Aangezien sociale klasse en kansenongelijkheid hier vandaag een thema is[, hier een interessant interview](https://archive.is/CgO8E) hierover met Joris Luyendijk: zeven vinkjes van privileges, wat we eraan kunnen doen, en hoe hij zelf faalde in Londen.
​
Edit: een paar uur na het plaatsen kom ik erachter dat Joris [een opiniestuk in de NRC geschreven heeft](https://archive.is/EsUYd) dat bondiger hetzelfde thema bespreekt 🙁
> In het boek komt Luyendijk uiteindelijk uit bij ‘zeven vinkjes’ – hij heeft ze alle zeven. Man, wit, hetero. Dat zijn er drie. En verder: minstens één hoogopgeleide of welgestelde ouder, minstens één in Nederland geboren ouder om de cultuur van de meerderheid mee te geven, een vwo- of gymnasiumdiploma, en een diploma van de universiteit.
Ik houd maar even mijn mond in deze thread denk ik.
Dit is wel echt de meest doorwrochte humblebrag die ik in tijden gelezen heb.
Ben na nog geen derde van dit stuk wel afgehaakt. Dit had toch makkelijk in minder woorden gekund?
1. Dit interview is veel te lang voor het onderwerp waar het over gaat. Het gaat immers niet echt over ongelijkheid, maar over Joris Luyendijk.
2. Ik snap wat hij over probeert te brengen, maar al lezende lijkt het me eerder dat het probleem is dat Joris zichzelf gewoonweg te hoog in het vaandel heeft staan. Hoeveel dat met zijn zeven vinkjes te maken heeft laat ik in het midden.
Wim Kieft zou zeggen: ‘die is iets te veel in zichzelf gaan geloven’.
Knap dat je de top haalt in Nederland, maar dat garandeert nog geen succes in een journalistiek veel groter en invloedrijker land. Hoeveel vinkjes je ook verzint.
>Ik las een oud interview met je, waarin je zei trots te zijn op je eigen ‘neutraliteit’ als journalist.
‘Nee toch, zei ik dat?’
Je zei: ‘Dat vind ik een geuzennaam. Neutraliteit is de basisvoorwaarde voor goede journalistiek. Ik houd mijn ogen en oren goed open, maar ik engageer mij expres niet.’
‘Jezus mina. Voilà. Nou baal ik een beetje, want het boek is net een uur geleden naar de drukker gegaan, en _dit had ik fantastisch kunnen gebruiken. Want wát een privilege, om je in zo’n positie te kunnen manoeuvreren.’_
Ugh, frustrerend stuk dit. Hij legt soms net wel de vinger op de zere plek. Zeker op gebied van economische klasse lijkt dit gesprek in Nederland nog niet eens begonnen, en ook op de andere terreinen is echt nog meer dan genoeg te doen. Maar die houding van ‘m, met name hier, daar word ik echt een beetje misselijk van. Dat koketteren met hoe goed je door hebt dat je het zo goed hebt. Dat zelfgenoegzame zelfbewustzijn. En anderen hebben het toch oh zo zwaar. Vanuit deze toren die de samenleving mij in heeft geduwt vind ik dat zo interessant, al die exotische diversiteit, en ook heel erg zielig, al die arme kleine nietige mensjes daar onder de toren, ik heb autonomie gekregen maar zij natuurlijk absoluut niet – oeps dat hoort ook al niet hè, hihi kijk mij een product van de toren zijn!
Ja, Joris, dan heb je het dus echt nog niet begrepen vriend. Die toren is het probleem. Op die schaal boeit het echt niemand iets hoe jij je voelt over jouw positie, of hoe goed je wel niet doorhebt dat het oneerlijk is – al helemaal niet als je dat doet door de ‘onderbevinkte’ medemens zo te Otheren. De toren gaat niet weg als alle zevenvinkjes net als jij gaan lopen roepen dat het zo oneerlijk is. Dit is namelijk precies hoe bedrijven als Nike “woke” reclames produceren voor hun door kinderhandjes gemaakte schoenen : “Kijk ons bewustzijn verspreiden! Wij zien dat we deel van het probleem zijn, goed hè?!” Als dit je bijdrage is kan je misschien inderdaad beter je mond houden, en dat Arjen Lubach-effect inzetten om mensen die meer zinnigs te melden hebben aan het woord te laten.
Mbt dit specifieke citaat bijvoorbeeld: er zijn hele goede kritieken te geven op het beginsel van neutraliteit als de basis van journalistiek, en breder wat we überhaupt met neutraliteit bedoelen in allerlei contexten. Maar de impuls is niet “goh wat interessant, ik hield vast aan een heel wijdverspreid idee waar nu problemen mee blijken te zijn, laten we dat eens onderzoeken”, maar “goh wat interessant, kijk hoe dit weer laat zien dat ik in de toren leef, en kijk hoe het feit dat ik dát doorheb laat zien dat ik echt mijn best doe, dat ik best een goeie gozer ben,” en daarmee verdwijnt dat idee van neutraliteit, toch ook deel van het fundament van de toren, meteen weer buiten beeld.
‘Het artikel is te lang’, ‘wat vindt ie zichzelf belangrijk’… Interessant dat de reacties over bijzaken gaan maar niet over het punt dat hij maakt. Ik ga er nog even op kauwen maar ben het in beginsel voor een groot deel met hem eens. Met ieder van die zeven vinkjes heb je een (meer of minder) subtiel voordeel bij het beklimmen van de maatschappelijke ladder. Met alle zeven heb je niet eens een ladder maar een roltrap. Ik mis zelf maar één vinkje en zie voor juist dát vinkje de ongelijkheid en gevolgen heel scherp. Dus ik vertrouw er wel op dat Joris gelijk heeft dat ik voor die andere zes vinkjes nog onvoldoende oog heb.
Waarom zeven? Zou het niet interessant kunnen zijn om te kijken of er nog meer indicatoren voor pivilege zijn?
(zoals mensen die het woord “indicatoren” gebruiken – ik noem maar wat)
Je kan beter [het NRC opinie artikel van Joris Luyendijk hierover lezen genaamd ‘De besten aan de top? Wij hadden alles mee en niks tegen’](https://archive.is/xK79P) lezen voor een korter artikel.
Wat mij betreft het belangrijkste punt is dat de mannen met zeven vinkjes zich niet bewust zijn van de situatie voor anderen, omdat ze die niet hebben ervaren. Praktisch gezien zou de overheid daarvan moeten leren omdat bijvoorbeeld over de toeslagenaffaire en de corona-maatregelen beter nagedacht zou kunnen worden hoe je er mee moet om gaan. Over de toeslagenaffaire zegt Joris in het NRC opinie artikel: ‘Daar moet orde op zaken worden gesteld door iemand die begrijpt hoe ernstig discriminatie is.’ Nu zitten we met een overheid die het erger vind hoe er over ze word gepraat ivm rellen en mogelijke verschuiving van macht, dan dat het opgelost word.
‘Intussen zullen wij eigenschappen en vaardigheden die we zelf nooit hoeven of ook maar kunnen ontwikkelen, consequent negeren, relativeren of zelfs in het geheel niet waarnemen. Meertaligheid bijvoorbeeld – want dat zijn wij niet. Incasserings-, aanpassings-, inlevings- en improvisatievermogen. Laat staan dat in het land van de zeven-vinkjes eerstehands ervaring met kwetsbaarheid ooit zal worden gezien als een essentiële leiderschapskwaliteit. Het is wat het is.’
Ik vind het zo geestig dat ik bijna al die vinkjes heb maar alsnog een loser ben.
*huilt intens*
“Ik zeg: *mening* ” vind ik zo’n rare manier van je mening geven. Puur door je mening te geven wordt al duidelijk dat je dat dus zegt.
Ik denk dat Luyendijk’s ervaring in het VK meer met cultuurverschil te maken heeft. Heel kort gezegd: Britten zijn te beleefd om eerlijk te zijn en Nederlanders zijn te eerlijk om beleefd te zijn. Die dynamiek is wel op te maken uit de voorbeelden die hij geeft. Ze mochten die rare Nederlander gewoon niet zo.
Tevens heb ik mijn bedenkingen bij die zeven vinkjes. Er zal vast wel een kern van waarheid in zitten maar laten we wel wezen, vijf van de zeven vinkjes zijn aangeboren en kan een mens niks aan doen. De overgebleven twee vinkjes gaan over opleiding en het spijt me zeer maar ik heb liever wel dat het land bestuurd wordt door hoogopgeleiden. En in dat kader is het natuurlijk idioot dat sommige kinderen vanwege hun achtergrond na een hoge CITO score toch een onderadvies krijgen, om maar wat te noemen. Daar ligt het probleem als je het mij vraagt – dat mensen met een afwijkende achtergrond niet het voordeel van de twijfel wordt gegeven – en niet bij die vinkjes op zich. Joris zegt dat trouwens letterlijk over zijn ervaring in Londen. Hij was daar diegene met een afwijkende achtergrond.
13 comments
Aangezien sociale klasse en kansenongelijkheid hier vandaag een thema is[, hier een interessant interview](https://archive.is/CgO8E) hierover met Joris Luyendijk: zeven vinkjes van privileges, wat we eraan kunnen doen, en hoe hij zelf faalde in Londen.
​
Edit: een paar uur na het plaatsen kom ik erachter dat Joris [een opiniestuk in de NRC geschreven heeft](https://archive.is/EsUYd) dat bondiger hetzelfde thema bespreekt 🙁
> In het boek komt Luyendijk uiteindelijk uit bij ‘zeven vinkjes’ – hij heeft ze alle zeven. Man, wit, hetero. Dat zijn er drie. En verder: minstens één hoogopgeleide of welgestelde ouder, minstens één in Nederland geboren ouder om de cultuur van de meerderheid mee te geven, een vwo- of gymnasiumdiploma, en een diploma van de universiteit.
Ik houd maar even mijn mond in deze thread denk ik.
Dit is wel echt de meest doorwrochte humblebrag die ik in tijden gelezen heb.
Ben na nog geen derde van dit stuk wel afgehaakt. Dit had toch makkelijk in minder woorden gekund?
1. Dit interview is veel te lang voor het onderwerp waar het over gaat. Het gaat immers niet echt over ongelijkheid, maar over Joris Luyendijk.
2. Ik snap wat hij over probeert te brengen, maar al lezende lijkt het me eerder dat het probleem is dat Joris zichzelf gewoonweg te hoog in het vaandel heeft staan. Hoeveel dat met zijn zeven vinkjes te maken heeft laat ik in het midden.
Wim Kieft zou zeggen: ‘die is iets te veel in zichzelf gaan geloven’.
Knap dat je de top haalt in Nederland, maar dat garandeert nog geen succes in een journalistiek veel groter en invloedrijker land. Hoeveel vinkjes je ook verzint.
>Ik las een oud interview met je, waarin je zei trots te zijn op je eigen ‘neutraliteit’ als journalist.
‘Nee toch, zei ik dat?’
Je zei: ‘Dat vind ik een geuzennaam. Neutraliteit is de basisvoorwaarde voor goede journalistiek. Ik houd mijn ogen en oren goed open, maar ik engageer mij expres niet.’
‘Jezus mina. Voilà. Nou baal ik een beetje, want het boek is net een uur geleden naar de drukker gegaan, en _dit had ik fantastisch kunnen gebruiken. Want wát een privilege, om je in zo’n positie te kunnen manoeuvreren.’_
Ugh, frustrerend stuk dit. Hij legt soms net wel de vinger op de zere plek. Zeker op gebied van economische klasse lijkt dit gesprek in Nederland nog niet eens begonnen, en ook op de andere terreinen is echt nog meer dan genoeg te doen. Maar die houding van ‘m, met name hier, daar word ik echt een beetje misselijk van. Dat koketteren met hoe goed je door hebt dat je het zo goed hebt. Dat zelfgenoegzame zelfbewustzijn. En anderen hebben het toch oh zo zwaar. Vanuit deze toren die de samenleving mij in heeft geduwt vind ik dat zo interessant, al die exotische diversiteit, en ook heel erg zielig, al die arme kleine nietige mensjes daar onder de toren, ik heb autonomie gekregen maar zij natuurlijk absoluut niet – oeps dat hoort ook al niet hè, hihi kijk mij een product van de toren zijn!
Ja, Joris, dan heb je het dus echt nog niet begrepen vriend. Die toren is het probleem. Op die schaal boeit het echt niemand iets hoe jij je voelt over jouw positie, of hoe goed je wel niet doorhebt dat het oneerlijk is – al helemaal niet als je dat doet door de ‘onderbevinkte’ medemens zo te Otheren. De toren gaat niet weg als alle zevenvinkjes net als jij gaan lopen roepen dat het zo oneerlijk is. Dit is namelijk precies hoe bedrijven als Nike “woke” reclames produceren voor hun door kinderhandjes gemaakte schoenen : “Kijk ons bewustzijn verspreiden! Wij zien dat we deel van het probleem zijn, goed hè?!” Als dit je bijdrage is kan je misschien inderdaad beter je mond houden, en dat Arjen Lubach-effect inzetten om mensen die meer zinnigs te melden hebben aan het woord te laten.
Mbt dit specifieke citaat bijvoorbeeld: er zijn hele goede kritieken te geven op het beginsel van neutraliteit als de basis van journalistiek, en breder wat we überhaupt met neutraliteit bedoelen in allerlei contexten. Maar de impuls is niet “goh wat interessant, ik hield vast aan een heel wijdverspreid idee waar nu problemen mee blijken te zijn, laten we dat eens onderzoeken”, maar “goh wat interessant, kijk hoe dit weer laat zien dat ik in de toren leef, en kijk hoe het feit dat ik dát doorheb laat zien dat ik echt mijn best doe, dat ik best een goeie gozer ben,” en daarmee verdwijnt dat idee van neutraliteit, toch ook deel van het fundament van de toren, meteen weer buiten beeld.
‘Het artikel is te lang’, ‘wat vindt ie zichzelf belangrijk’… Interessant dat de reacties over bijzaken gaan maar niet over het punt dat hij maakt. Ik ga er nog even op kauwen maar ben het in beginsel voor een groot deel met hem eens. Met ieder van die zeven vinkjes heb je een (meer of minder) subtiel voordeel bij het beklimmen van de maatschappelijke ladder. Met alle zeven heb je niet eens een ladder maar een roltrap. Ik mis zelf maar één vinkje en zie voor juist dát vinkje de ongelijkheid en gevolgen heel scherp. Dus ik vertrouw er wel op dat Joris gelijk heeft dat ik voor die andere zes vinkjes nog onvoldoende oog heb.
Waarom zeven? Zou het niet interessant kunnen zijn om te kijken of er nog meer indicatoren voor pivilege zijn?
(zoals mensen die het woord “indicatoren” gebruiken – ik noem maar wat)
Je kan beter [het NRC opinie artikel van Joris Luyendijk hierover lezen genaamd ‘De besten aan de top? Wij hadden alles mee en niks tegen’](https://archive.is/xK79P) lezen voor een korter artikel.
Wat mij betreft het belangrijkste punt is dat de mannen met zeven vinkjes zich niet bewust zijn van de situatie voor anderen, omdat ze die niet hebben ervaren. Praktisch gezien zou de overheid daarvan moeten leren omdat bijvoorbeeld over de toeslagenaffaire en de corona-maatregelen beter nagedacht zou kunnen worden hoe je er mee moet om gaan. Over de toeslagenaffaire zegt Joris in het NRC opinie artikel: ‘Daar moet orde op zaken worden gesteld door iemand die begrijpt hoe ernstig discriminatie is.’ Nu zitten we met een overheid die het erger vind hoe er over ze word gepraat ivm rellen en mogelijke verschuiving van macht, dan dat het opgelost word.
‘Intussen zullen wij eigenschappen en vaardigheden die we zelf nooit hoeven of ook maar kunnen ontwikkelen, consequent negeren, relativeren of zelfs in het geheel niet waarnemen. Meertaligheid bijvoorbeeld – want dat zijn wij niet. Incasserings-, aanpassings-, inlevings- en improvisatievermogen. Laat staan dat in het land van de zeven-vinkjes eerstehands ervaring met kwetsbaarheid ooit zal worden gezien als een essentiële leiderschapskwaliteit. Het is wat het is.’
Ik vind het zo geestig dat ik bijna al die vinkjes heb maar alsnog een loser ben.
*huilt intens*
“Ik zeg: *mening* ” vind ik zo’n rare manier van je mening geven. Puur door je mening te geven wordt al duidelijk dat je dat dus zegt.
Ik denk dat Luyendijk’s ervaring in het VK meer met cultuurverschil te maken heeft. Heel kort gezegd: Britten zijn te beleefd om eerlijk te zijn en Nederlanders zijn te eerlijk om beleefd te zijn. Die dynamiek is wel op te maken uit de voorbeelden die hij geeft. Ze mochten die rare Nederlander gewoon niet zo.
Tevens heb ik mijn bedenkingen bij die zeven vinkjes. Er zal vast wel een kern van waarheid in zitten maar laten we wel wezen, vijf van de zeven vinkjes zijn aangeboren en kan een mens niks aan doen. De overgebleven twee vinkjes gaan over opleiding en het spijt me zeer maar ik heb liever wel dat het land bestuurd wordt door hoogopgeleiden. En in dat kader is het natuurlijk idioot dat sommige kinderen vanwege hun achtergrond na een hoge CITO score toch een onderadvies krijgen, om maar wat te noemen. Daar ligt het probleem als je het mij vraagt – dat mensen met een afwijkende achtergrond niet het voordeel van de twijfel wordt gegeven – en niet bij die vinkjes op zich. Joris zegt dat trouwens letterlijk over zijn ervaring in Londen. Hij was daar diegene met een afwijkende achtergrond.