Als man wiens moeder, zusje en romantische partners hem hebben laten boeten voor de stereotypes over zijn geslacht, kan ik zeggen dat het zelfs met zowel vrienden, politie als therapeuten moeilijk is om hier gesprekken over te voeren zonder uitgemaakt te worden voor deurmat, lichtgeraakt, leugenaar of misogynist.
*^(edit:)*
*^(grammatica)*
Herkenbaar, mijn ex had ook een draadje los en ze dacht dat nagels in mijn arm zetten acceptabel was. Soms waarschuw ik vrienden nog dat dit soorten idioten rondlopen, zodat ze weten wanneer ze afscheid moeten nemen.
De mannen die dit soort gedrag goedpraten, negeren, of het bij de man neerleggen, dat zijn de mannen waar ik me daadwerkelijk voor schaam. Dat soort uitlatingen voegt toe aan het stereotype van de klassieke ‘domme man’ als je het mij vraagt.
Mijn moeder kon heel driftig worden en me dan gemeen behandelen. Toen ik 16 was heb ik haar uiteindelijk beetgepakt en koudwoedend gewaarschuwd dat ik nu groter was dan zij en haar een klap zou geven als ze mij nog één keer iets zou doen. Ze heeft me nooit meer met haar nagels beetgepakt. Maar dat moment, die dreiging van mijn eigen agressie, het achtervolgt me nog steeds, in mijn dromen, en in groepstherapie heb ik wel eens gehoord dat ik ook mijn moeders driftigheid lijk te bezitten, mensen voelen zich soms geïntimideerd, dit terwijl ik geweld naar zwakkeren juist zo verafschuw. Ik kan me heel goed voorstellen dat mannen door partners of familie met geweld behandeld worden, het heeft niet met kracht te maken, want met geweld terug reageren voelt niet als overwinning, meer als een nog verder verlies, ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik dit kan beschrijven. Het is een klote probleem.
Tsjonge ik kan me zo boos maken over die reacties van sommige mensen in dit filmpje. Ik kan daar niet bij. Iedereen is toch anders en vaak slijten deze dingen er gewoon in. Dan praat je dat bijvoorbeeld goed omdat je zelf ook in zo’n situatie bent opgegroeid. Of je bent gewoon een passief persoon.
ik ben zelf slachtoffer van emotioneel geweld en ik kan wel voor 95% zeker zeggen dat als ik gebleven was, dat het wel verder geëscaleerd zou zijn naar fysiek, dat deed het al bijna. Zelf ben ik vrouw. Ik heb best veel tijd doorgebracht in ‘survivors’-kringen om het zo te zeggen, om te helen van het gebeurde. Ik merkte daarbij echt dat er voor vrouwen best veel is. Voorbeeld als het om narcisme gaat dan is het klassieke verhaal de narcistische man die de empathische vrouw misbruikt.
Vrouwen steunen elkaar hierin wel meer, er zijn allerlei video-kanalen, groepen etc. over misbruik en ook geweld. Het stereotype is ook echt de man is dader en de vrouw slachtoffer. Ik vind dat persoonlijk heel erg, het kan ook echt wel omgekeerd zijn en dan lijkt het me voor mannen een heel stuk lastiger om het te bespreken dan voor vrouwen (voor wie het ook al lastig is). Dat taboe moet echt eraf en erkennen dat vrouwen ook gewoon gemene krengen kunnen zijn die hun man mishandelen.
7 comments
Als man wiens moeder, zusje en romantische partners hem hebben laten boeten voor de stereotypes over zijn geslacht, kan ik zeggen dat het zelfs met zowel vrienden, politie als therapeuten moeilijk is om hier gesprekken over te voeren zonder uitgemaakt te worden voor deurmat, lichtgeraakt, leugenaar of misogynist.
*^(edit:)*
*^(grammatica)*
Herkenbaar, mijn ex had ook een draadje los en ze dacht dat nagels in mijn arm zetten acceptabel was. Soms waarschuw ik vrienden nog dat dit soorten idioten rondlopen, zodat ze weten wanneer ze afscheid moeten nemen.
De mannen die dit soort gedrag goedpraten, negeren, of het bij de man neerleggen, dat zijn de mannen waar ik me daadwerkelijk voor schaam. Dat soort uitlatingen voegt toe aan het stereotype van de klassieke ‘domme man’ als je het mij vraagt.
Mijn moeder kon heel driftig worden en me dan gemeen behandelen. Toen ik 16 was heb ik haar uiteindelijk beetgepakt en koudwoedend gewaarschuwd dat ik nu groter was dan zij en haar een klap zou geven als ze mij nog één keer iets zou doen. Ze heeft me nooit meer met haar nagels beetgepakt. Maar dat moment, die dreiging van mijn eigen agressie, het achtervolgt me nog steeds, in mijn dromen, en in groepstherapie heb ik wel eens gehoord dat ik ook mijn moeders driftigheid lijk te bezitten, mensen voelen zich soms geïntimideerd, dit terwijl ik geweld naar zwakkeren juist zo verafschuw. Ik kan me heel goed voorstellen dat mannen door partners of familie met geweld behandeld worden, het heeft niet met kracht te maken, want met geweld terug reageren voelt niet als overwinning, meer als een nog verder verlies, ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik dit kan beschrijven. Het is een klote probleem.
Ervaar je huiselijk geweld? [https://veiligthuis.nl/](https://veiligthuis.nl/) 0800-2000
Tsjonge ik kan me zo boos maken over die reacties van sommige mensen in dit filmpje. Ik kan daar niet bij. Iedereen is toch anders en vaak slijten deze dingen er gewoon in. Dan praat je dat bijvoorbeeld goed omdat je zelf ook in zo’n situatie bent opgegroeid. Of je bent gewoon een passief persoon.
ik ben zelf slachtoffer van emotioneel geweld en ik kan wel voor 95% zeker zeggen dat als ik gebleven was, dat het wel verder geëscaleerd zou zijn naar fysiek, dat deed het al bijna. Zelf ben ik vrouw. Ik heb best veel tijd doorgebracht in ‘survivors’-kringen om het zo te zeggen, om te helen van het gebeurde. Ik merkte daarbij echt dat er voor vrouwen best veel is. Voorbeeld als het om narcisme gaat dan is het klassieke verhaal de narcistische man die de empathische vrouw misbruikt.
Vrouwen steunen elkaar hierin wel meer, er zijn allerlei video-kanalen, groepen etc. over misbruik en ook geweld. Het stereotype is ook echt de man is dader en de vrouw slachtoffer. Ik vind dat persoonlijk heel erg, het kan ook echt wel omgekeerd zijn en dan lijkt het me voor mannen een heel stuk lastiger om het te bespreken dan voor vrouwen (voor wie het ook al lastig is). Dat taboe moet echt eraf en erkennen dat vrouwen ook gewoon gemene krengen kunnen zijn die hun man mishandelen.