Goed artikel maar één ding miste ik: de invloed van subsidieverstrekkers. Zo vereisen bijv. NWO en de ERC (de grootste subsidieverstrekkers in resp. Nederland en Europa) al van iedereen die van hen subsidie krijgt dat zij hun publicaties (van het daarmee gefinancierde onderzoek) openbaar toegankelijk maken. Nu is dat natuurlijk primair een dwangmiddel richting onderzoekers en niet richting uitgevers van wetenschappelijke tijdschriften, maar het effect is hetzelfde: als onderzoekers wel “open access” *moeten* publiceren, dan moeten de tijdschriften kiezen: ofwel verliezen we een groot deel van ons aanbod, of we faciliteren dit.
Hierdoor is het inmiddels door veel tijdschriften geaccepteerd dat je een preprint of “author version” van je artikel gratis en openbaar beschikbaar maakt. Zelfs als je dus niet extra wil of kunt betalen om je artikel in het tijdschrift zelf open access te maken (want dat kost vaak duizenden euro’s extra), kun je dit dus alsnog omzeilen. Officieel mag je dan alleen niet de gepubliceerde versie delen, met opmaak e.d. van het tijdschrift, maar in de praktijk doen veel auteurs dit alsnog op hun persoonlijke website en komen daar over het algemeen zonder problemen mee weg.
Daarnaast heeft de preprint de laatste jaren een grote vlucht genomen, wat ook de druk verhoogt op tijdschriften om hun verdienmodel eerlijker te maken. Het monopolie op reputatie en aanzien wordt door preprints niet zozeer aangetast (tenminste niet op de korte termijn), maar het monopolie op toegang en aandacht dus wel, en er zijn steeds meer preprints (zeker in bijv. Computer Science en Machine Learning) die heel veel geciteerd worden zonder dat (of voordat) ze ooit “echt” gepubliceerd worden.
Goed artikel. Ik ben ook groot voorstander van open access, maar ik denk dat het nog lang zal duren voordat de academische wereld in zijn geheel betaalmuren in de ban doet. Tot die tijd maar gewoon sites als archive.org, sci-hub, libgen en zlibrary blijven gebruiken.
Aansluitend op dit debat vind ik trouwens ook dat het wetenschappers makkelijker gemaakt moet worden om afbeeldingen te gebruiken in hun papers. Veel tijdschriften willen graag een minimum aantal afbeeldingen bij hun artikelen, maar dan mag je wel zelf eerst uitzoeken wie tegenwoordig copyright heeft op die Chinese propagandaposter uit 1964 gemaakt door een of ander kunstcollectief, of die onbekende korte Sovjetfilm uit 1973 waar je graag screenshots van zou willen gebruiken. Zo heb ik nog wel een stapel papers liggen die ik nu niet kan opsturen ter publicatie omdat ik gewoon geen tijd heb om dat allemaal uit te zoeken…
Ik ben 100% voor open access, maar als je het koppelt aan wie ervoor betaalt wordt het wel gedoe. Om het even nodeloos ingewikkeld te maken: dan zou onderzoek dat met Nederlands belastinggeld betaald is ook alleen voor Nederlandse belastingbetalers beschikbaar moeten zijn. Ander onderzoek met EU-subsidies moet voor de hele EU beschikbaar zijn. En wat doe je bijvoorbeeld met onderzoek dat met steun van verschillende landen heeft plaatsgevonden over de jaren? Vervolgens krijg je ook weer gedoe over omzeilen met een VPN.
De titel had beter kunnen zijn: waarom is wetenschappelijk onderzoek niet gewoon voor iedereen beschikbaar?
Academic publishing in een notendop:
> Cows make milk. They milk themselves.
> Other cows check the milk (for free).
> Cows – get this – PAY THE FARMER to take the milk away.
> Then the farmer (you won’t believe this, honestly) sells the milk *back to the cows.*
Voor de mensen die dit niet weten:
99% van de onderzoekers wil gewoon dat je hun artikelen kunt lezen, dus er zijn een hoop sites waar ze hun eigen onderzoek uploaden.
Zie bijvoorbeeld (voor natuurkunde en gerelateerde gebieden) [arXiv.org](https://arXiv.org); dat heeft zo’n 90% (gok ik) van alle natuurkunde artikelen van de afgelopen twee decennia. Als je zoekt op ‘pasta’ krijg je 538 artikelen, met [Cooking pasta with Lie groups](https://arxiv.org/abs/2201.12598) als recentste.
Vergeet niet dat veel van deze subsidies leiden tot commerciële producten zoals medicijnen en apparatuur die eigendom worden van de professor die het onderzoek leidt van de phd studentjes. Grof geld verdienen zonder enige investering of risico dat is de realiteit van wetenschappelijk onderzoek anno 2022.
Onderzoeker hier aan een openbaar instituut. Heel veel onderzoek doen we voor bedrijven die een bepaald iets willen. Dan moet daar uiteindelijk een prototype uit rollen. Dat is allemaal behoorlijk gesloten, want het is in opdracht van een bedrijf (die het ook, in ieder geval gedeeltelijk, financieert). Dat prototype kan dan weer worden doorontwikkeld, maar dat is niet ons pakkie an. Bedrijven willen niet al hun spul op straat hebben. Wel halen wij er dan kennis uit die we dan weer meenemen.
Op zich mee eens, maar helemaal gratis is wel raar als je het vergelijkt met andere dingen die subsidie krijgen. Doe theater, openbaar vervoer en zonnepanelen dan óók gratis, als je consistent bent. En dat kan niet uit nee, dus moet je een gulden middenweg vinden.
Dat zou iedereen die een wetenschappelijk onderzoek moet schrijven zeker helpen. “De Hogeschool beschikt over een eigen kennisbank” werd bij ons altijd gezegd. Dat is heel leuk maar daar vallen 50% van de bronnen niet onder.
9 comments
Goed artikel maar één ding miste ik: de invloed van subsidieverstrekkers. Zo vereisen bijv. NWO en de ERC (de grootste subsidieverstrekkers in resp. Nederland en Europa) al van iedereen die van hen subsidie krijgt dat zij hun publicaties (van het daarmee gefinancierde onderzoek) openbaar toegankelijk maken. Nu is dat natuurlijk primair een dwangmiddel richting onderzoekers en niet richting uitgevers van wetenschappelijke tijdschriften, maar het effect is hetzelfde: als onderzoekers wel “open access” *moeten* publiceren, dan moeten de tijdschriften kiezen: ofwel verliezen we een groot deel van ons aanbod, of we faciliteren dit.
Hierdoor is het inmiddels door veel tijdschriften geaccepteerd dat je een preprint of “author version” van je artikel gratis en openbaar beschikbaar maakt. Zelfs als je dus niet extra wil of kunt betalen om je artikel in het tijdschrift zelf open access te maken (want dat kost vaak duizenden euro’s extra), kun je dit dus alsnog omzeilen. Officieel mag je dan alleen niet de gepubliceerde versie delen, met opmaak e.d. van het tijdschrift, maar in de praktijk doen veel auteurs dit alsnog op hun persoonlijke website en komen daar over het algemeen zonder problemen mee weg.
Daarnaast heeft de preprint de laatste jaren een grote vlucht genomen, wat ook de druk verhoogt op tijdschriften om hun verdienmodel eerlijker te maken. Het monopolie op reputatie en aanzien wordt door preprints niet zozeer aangetast (tenminste niet op de korte termijn), maar het monopolie op toegang en aandacht dus wel, en er zijn steeds meer preprints (zeker in bijv. Computer Science en Machine Learning) die heel veel geciteerd worden zonder dat (of voordat) ze ooit “echt” gepubliceerd worden.
Goed artikel. Ik ben ook groot voorstander van open access, maar ik denk dat het nog lang zal duren voordat de academische wereld in zijn geheel betaalmuren in de ban doet. Tot die tijd maar gewoon sites als archive.org, sci-hub, libgen en zlibrary blijven gebruiken.
Aansluitend op dit debat vind ik trouwens ook dat het wetenschappers makkelijker gemaakt moet worden om afbeeldingen te gebruiken in hun papers. Veel tijdschriften willen graag een minimum aantal afbeeldingen bij hun artikelen, maar dan mag je wel zelf eerst uitzoeken wie tegenwoordig copyright heeft op die Chinese propagandaposter uit 1964 gemaakt door een of ander kunstcollectief, of die onbekende korte Sovjetfilm uit 1973 waar je graag screenshots van zou willen gebruiken. Zo heb ik nog wel een stapel papers liggen die ik nu niet kan opsturen ter publicatie omdat ik gewoon geen tijd heb om dat allemaal uit te zoeken…
Ik ben 100% voor open access, maar als je het koppelt aan wie ervoor betaalt wordt het wel gedoe. Om het even nodeloos ingewikkeld te maken: dan zou onderzoek dat met Nederlands belastinggeld betaald is ook alleen voor Nederlandse belastingbetalers beschikbaar moeten zijn. Ander onderzoek met EU-subsidies moet voor de hele EU beschikbaar zijn. En wat doe je bijvoorbeeld met onderzoek dat met steun van verschillende landen heeft plaatsgevonden over de jaren? Vervolgens krijg je ook weer gedoe over omzeilen met een VPN.
De titel had beter kunnen zijn: waarom is wetenschappelijk onderzoek niet gewoon voor iedereen beschikbaar?
Academic publishing in een notendop:
> Cows make milk. They milk themselves.
> Other cows check the milk (for free).
> Cows – get this – PAY THE FARMER to take the milk away.
> Then the farmer (you won’t believe this, honestly) sells the milk *back to the cows.*
Voor de mensen die dit niet weten:
99% van de onderzoekers wil gewoon dat je hun artikelen kunt lezen, dus er zijn een hoop sites waar ze hun eigen onderzoek uploaden.
Zie bijvoorbeeld (voor natuurkunde en gerelateerde gebieden) [arXiv.org](https://arXiv.org); dat heeft zo’n 90% (gok ik) van alle natuurkunde artikelen van de afgelopen twee decennia. Als je zoekt op ‘pasta’ krijg je 538 artikelen, met [Cooking pasta with Lie groups](https://arxiv.org/abs/2201.12598) als recentste.
Vergeet niet dat veel van deze subsidies leiden tot commerciële producten zoals medicijnen en apparatuur die eigendom worden van de professor die het onderzoek leidt van de phd studentjes. Grof geld verdienen zonder enige investering of risico dat is de realiteit van wetenschappelijk onderzoek anno 2022.
Onderzoeker hier aan een openbaar instituut. Heel veel onderzoek doen we voor bedrijven die een bepaald iets willen. Dan moet daar uiteindelijk een prototype uit rollen. Dat is allemaal behoorlijk gesloten, want het is in opdracht van een bedrijf (die het ook, in ieder geval gedeeltelijk, financieert). Dat prototype kan dan weer worden doorontwikkeld, maar dat is niet ons pakkie an. Bedrijven willen niet al hun spul op straat hebben. Wel halen wij er dan kennis uit die we dan weer meenemen.
Op zich mee eens, maar helemaal gratis is wel raar als je het vergelijkt met andere dingen die subsidie krijgen. Doe theater, openbaar vervoer en zonnepanelen dan óók gratis, als je consistent bent. En dat kan niet uit nee, dus moet je een gulden middenweg vinden.
Dat zou iedereen die een wetenschappelijk onderzoek moet schrijven zeker helpen. “De Hogeschool beschikt over een eigen kennisbank” werd bij ons altijd gezegd. Dat is heel leuk maar daar vallen 50% van de bronnen niet onder.