμουν νεότερη, και χαίρεσαi να το βλέπεις. Αλλά ειλικρινά έχουμε πολύ δρόμο ακόμα.
Rue de Lancry from a woman [POV](https://www.youtube.com/watch?v=sgYJ3bqSkN8&t=17s)
Λες και οι άντρες είμαστε μια κολεκτίβα
Αυτό είναι το χάσμα που δημιουργεί ο μοντέρνος φεμινισμος και χάνει κάθε μήνυμα που θέλει να περάσει