για να τη θάψουν εκείνη την περίοδο δημιούργησαν το σκάνδαλο με το Τζόκερ κ τους ανήλικους, κ πήρε τεράστια διαφήμιση η ταινία. όλοι για το Τζόκερ μίλαγαν
Οπως όλες οι ελληνικές ταινίες… όχι τέρμα κακομοιρέ και depression esthetic αλλά σχεδόν. Καθόλου εκφράσεις προσώπου, καμία κορύφωση, μουντά, ακολουθούμε έναν πρωταγωνιστή που δεν τραβάει. Θα νόμιζες ότι τη σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Βαρουφάκης με τον εαυτό του να λάμπει στο μυαλό του και μόνο .
Κατά τη γνώμη μου θα είναι πάντα επισκιασμένη από το γεγονός ότι βασίζεται πάνω στο βιβλίο του ίδιου. Οπότε είναι δεν είναι αρκετά ακριβής στα γεγονότα της σαν ταινία, πάντα θα επισκιάζεται από καχυποψία για την αντικειμενικότητά της.
Βαρετή, ίσως η χειρότερη του Γαβρά.
Το πολύ καλό Margin Call, που εξιστορούσε τα δραματικά γεγονότα του Great Recession του 2008, είχε βγει στις αίθουσες στις αρχές του 2012 και δεν είχε πάει καθόλου καλά στο box office. Ο λόγος ήταν πως είχε βγει πολύ νωρίς, ο κόσμος ήταν ακόμη ζαλισμένος και προσπαθούσε να ξανασταθεί όρθιος από τις απανωτές αλλαγές που είχαν συμβεί στη ζωή του συνέπεια της κατάρρευσης των οικονομιών και δεν είχε το κουράγιο να μάθει για την κρίση. Το Big Short όμως που βγήκε 4 χρόνια αργότερα και αφού είχαν ηρεμήσει τα πράγματα, τα πήγε περίφημα.
Μέσες άκρες το ίδιο συνέβει και με τους Ενήλικες στην Αίθουσα που βγήκε το 2019, δεν είχε περάσει παρα μόνο μια τετραετία από το παλαβό καλοκαίρι του 2015 και την επιβολή των capital controls, τα οποία ταλαιπώρησαν τον ελληνικό λαό για πολύ καιρό. Επίσης, να θυμήσουμε πως η ταινία έκανε πρεμιέρα δυο μήνες μετά την νίκη της ΝΔ στις εκλογές και ο κόσμος ζούσε στη φρενίτιδα της Δεξιάς Παλλινόρθωσης – “ερχόταν η ανάπτυξη” (τελικά μας ήρθαν οι Φουρθιώτηδες με την Προγεννητική Αγωγή και τους Άριστους μετακλητούς με απολυτήριο Γυμνασίου, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).
Ποιος είχε καθαρό μυαλό να πάει να δει μια ταινία ενός σκηνοθέτη με Oscar και ο οποίος μιλούσε για ένα ζήτημα που δεν ήταν μόνο ελληνικό αλλά κυρίως Ευρωπαϊκό; Είναι αλήθεια πως το φιλμ κάποιες φορές δεν ξέφευγε από τη γραφικότητα (π.χ. το συρτάκι), όμως είναι μεγάλη αδικία να κατηγορείται ο Κώστας Γαβράς για αρπαχτή και προπαγάνδα, λες και είχε ανάγκη να κάνει κάτι τέτοιο στα 85 του κι έπειτα από μια λαμπρή πορεία στο χώρο του πολιτικού σινεμά – Missing, Music Box, Κατάσταση Πολιορκίας και βάλε. Σίγουρα δεν βοηθήθηκε και από τη στάση του Βαρουφάκη που είχε πάρει σβάρνα όλα τα φεστιβάλ με το ναρκισσισμό του και την ακατάσχετη τάση για αυτοπροβολή.
Παρόλα αυτά όπως το Margin Call λίγα χρόνια μετά έκανε και κάνει λαμπρή πορεία στις συνδρομητικές πλατφόρμες και στην τηλεόραση, έτσι και οι Ενήλικοι θα βρουν το πάτημά τους – και ίσως τότε επανεκτιμήσουμε και κάποια πράγματα σχετικά με την τελευταία δεκαετία της Ελλάδας.
Ο Βαρουφακης ειχε μαλλια τοτε;
Αν και ο βαρουφακης μαρεσει γενικά αυτή η ταινία ήταν απαίσια, κόντεψα να κοιμηθώ στο σινεμα. Βαρετή, κουραστική και κριντζ
Προσωπικά δεν μου πολυαρεσε. Ήταν αρκετά πιο ανάλαφρη από όσο θα έπρεπε. Της έλειπε το “δραμα”. Και σε κάποια σημεία ηταν λίγο κιτς και cringy ( όταν πχ από το πουθενά αρχίζει και παίζει συρτάκι σαν μουσική υπόκρουση, because you know, they’re Greeks! )
Αγαπημένος χαρακτήρας η Lagarde που λέει και την ατάκα του τίτλου. Αν θες να ακουσεις τα πράγματα από την πλευρά του βαρουφακη δες μια σχετική συνέντευξη του καλύτερα, αν θες να γλιτώσεις το cringe.
Μια χαρά είναι, ο στόχος της ταινίας είναι δείξει στις επόμενες γενιές τι έγινε και οχι να διασκεδάσει
11 comments
Best seller😂😂
πολύ καλή κι 100% ελληνική
για να τη θάψουν εκείνη την περίοδο δημιούργησαν το σκάνδαλο με το Τζόκερ κ τους ανήλικους, κ πήρε τεράστια διαφήμιση η ταινία. όλοι για το Τζόκερ μίλαγαν
Οπως όλες οι ελληνικές ταινίες… όχι τέρμα κακομοιρέ και depression esthetic αλλά σχεδόν. Καθόλου εκφράσεις προσώπου, καμία κορύφωση, μουντά, ακολουθούμε έναν πρωταγωνιστή που δεν τραβάει. Θα νόμιζες ότι τη σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Βαρουφάκης με τον εαυτό του να λάμπει στο μυαλό του και μόνο .
Κατά τη γνώμη μου θα είναι πάντα επισκιασμένη από το γεγονός ότι βασίζεται πάνω στο βιβλίο του ίδιου. Οπότε είναι δεν είναι αρκετά ακριβής στα γεγονότα της σαν ταινία, πάντα θα επισκιάζεται από καχυποψία για την αντικειμενικότητά της.
Βαρετή, ίσως η χειρότερη του Γαβρά.
Το πολύ καλό Margin Call, που εξιστορούσε τα δραματικά γεγονότα του Great Recession του 2008, είχε βγει στις αίθουσες στις αρχές του 2012 και δεν είχε πάει καθόλου καλά στο box office. Ο λόγος ήταν πως είχε βγει πολύ νωρίς, ο κόσμος ήταν ακόμη ζαλισμένος και προσπαθούσε να ξανασταθεί όρθιος από τις απανωτές αλλαγές που είχαν συμβεί στη ζωή του συνέπεια της κατάρρευσης των οικονομιών και δεν είχε το κουράγιο να μάθει για την κρίση. Το Big Short όμως που βγήκε 4 χρόνια αργότερα και αφού είχαν ηρεμήσει τα πράγματα, τα πήγε περίφημα.
Μέσες άκρες το ίδιο συνέβει και με τους Ενήλικες στην Αίθουσα που βγήκε το 2019, δεν είχε περάσει παρα μόνο μια τετραετία από το παλαβό καλοκαίρι του 2015 και την επιβολή των capital controls, τα οποία ταλαιπώρησαν τον ελληνικό λαό για πολύ καιρό. Επίσης, να θυμήσουμε πως η ταινία έκανε πρεμιέρα δυο μήνες μετά την νίκη της ΝΔ στις εκλογές και ο κόσμος ζούσε στη φρενίτιδα της Δεξιάς Παλλινόρθωσης – “ερχόταν η ανάπτυξη” (τελικά μας ήρθαν οι Φουρθιώτηδες με την Προγεννητική Αγωγή και τους Άριστους μετακλητούς με απολυτήριο Γυμνασίου, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).
Ποιος είχε καθαρό μυαλό να πάει να δει μια ταινία ενός σκηνοθέτη με Oscar και ο οποίος μιλούσε για ένα ζήτημα που δεν ήταν μόνο ελληνικό αλλά κυρίως Ευρωπαϊκό; Είναι αλήθεια πως το φιλμ κάποιες φορές δεν ξέφευγε από τη γραφικότητα (π.χ. το συρτάκι), όμως είναι μεγάλη αδικία να κατηγορείται ο Κώστας Γαβράς για αρπαχτή και προπαγάνδα, λες και είχε ανάγκη να κάνει κάτι τέτοιο στα 85 του κι έπειτα από μια λαμπρή πορεία στο χώρο του πολιτικού σινεμά – Missing, Music Box, Κατάσταση Πολιορκίας και βάλε. Σίγουρα δεν βοηθήθηκε και από τη στάση του Βαρουφάκη που είχε πάρει σβάρνα όλα τα φεστιβάλ με το ναρκισσισμό του και την ακατάσχετη τάση για αυτοπροβολή.
Παρόλα αυτά όπως το Margin Call λίγα χρόνια μετά έκανε και κάνει λαμπρή πορεία στις συνδρομητικές πλατφόρμες και στην τηλεόραση, έτσι και οι Ενήλικοι θα βρουν το πάτημά τους – και ίσως τότε επανεκτιμήσουμε και κάποια πράγματα σχετικά με την τελευταία δεκαετία της Ελλάδας.
Ο Βαρουφακης ειχε μαλλια τοτε;
Αν και ο βαρουφακης μαρεσει γενικά αυτή η ταινία ήταν απαίσια, κόντεψα να κοιμηθώ στο σινεμα. Βαρετή, κουραστική και κριντζ
Προσωπικά δεν μου πολυαρεσε. Ήταν αρκετά πιο ανάλαφρη από όσο θα έπρεπε. Της έλειπε το “δραμα”. Και σε κάποια σημεία ηταν λίγο κιτς και cringy ( όταν πχ από το πουθενά αρχίζει και παίζει συρτάκι σαν μουσική υπόκρουση, because you know, they’re Greeks! )
Αγαπημένος χαρακτήρας η Lagarde που λέει και την ατάκα του τίτλου. Αν θες να ακουσεις τα πράγματα από την πλευρά του βαρουφακη δες μια σχετική συνέντευξη του καλύτερα, αν θες να γλιτώσεις το cringe.
Μια χαρά είναι, ο στόχος της ταινίας είναι δείξει στις επόμενες γενιές τι έγινε και οχι να διασκεδάσει
Δεν την έχω δει, ξέρει κανένας που να την βρω;