Mensen voelen zich niet serieus genomen door UWV bij WIA-aanvraag: ‘Arts zei dat ik mijn klachten aandik’
by surpator
Mensen voelen zich niet serieus genomen door UWV bij WIA-aanvraag: ‘Arts zei dat ik mijn klachten aandik’
by surpator
3 comments
Geldt niet voor iedereen. Iemand in mijn omgeving is na twee jaar deels ziek, deels reïntegratie zonder discussie voor 100% afgekeurd en WIA. Dat, terwijl ze graag had willen blijven werken, de bikkel.
6 jaar duurt mijn juridische strijd met het UWV al. Bezwaar, beroep (gewonnen), nieuwe keuring, bezwaar, beroep, hoger beroep (gewonnen), nieuwe keuring, bezwaar, beroep.. Het UWV geeft niet op. Mijn gezondheid is slechter dan het 6 jaar geleden was, onder andere door dit gezeik. Het is een onmenselijk systeem. Ze zien je één uurtje, vegen alle verslagen van behandelaren van tafel, vinden dat je dat gesprek van één uurtje prima kon doen en dus fulltime kan werken. Terwijl ik de dagen ervoor én erna platlig om dat gesprek een beetje door te kunnen komen. Dat geef ik ook aan, maar dat wuiven ze weg.
Iets minder ernstig als dit, maar ik heb ivm mijn hypermobiliteit ooit een verzoek bij het uwv gedaan voor een automatische rolstoel. Die kun je gratis krijgen als dat nodig was. Toendertijd reisde ik met het OV naar mijn studie toe. Ik kon de rolstoel niet zelf vooruit duwen, want ook hypermobiliteit in polsen, armen en schouders (het zit overal). Ik moest van mijn rooster vaak in de spits reizen, en als ik moest staan kwam ik serieus huilend van de pijn op school aan. Ik moest gewoon lessen missen. En uit huis wonen kon ik niet betalen, want naast mijn studie werken was simpelweg geen optie. Ik was al bewust in Amsterdam gaan studeren ipv Delft, omdat dat nog te reizen was vanuit mijn ouders.
Tijdens de keuring door de dokter moest ik op een bankje liggen en bewoog die mijn arm heen en weer. “doet dit pijn?” nou, natuurlijk niet, want mijn probleem was langdurig staan en andere dingen waardoor mijn gewrichten pijn gingen doen. Dus dat heb ik uitgelegd. “nu niet, maar als je me een uur lang ene rolstoel laat rollen wel”.
Ik ben afgekeurd omdat ik niet genoeg pijn zou hebben. Echt, wat een onkunde. Ik heb nu dus langer over mijn studie gedaan omdat ik gewoonweg minder aanwezig kon zijn hierdoor en omdat om 9:00 half huilend een tentamen maken omdat ik moest staan in de spits en dat niet bevorderlijk was voor het resultaat (want niemand snapt onzichtbare ziektes en daarvoor opstaan, zo vaak mensen horen zeggen dat ik nog jong ben dat ik stopte met vragen). Uiteindelijk ben ik op fietsafstand gaan wonen, dus nu gewoon een giga studieschuld om dat te bekostigen. Wel toen een bijbaan gehad, maar voor 8 uur per week haal je je woonkosten er natuurlijk niet uit in omgeving Amsterdam.
Gelukkig wel mijn studie afgerond en nu een goede kantoorbaan. En een vriend, waardoor we twee inkomens hebben, en een gemeente waar een starterslening mogelijk is, waardoor het kopen van een huis nog steeds mogelijk was ondanks de studieschuld.
Maargoed, je snapt dat mijn studentenjaren niet mijn favoriete jaren waren en ik nu een stuk gelukkiger ben. En dat een rolstoel daarin echt wel wat pijn en leed had kunnen besparen. Helaas kon mijn familie dat niet zomaar zelf betalen. En je snapt ook dat ik echt heel boos was over de onkundige keuring van de dokter die echt letterlijk helemaal nergens op sloeg.
Overigens, toen ik bij het uwv oom aangaf dat werken naast mijn studie moeilijk was…. Zeiden ze ook dat ik een administratieve functie kon uitoefenen. Dus dat deze onkunde ook bij de wia aanvragen te vinden is, verbaasd me echt helemaal niets.