Μ’ αρέσει που ανεβάζουν τέτοιο άρθρο στις έντεκα τη νύχτα.
>Η πρωτόγνωρη, μέσω twitter, αποσπασματική παράθεση τμημάτων αρχειακού υλικού για τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα, μπορεί να μην έχει σχέση με την επιστήμη της ιστορίας, αλλά προκάλεσε πολιτικό θόρυβο στην Ελλάδα. Η δεξιά έσπευσε να εκμεταλλευθεί πολιτικά το υλικό και ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας, απάντησε με επίθεση στον καθηγητή «Παπαρατσένκο».
>
>Στο μεταξύ, στην «Καθημερινή» της Κυριακής, δημοσιεύθηκε άρθρο του Ν. Μαραντζίδη «Ο ελληνικός Εμφύλιος, η ΕΣΣΔ και η μάχη των Αρχείων»). Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Μακεδονίας διευκρινίζει ότι τα ντοκουμέντα που δημοσιεύθηκαν ήταν βασικά ήδη γνωστά, κάνει μια απαρίθμηση των διαφόρων προσπαθειών για το άνοιγμα και τη μελέτη των αρχείων και σημειώνει:
>
>«Για τα έτη 1946-1949, αναμφίβολα το πιο σημαντικό βιβλίο με αρχειακό υλικό αποκλειστικά από ρωσικά αρχεία είναι του Νίκου Παπαδάτου, ¨Ακρως Απόρρητο, οι σχέσεις ΕΣΣΔ-ΚΚΕ 1944-1952¨ (Αθήνα 2019). Ο Παπαδάτος, που αποτελεί τον συστηματικότερο, κατά τη γνώμη μου, Έλληνα μελετητή των ρωσικών αρχείων, δημοσιοποίησε 193 σημαντικά έγγραφα που μετέφρασε ο ίδιος».
>
>To ιδιαίτερα κατατοπιστικό άρθρο που δημοσιεύουμε στη συνέχεια έχουν ακριβώς συγγράψει ο Νίκος Παπαδάτος και ένας επίσης εξαιρετικός ερευνητής, ο Φοίβος Οικονομίδης, Διδάκτωρ Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης. Στο τέλος, παραθέτουμε μερικά ντοκουμέντα που συνοδεύουν το άρθρο τους:
>
>Είναι αλήθεια ότι το μέλλον επιφυλάσσει ποικίλες εκπλήξεις. Το ίδιο όμως φαίνεται να ισχύει και για το παρελθόν, ιδιαίτερα όταν κάποιος επιχειρεί να το «ερευνήσει». Κι αυτό γιατί η ιστορία κρύβει τις δικές της «πονηρίες» (Χέγκελ) . Πρέπει λοιπόν να είναι κανείς πολύ προσεκτικός, ιδιαίτερα εάν ομιλούμε για επαγγελματίες ιστορικούς, στο άνοιγμα των ιστορικών πηγών, όταν προτίθεται είτε καλή τη πίστει (καλόπιστα) για να «ξεθάψει», είτε κακή τη πίστει (κακόπιστα) για να «θάψει». Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο όταν δεν είναι σε θέση να γνωρίζει εκ των προτέρων το πραγματικό κοινωνικό και ιστορικό βάθος του προς διερεύνηση αρχειακού υλικού.
2 comments
Μ’ αρέσει που ανεβάζουν τέτοιο άρθρο στις έντεκα τη νύχτα.
>Η πρωτόγνωρη, μέσω twitter, αποσπασματική παράθεση τμημάτων αρχειακού υλικού για τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα, μπορεί να μην έχει σχέση με την επιστήμη της ιστορίας, αλλά προκάλεσε πολιτικό θόρυβο στην Ελλάδα. Η δεξιά έσπευσε να εκμεταλλευθεί πολιτικά το υλικό και ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας, απάντησε με επίθεση στον καθηγητή «Παπαρατσένκο».
>
>Στο μεταξύ, στην «Καθημερινή» της Κυριακής, δημοσιεύθηκε άρθρο του Ν. Μαραντζίδη «Ο ελληνικός Εμφύλιος, η ΕΣΣΔ και η μάχη των Αρχείων»). Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Μακεδονίας διευκρινίζει ότι τα ντοκουμέντα που δημοσιεύθηκαν ήταν βασικά ήδη γνωστά, κάνει μια απαρίθμηση των διαφόρων προσπαθειών για το άνοιγμα και τη μελέτη των αρχείων και σημειώνει:
>
>«Για τα έτη 1946-1949, αναμφίβολα το πιο σημαντικό βιβλίο με αρχειακό υλικό αποκλειστικά από ρωσικά αρχεία είναι του Νίκου Παπαδάτου, ¨Ακρως Απόρρητο, οι σχέσεις ΕΣΣΔ-ΚΚΕ 1944-1952¨ (Αθήνα 2019). Ο Παπαδάτος, που αποτελεί τον συστηματικότερο, κατά τη γνώμη μου, Έλληνα μελετητή των ρωσικών αρχείων, δημοσιοποίησε 193 σημαντικά έγγραφα που μετέφρασε ο ίδιος».
>
>To ιδιαίτερα κατατοπιστικό άρθρο που δημοσιεύουμε στη συνέχεια έχουν ακριβώς συγγράψει ο Νίκος Παπαδάτος και ένας επίσης εξαιρετικός ερευνητής, ο Φοίβος Οικονομίδης, Διδάκτωρ Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης. Στο τέλος, παραθέτουμε μερικά ντοκουμέντα που συνοδεύουν το άρθρο τους:
>
>Είναι αλήθεια ότι το μέλλον επιφυλάσσει ποικίλες εκπλήξεις. Το ίδιο όμως φαίνεται να ισχύει και για το παρελθόν, ιδιαίτερα όταν κάποιος επιχειρεί να το «ερευνήσει». Κι αυτό γιατί η ιστορία κρύβει τις δικές της «πονηρίες» (Χέγκελ) . Πρέπει λοιπόν να είναι κανείς πολύ προσεκτικός, ιδιαίτερα εάν ομιλούμε για επαγγελματίες ιστορικούς, στο άνοιγμα των ιστορικών πηγών, όταν προτίθεται είτε καλή τη πίστει (καλόπιστα) για να «ξεθάψει», είτε κακή τη πίστει (κακόπιστα) για να «θάψει». Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο όταν δεν είναι σε θέση να γνωρίζει εκ των προτέρων το πραγματικό κοινωνικό και ιστορικό βάθος του προς διερεύνηση αρχειακού υλικού.
Τοσο δεν διαβασα ουτε στις Πανελληνιες