Πολυ καλο ρεπορταζ, αν και πανω κατω ολοι οσοι ασχολουμαστε με φαρμακευτικες γνωριζουμε πως δουλευουν…
>Όσο μεγαλύτερο πληθυσμό ασφαλισμένων έχει μια χώρα, τόσο καλύτερες μυστικές τιμές πετυχαίνει. Όσο πιο μικρή είναι, τόσο συρρικνώνονται οι εκπτώσεις.
Το άρθρο ανακάλυψε ότι όσο μεγαλύτερη διαπραγματευτική ισχύ έχεις, τόσο καλύτερα αποτελέσματα πετυχαίνεις για την πάρτη σου. Σε λίγο θα ανακαλύψει γιατί υπάρχουν τα σωματεία, συνδικάτατα κτλ.
Δεν μπορώ να κρίνω το σύνολο του ρεπορτάζ. Αλλά διαβάζω αυτό:
>Κάπου εδώ χρειάζεται να εξηγηθεί για ποιο λόγο μιλάμε για «επιστροφές» και όχι για τυπικές εκπτώσεις. Πίσω από τη διαφορά ορολογίας κρύβεται ένα ιλιγγιώδες άτοκο δάνειο. Τα κράτη, συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού, πρώτα πληρώνουν κανονικά τα φάρμακα, με βάση τις υψηλές ονομαστικές τιμές καταλόγου. Στη συνέχεια, κάθε τρίμηνο, εξάμηνο ή έτος γίνεται η εκκαθάριση και οι εταιρείες επιστρέφουν στα ασφαλιστικά ταμεία ή στα νοσοκομεία το ποσό της μυστικά συμφωνημένης έκπτωσης. *
Το ίδιο το άρθρο λέει οτι στην Ελλάδα οι τιμές των φαρμάκων είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη πριν καν εφαρμοστεί το rebate – σοκαριστικά χαμηλές αν κρίνουμε από τις τιμές που πετυχαίνει ο ΙΦΕΤ. Επίσης διαβάζω από τις καταστάσεις εξαγωγών οτι το νούμερο 1 εξαγώγιμο προϊόν της Ελλάδας είναι τα φάρμακα, (πάλι και αυτό σε τιμές προ rebate). Και αυτό μας οδηγεί σε ελλείψεις φαρμάκων γιατί τα “ελληνικά” φάρμακα εξάγονται. Αλλά ταυτόχρονα έχουμε πρόσβαση σε καινοτόμες θεραπείες.
Οπότε δε καταλαβαίνω το ρεπορταζ: αυτή η στιγμή η Ελλάδα πληρώνει φάρμακα φθηνότερα από σχεδόν όλους τους Ευρωπαίους. Επίσης βγάζει λεφτά από τις εξαγωγές. Και όλα αυτά με μόνο κόστος την δυσκολία, πρακτικά των φαρμακοποιών να βρουν φάρμακα στους ασθενείς τους.
Γενικά ναι, προφανώς και υπάρχει πρόβλημα με τις φαρμακευτικές. Οπως και υπάρχει πρόβλημα με τις εταιρείες ενέργειας κοκ σε όλους τους τομείς της οικονομίας που η ελευθερη αγορά δεν είναι ελεύθερη και πρέπει να ζυγίσουμε τι κερδίζουμε και τι χάνουμε.
Ξαναλέω οτι δεν κρίνω την παγκόσμια αγορά γιατί δεν ξέρω, αλλά εδώ στην Ελλάδα δε τα λέει πολύ καλά το RU, (με το συμπάθιο γιατί εκτιμώ την σελίδα και την στηρίζω).
* με το συμπάθιο αλλά οι RU μπερδεύουν το rebate με το clawback. Το rebate είναι αυτό που περιγράφουν αλλά στην Ελλάδα έχουμε το clawback το οποίο βασίζεται στην λογική του κλειστού προυπολογισμού. Δηλαδή η Ελλάδα λέει οτι εγώ για σακχαρώδη διαβήτη θα ξοδέψω 300εκ βάση επιδημιολογικών μελετών και αν τελικά οι εταιρείες ζητήσουν παραπάνω, αυτό σημαίνει οτι προκάλεσαν τεχνητή ζήτηση και άρα εγώ το κράτος δεν πληρώνω παραπάνω ακόμα και αν τα έχουν ήδη διαθέσει. Αυτό ακούγεται ωραίο αλλά προκαλούνται στρεβλώσεις που τελικά τις πληρώνει ο ασφαλισμένος μέσω της αύξησης της ιδιωτικής φαρμακευτικής δαπάνης, (είτε με απένταξη φαρμάκων/είτε με ρύθμιση της ασφαλιστικής τιμής/είτε με ελλείψεις).
Είμαι 42, η διατροφή μου είναι άψογη, γυμνάζομαι καθημερινά, δεν υπάρχει ιστορικό χοληστερίνης στην οικογένεια μου κι όμως σε πρόσφατες εξετάσεις μου είπαν ότι έχω ανεβασμένη κακή χοληστερίνη. Γιατί; Γιατί κατέβασαν το αποδεκτό όριο από 200 σε 100, με αποτέλεσμα ένα επιπλέον ποσοστό κοντά στα 10% του παγκόσμιου πληθυσμού πάνω από τα 35 να περνει πλέον στατινες. Το επιπλέον κέρδος των φάρμακοβιομηχανιών ανέρχεται σε κάποια δισεκατομμύρια το χρόνο. Παρένθεση: οι στατινες δεν είναι χωρίς παρενέργειες όταν γίνεται μακροχρόνια χρήση.
4 comments
Πολυ καλο ρεπορταζ, αν και πανω κατω ολοι οσοι ασχολουμαστε με φαρμακευτικες γνωριζουμε πως δουλευουν…
>Όσο μεγαλύτερο πληθυσμό ασφαλισμένων έχει μια χώρα, τόσο καλύτερες μυστικές τιμές πετυχαίνει. Όσο πιο μικρή είναι, τόσο συρρικνώνονται οι εκπτώσεις.
Το άρθρο ανακάλυψε ότι όσο μεγαλύτερη διαπραγματευτική ισχύ έχεις, τόσο καλύτερα αποτελέσματα πετυχαίνεις για την πάρτη σου. Σε λίγο θα ανακαλύψει γιατί υπάρχουν τα σωματεία, συνδικάτατα κτλ.
Δεν μπορώ να κρίνω το σύνολο του ρεπορτάζ. Αλλά διαβάζω αυτό:
>Κάπου εδώ χρειάζεται να εξηγηθεί για ποιο λόγο μιλάμε για «επιστροφές» και όχι για τυπικές εκπτώσεις. Πίσω από τη διαφορά ορολογίας κρύβεται ένα ιλιγγιώδες άτοκο δάνειο. Τα κράτη, συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού, πρώτα πληρώνουν κανονικά τα φάρμακα, με βάση τις υψηλές ονομαστικές τιμές καταλόγου. Στη συνέχεια, κάθε τρίμηνο, εξάμηνο ή έτος γίνεται η εκκαθάριση και οι εταιρείες επιστρέφουν στα ασφαλιστικά ταμεία ή στα νοσοκομεία το ποσό της μυστικά συμφωνημένης έκπτωσης. *
Το ίδιο το άρθρο λέει οτι στην Ελλάδα οι τιμές των φαρμάκων είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη πριν καν εφαρμοστεί το rebate – σοκαριστικά χαμηλές αν κρίνουμε από τις τιμές που πετυχαίνει ο ΙΦΕΤ. Επίσης διαβάζω από τις καταστάσεις εξαγωγών οτι το νούμερο 1 εξαγώγιμο προϊόν της Ελλάδας είναι τα φάρμακα, (πάλι και αυτό σε τιμές προ rebate). Και αυτό μας οδηγεί σε ελλείψεις φαρμάκων γιατί τα “ελληνικά” φάρμακα εξάγονται. Αλλά ταυτόχρονα έχουμε πρόσβαση σε καινοτόμες θεραπείες.
Οπότε δε καταλαβαίνω το ρεπορταζ: αυτή η στιγμή η Ελλάδα πληρώνει φάρμακα φθηνότερα από σχεδόν όλους τους Ευρωπαίους. Επίσης βγάζει λεφτά από τις εξαγωγές. Και όλα αυτά με μόνο κόστος την δυσκολία, πρακτικά των φαρμακοποιών να βρουν φάρμακα στους ασθενείς τους.
Γενικά ναι, προφανώς και υπάρχει πρόβλημα με τις φαρμακευτικές. Οπως και υπάρχει πρόβλημα με τις εταιρείες ενέργειας κοκ σε όλους τους τομείς της οικονομίας που η ελευθερη αγορά δεν είναι ελεύθερη και πρέπει να ζυγίσουμε τι κερδίζουμε και τι χάνουμε.
Ξαναλέω οτι δεν κρίνω την παγκόσμια αγορά γιατί δεν ξέρω, αλλά εδώ στην Ελλάδα δε τα λέει πολύ καλά το RU, (με το συμπάθιο γιατί εκτιμώ την σελίδα και την στηρίζω).
* με το συμπάθιο αλλά οι RU μπερδεύουν το rebate με το clawback. Το rebate είναι αυτό που περιγράφουν αλλά στην Ελλάδα έχουμε το clawback το οποίο βασίζεται στην λογική του κλειστού προυπολογισμού. Δηλαδή η Ελλάδα λέει οτι εγώ για σακχαρώδη διαβήτη θα ξοδέψω 300εκ βάση επιδημιολογικών μελετών και αν τελικά οι εταιρείες ζητήσουν παραπάνω, αυτό σημαίνει οτι προκάλεσαν τεχνητή ζήτηση και άρα εγώ το κράτος δεν πληρώνω παραπάνω ακόμα και αν τα έχουν ήδη διαθέσει. Αυτό ακούγεται ωραίο αλλά προκαλούνται στρεβλώσεις που τελικά τις πληρώνει ο ασφαλισμένος μέσω της αύξησης της ιδιωτικής φαρμακευτικής δαπάνης, (είτε με απένταξη φαρμάκων/είτε με ρύθμιση της ασφαλιστικής τιμής/είτε με ελλείψεις).
Είμαι 42, η διατροφή μου είναι άψογη, γυμνάζομαι καθημερινά, δεν υπάρχει ιστορικό χοληστερίνης στην οικογένεια μου κι όμως σε πρόσφατες εξετάσεις μου είπαν ότι έχω ανεβασμένη κακή χοληστερίνη. Γιατί; Γιατί κατέβασαν το αποδεκτό όριο από 200 σε 100, με αποτέλεσμα ένα επιπλέον ποσοστό κοντά στα 10% του παγκόσμιου πληθυσμού πάνω από τα 35 να περνει πλέον στατινες. Το επιπλέον κέρδος των φάρμακοβιομηχανιών ανέρχεται σε κάποια δισεκατομμύρια το χρόνο. Παρένθεση: οι στατινες δεν είναι χωρίς παρενέργειες όταν γίνεται μακροχρόνια χρήση.