Τροφή για σκέψη: Σε περίπτωση πολέμου συχνά ακούω ότι όλοι θα φύγουν και μαγκιά τους.
Αν είσαι μόνος σε αυτό τον κόσμο πολύ καλώς. Αν δεν είσαι όμως, θα αφήσεις τα αδέλφια σου, τους γονείς σου, τους φίλους σου και τους γείτονες/ συγχωριανούς σου και χιλιάδες παιδιά απροστάτευτα να σκοτωθούν, να βιαστούν, να βασανιστούν.
Πώς θα ζήσεις με τον εαυτό σου που τους εγκατέλειψες και για την ευθύνη που έχεις και το βάρος στη συνείδηση σου;
Ο στρατός δυστυχώς δεν θα έπρεπε να χρειάζεται ( όπως και η αστυνομία) όμως δεν ζούμε σε έναν ιδεατό κόσμο που όλοι είναι καλοκαγαθοι. Οι Ουκρανοί δεν πάνε στον πόλεμο επειδή θέλησαν ( πολλοί από αυτούς έφυγαν σε άλλες χώρες) αλλά επειδή κάποιος πρέπει να προασπίσει τους ανθρώπους που ζουν στην χώρα και δεν μπορούν να φύγουν.
«Ήταν φυσικό και αναμενόμενο το αποτέλεσμα όταν με 950 ευρώ μισθό στρατιωτικοί ιατροί και αξιωματικοί με |μια ζωή μπροστά τους γεμάτη μεταθέσεις και τα μισά του μισθού τους για το ενοίκιο είναι αδύνατο να ανταπεξέλθουν».
που να πας με 950 ευρω?
εκτος των γνωστων θεματων, μακρια απο την περιοχη σου χαλια μισθοι, και computer με windows xp κλπ.κλπ. θεωρειται τα σοσιαλ μιντια και το γεγονος οτι πολλοι ειναι καθημερινα με τις ωρες στο κινητο εχει αντικτυπο;
Όταν διπλασιάζονται οι θέσεις εισακτεων λογικό δεν είναι να μειωθούν σημαντικά οι βάσεις?
Για ποιο λόγο να χαραμίσουν την ζωή τούς οι νέοι 4 χρόνια εσώκλειστοι,
Κ σαν νέοι αξιωματικοί να παίρνουν τα μισά από έναν ντελιβερα, λιγότερα από έναν υπάλληλο βενζινάδικου κλπ
Κ να μην μπορούν να παραιτηθούν κιόλας, γτ θα πρέπει να πληρώσουν αποζημίωση.
Μόνο οι πολλοί ρομαντικοί, κ οι πολλοί άχρηστοι θα μπαίνουν σε λίγο
Βγάλτε την ελάχιστη βάση εισαγωγής και θα γεμίσει.
Περίεργο, η άνοδος της ακροδεξιάς θα έπρεπε να συνοδεύεται από μια πληθώρα θαρραλέων εθνικοφρόνων νέων που θα είναι πρόθυμοι να φάνε όσο σκατό χρειάζεται για την πατρίδα, και δεν θα κλαίγονται για μια δυσμενή μετάθεση.
Χαχα, καλό ε;
Γιατί να πολεμήσουν για τα συμφέροντα του Ισραήλ ?
Όταν έδωσα εγω πανελληνιες στην εποχή του δεύτερου μνημονίου υπήρχε ακόμη η νοοτροπία “μπες στο Δημόσιο, να έχεις δουλειά εξασφαλισμένη, μισθό κάθε μήνα και σύνταξη στα 55”.
Τα σημερινά 18χρονα δεν βολεύονται με λίγα! Είναι πιο ανοιχτοί από ποτέ στο ενδεχόμενο μετανάστευσης στο εξωτερικό και δεν τους κρατάει πίσω τίποτα σε μια χώρα που τη θυμούνται μόνο μέσα στην κρίση από τότε που άνοιξαν τα μάτια τους. Έχουν σε υψηλή εκτίμηση τα οικονομικά κίνητρα, την ισορροπία επαγγελματικής/ προσωπικής ζωής και την επαγγελματική ή μισθολογική εξέλιξη. Είναι περισσότερο ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες και ευκαιρίες. Ξέρουν ότι ζούνε μόνο μια φορά και δεν εχουν σκοπό να χαρμιστούν στην Ελλαδίτσα. Παίρνουν πτυχίο και ετοιμάζουν τα χαρτιά τους για έξω που θα εκτιμούν τον κόπο και τις σπουδές τους.
Κάτι βέβαια το οποίο επίσης πρέπει να συζητηθεί είναι ΑΝ χρειαζόμαστε τόσους πολλούς αξιωματικούς σε ΜΗ μάχιμες θέσεις που κάνουν δουλειές απλά και επειδή οι ένοπλες δυνάμεις θέλουν να τα κάνουν όλα μόνες τους.
Τι εννοώ;
Σε άλλες χώρες μεγάλα κομμάτια του μη-μάχιμου προσωπικού δεν είναι υπαξιωματικοί/αξιωματικοί, αλλά πολίτες που δουλεύουν με συμβόλαια. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά και αφορούν κυρίως logistics, υλικοτεχνική υποστήριξη, σίτιση, κτλ.
Είναι αναμενόμενο από κάθε άποψη!
Όσον αφορά τις στρατιωτικές σχολές έχουμε:
Υπερβολική τυπολατρία (φυλακές και κρατήσεις για ψύλλου πήδημα, ειδικά στους νέους σπουδαστές από τους παλιούς για “σπάσιμο ηθικού”), καψόνια (πιο light σε σχέση με το παρελθόν, αλλά δεν παύουν να παραμένουν καψόνια), εξοντωτικό περιβάλλον με πειθαρχία, προσοχές, κουρέματα, στρατιωτικές ασκήσεις και υπηρεσίες τύπου σκοπιά, περίπολος σε συνδυασμό με ακαδημαϊκή εκπαίδευση (φαντάσου να δίνεις εξετάσεις και να την έχεις βγάλει άυπνος και κακοταισμένος για ημέρες: υποχρεωτική νηστεία γαρ, επειδή ο στρατός είναι το απόγειο της θεοκρατίας),
καταπίεση και έλλειψη προσωπικού χώρου, χρόνου, ελευθερίας (δεν μπορείς να βγαίνεις έξω, όποτε θέλεις για μια βόλτα, υπάρχει πρόγραμμα και υπηρεσίες, “απογευματινές/νυχτερινές”, εκπαίδευση και αρκετά ακόμα), “περίεργος κόσμος” που μπορεί να μην ταιριάζεις καθόλου (χουντικοί/αντιδημοκράτες/ακροδεξιοί/οπισθοδρομικοί, επίδοξοι Τουρκοφάγοι, θρησκόληπτοι, νοοτροπία τύπου”ματσίλα” και “αντριλίκι” ή κομπλεξικές γυναίκες που έχουν και αυτές παρόμοια χαρακτηριστικά με τους παραπάνω άνδρες).
(1/4)
(2/4) Όσον αφορά την καριέρα του στρατιωτικού μετά τη σχολή έχουμε:
Τυπολατρία (κουρέματα, ξυρίσματα, προσοχές, στρατιωτικούς κανονισμούς, πειθαρχία, άτεγκτη ιεραρχία), τύπους ανθρώπων σαν και αυτούς που ανέφερα παραπάνω (γενικά στο στρατό συναντάς άτομα των άκρων είτε στρατιώτες είτε μόνιμους αξιωματικούς/υπαξιωματικούς, δηλαδή κάποιοι είναι “και γαμώ τα παιδιά”, ενώ άλλοι είναι τέρμα λαμάκες και αντιπαθητικοί),
υπέρμετρη και ανόητη γραφειοκρατία/τεχνοφοβία του τύπου να πρέπει να πας ένα χαρτί από το ένα γραφείο στο άλλο που ενδέχεται να είναι και σε μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους αντί να στείλουν ενα email (μου έχει τύχει στη θητεία μου να μου πουν να πάω χαρτιά από το γραφείο του αρχιλοχία λόχου στο διοικητήριο του στρατοπέδου και να περπατάω κανά δεκάλεπτο-τέταρτο μόνο το “πήγαινε”, άλλο τόσο για να επιστρέψω πίσω), κακές αμοιβές (χάλια μισθοί κοντά στο χιλιάρικο) που δε σου μένει σχεδόν τίποτα και ενδέχεται να χρειαστεί να κάνεις και κάτι ακόμα για επιπρόσθετο εισόδημα,
(3/4) μεταθέσεις κάθε τρεις και λίγο (αν δεν είσαι βύσμα) κυρίως σε “καταθλιπτικά μέρη”κοντά στα σύνορα (Ορεστιάδα, Διδυμότειχο, Σύμη, Καστελλόριζο, κλπ.) που δεν έχουν σχεδόν τίποτα να κάνεις (ειδικά για έναν νέο άνθρωπο), οπότε άντε να κάνεις σταθερές παρέες, σχέση και οικογένεια φεύγοντας για άλλο μέρος κάθε λίγο και λιγάκι, κακή ισορροπία εργασίας-ζωής (φανταστείτε να είσαι στο Πολεμικό Ναυτικό και να ταξιδεύεις 200-250+ ημέρες το χρόνο , να έχεις όλη την ώρα αποστολές και συνεκπαιδεύσεις),
κίνδυνος σοβαρών τραυματισμών ακόμα και θανάτου (ειδικότερα σε Πολεμική Αεροπορία με αναχαιτίσεις εχθρικών μαχητικών, δασοπυρόσβεση, Ναυτικό με φρεγάτες σε Άντεν-Ερυθρά θάλασσα), σοβαρές ευθύνες που μπορείς να μπλέξεις άσχημα (αποθήκες υλικού που όλο και κάποιος μπορεί να βάλει χέρι, εκπαίδευση στο πεδίο βολής, όπου αν κάποιος δεν τηρήσει κατά γράμμα τις διαδικασίες μπορεί να υπάρξουν τραυματισμοί έως και θάνατοι, να πρέπει να καθίσεις ως Αξιωματικός Υπηρεσίας (ΑΥΔΜ) η Επόπτης Ασφαλείας σε ΚΕΝ με 400-500+ νεοσύλλεκτους που μπορεί να κάνουν οποιαδήποτε μαλάκια, δηλαδή ξύλο, τραυματισμοί, αλκοόλ μέχρι και ελαφρά ναρκωτικά),
διότι ο ελληνικός στρατός είναι ένα μπουρδέλο και μισό;
(4/4) κάθε λίγο και λιγάκι αγήματα/αντιπροσωπείες/παρελάσεις και τα συναφή που σε καταπονούν επιπλέον και φορτώνεσαι τις πρόβες και την προετοιμασία τους, ηλίθιοι ανώτεροι και “φίδια/ρουφιάνοι” συνάδελφοι, καταπιεστικό/θρησκόληπτο/ακραία συντηρητικό περιβάλλον, όπου μπορεί να μην ταιριάζει καθόλου με τον χαρακτήρα σου, αν δεν έχεις παρόμοιες αντιλήψεις (τύπου να σε “σκατώνει” ο διοικητής και να μην μπορείς να αντιδράσεις καθόλου, να μην μπορείς να αρνηθείς κάτι ή να εναντιωθείς σε διαταγή (όσο μαλάκια και να είναι αυτή) μόνο και μόνο, επειδή ο ανώτερος “ξέρει καλύτερα” και λόγω στρατιωτικού κανονισμού δεν σου επιτρέπεται να του κάνεις υποδείξεις στο έργο του), αναξιοκρατία και διαφθορά στο μέγιστο όσον αφορά υπηρεσίες και διάφορες αγγαρείες (κοινώς οι παλιοί αξιωματικοί “χώνουν” τους νεώτερους) γεροντοκρατία και πάει λέγοντας.
Σ’ Ένα τέτοιο περιβάλλον πόσοι θα ήθελαν να κάνουν καριέρα;
16 comments
Ίσως φοβούνται οι νέοι και για πόλεμο.
Τροφή για σκέψη: Σε περίπτωση πολέμου συχνά ακούω ότι όλοι θα φύγουν και μαγκιά τους.
Αν είσαι μόνος σε αυτό τον κόσμο πολύ καλώς. Αν δεν είσαι όμως, θα αφήσεις τα αδέλφια σου, τους γονείς σου, τους φίλους σου και τους γείτονες/ συγχωριανούς σου και χιλιάδες παιδιά απροστάτευτα να σκοτωθούν, να βιαστούν, να βασανιστούν.
Πώς θα ζήσεις με τον εαυτό σου που τους εγκατέλειψες και για την ευθύνη που έχεις και το βάρος στη συνείδηση σου;
Ο στρατός δυστυχώς δεν θα έπρεπε να χρειάζεται ( όπως και η αστυνομία) όμως δεν ζούμε σε έναν ιδεατό κόσμο που όλοι είναι καλοκαγαθοι. Οι Ουκρανοί δεν πάνε στον πόλεμο επειδή θέλησαν ( πολλοί από αυτούς έφυγαν σε άλλες χώρες) αλλά επειδή κάποιος πρέπει να προασπίσει τους ανθρώπους που ζουν στην χώρα και δεν μπορούν να φύγουν.
«Ήταν φυσικό και αναμενόμενο το αποτέλεσμα όταν με 950 ευρώ μισθό στρατιωτικοί ιατροί και αξιωματικοί με |μια ζωή μπροστά τους γεμάτη μεταθέσεις και τα μισά του μισθού τους για το ενοίκιο είναι αδύνατο να ανταπεξέλθουν».
που να πας με 950 ευρω?
εκτος των γνωστων θεματων, μακρια απο την περιοχη σου χαλια μισθοι, και computer με windows xp κλπ.κλπ. θεωρειται τα σοσιαλ μιντια και το γεγονος οτι πολλοι ειναι καθημερινα με τις ωρες στο κινητο εχει αντικτυπο;
Όταν διπλασιάζονται οι θέσεις εισακτεων λογικό δεν είναι να μειωθούν σημαντικά οι βάσεις?
Για ποιο λόγο να χαραμίσουν την ζωή τούς οι νέοι 4 χρόνια εσώκλειστοι,
Κ σαν νέοι αξιωματικοί να παίρνουν τα μισά από έναν ντελιβερα, λιγότερα από έναν υπάλληλο βενζινάδικου κλπ
Κ να μην μπορούν να παραιτηθούν κιόλας, γτ θα πρέπει να πληρώσουν αποζημίωση.
Μόνο οι πολλοί ρομαντικοί, κ οι πολλοί άχρηστοι θα μπαίνουν σε λίγο
Βγάλτε την ελάχιστη βάση εισαγωγής και θα γεμίσει.
Περίεργο, η άνοδος της ακροδεξιάς θα έπρεπε να συνοδεύεται από μια πληθώρα θαρραλέων εθνικοφρόνων νέων που θα είναι πρόθυμοι να φάνε όσο σκατό χρειάζεται για την πατρίδα, και δεν θα κλαίγονται για μια δυσμενή μετάθεση.
Χαχα, καλό ε;
Γιατί να πολεμήσουν για τα συμφέροντα του Ισραήλ ?
Όταν έδωσα εγω πανελληνιες στην εποχή του δεύτερου μνημονίου υπήρχε ακόμη η νοοτροπία “μπες στο Δημόσιο, να έχεις δουλειά εξασφαλισμένη, μισθό κάθε μήνα και σύνταξη στα 55”.
Τα σημερινά 18χρονα δεν βολεύονται με λίγα! Είναι πιο ανοιχτοί από ποτέ στο ενδεχόμενο μετανάστευσης στο εξωτερικό και δεν τους κρατάει πίσω τίποτα σε μια χώρα που τη θυμούνται μόνο μέσα στην κρίση από τότε που άνοιξαν τα μάτια τους. Έχουν σε υψηλή εκτίμηση τα οικονομικά κίνητρα, την ισορροπία επαγγελματικής/ προσωπικής ζωής και την επαγγελματική ή μισθολογική εξέλιξη. Είναι περισσότερο ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες και ευκαιρίες. Ξέρουν ότι ζούνε μόνο μια φορά και δεν εχουν σκοπό να χαρμιστούν στην Ελλαδίτσα. Παίρνουν πτυχίο και ετοιμάζουν τα χαρτιά τους για έξω που θα εκτιμούν τον κόπο και τις σπουδές τους.
Κάτι βέβαια το οποίο επίσης πρέπει να συζητηθεί είναι ΑΝ χρειαζόμαστε τόσους πολλούς αξιωματικούς σε ΜΗ μάχιμες θέσεις που κάνουν δουλειές απλά και επειδή οι ένοπλες δυνάμεις θέλουν να τα κάνουν όλα μόνες τους.
Τι εννοώ;
Σε άλλες χώρες μεγάλα κομμάτια του μη-μάχιμου προσωπικού δεν είναι υπαξιωματικοί/αξιωματικοί, αλλά πολίτες που δουλεύουν με συμβόλαια. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά και αφορούν κυρίως logistics, υλικοτεχνική υποστήριξη, σίτιση, κτλ.
Είναι αναμενόμενο από κάθε άποψη!
Όσον αφορά τις στρατιωτικές σχολές έχουμε:
Υπερβολική τυπολατρία (φυλακές και κρατήσεις για ψύλλου πήδημα, ειδικά στους νέους σπουδαστές από τους παλιούς για “σπάσιμο ηθικού”), καψόνια (πιο light σε σχέση με το παρελθόν, αλλά δεν παύουν να παραμένουν καψόνια), εξοντωτικό περιβάλλον με πειθαρχία, προσοχές, κουρέματα, στρατιωτικές ασκήσεις και υπηρεσίες τύπου σκοπιά, περίπολος σε συνδυασμό με ακαδημαϊκή εκπαίδευση (φαντάσου να δίνεις εξετάσεις και να την έχεις βγάλει άυπνος και κακοταισμένος για ημέρες: υποχρεωτική νηστεία γαρ, επειδή ο στρατός είναι το απόγειο της θεοκρατίας),
καταπίεση και έλλειψη προσωπικού χώρου, χρόνου, ελευθερίας (δεν μπορείς να βγαίνεις έξω, όποτε θέλεις για μια βόλτα, υπάρχει πρόγραμμα και υπηρεσίες, “απογευματινές/νυχτερινές”, εκπαίδευση και αρκετά ακόμα), “περίεργος κόσμος” που μπορεί να μην ταιριάζεις καθόλου (χουντικοί/αντιδημοκράτες/ακροδεξιοί/οπισθοδρομικοί, επίδοξοι Τουρκοφάγοι, θρησκόληπτοι, νοοτροπία τύπου”ματσίλα” και “αντριλίκι” ή κομπλεξικές γυναίκες που έχουν και αυτές παρόμοια χαρακτηριστικά με τους παραπάνω άνδρες).
(1/4)
(2/4) Όσον αφορά την καριέρα του στρατιωτικού μετά τη σχολή έχουμε:
Τυπολατρία (κουρέματα, ξυρίσματα, προσοχές, στρατιωτικούς κανονισμούς, πειθαρχία, άτεγκτη ιεραρχία), τύπους ανθρώπων σαν και αυτούς που ανέφερα παραπάνω (γενικά στο στρατό συναντάς άτομα των άκρων είτε στρατιώτες είτε μόνιμους αξιωματικούς/υπαξιωματικούς, δηλαδή κάποιοι είναι “και γαμώ τα παιδιά”, ενώ άλλοι είναι τέρμα λαμάκες και αντιπαθητικοί),
υπέρμετρη και ανόητη γραφειοκρατία/τεχνοφοβία του τύπου να πρέπει να πας ένα χαρτί από το ένα γραφείο στο άλλο που ενδέχεται να είναι και σε μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους αντί να στείλουν ενα email (μου έχει τύχει στη θητεία μου να μου πουν να πάω χαρτιά από το γραφείο του αρχιλοχία λόχου στο διοικητήριο του στρατοπέδου και να περπατάω κανά δεκάλεπτο-τέταρτο μόνο το “πήγαινε”, άλλο τόσο για να επιστρέψω πίσω), κακές αμοιβές (χάλια μισθοί κοντά στο χιλιάρικο) που δε σου μένει σχεδόν τίποτα και ενδέχεται να χρειαστεί να κάνεις και κάτι ακόμα για επιπρόσθετο εισόδημα,
(3/4) μεταθέσεις κάθε τρεις και λίγο (αν δεν είσαι βύσμα) κυρίως σε “καταθλιπτικά μέρη”κοντά στα σύνορα (Ορεστιάδα, Διδυμότειχο, Σύμη, Καστελλόριζο, κλπ.) που δεν έχουν σχεδόν τίποτα να κάνεις (ειδικά για έναν νέο άνθρωπο), οπότε άντε να κάνεις σταθερές παρέες, σχέση και οικογένεια φεύγοντας για άλλο μέρος κάθε λίγο και λιγάκι, κακή ισορροπία εργασίας-ζωής (φανταστείτε να είσαι στο Πολεμικό Ναυτικό και να ταξιδεύεις 200-250+ ημέρες το χρόνο , να έχεις όλη την ώρα αποστολές και συνεκπαιδεύσεις),
κίνδυνος σοβαρών τραυματισμών ακόμα και θανάτου (ειδικότερα σε Πολεμική Αεροπορία με αναχαιτίσεις εχθρικών μαχητικών, δασοπυρόσβεση, Ναυτικό με φρεγάτες σε Άντεν-Ερυθρά θάλασσα), σοβαρές ευθύνες που μπορείς να μπλέξεις άσχημα (αποθήκες υλικού που όλο και κάποιος μπορεί να βάλει χέρι, εκπαίδευση στο πεδίο βολής, όπου αν κάποιος δεν τηρήσει κατά γράμμα τις διαδικασίες μπορεί να υπάρξουν τραυματισμοί έως και θάνατοι, να πρέπει να καθίσεις ως Αξιωματικός Υπηρεσίας (ΑΥΔΜ) η Επόπτης Ασφαλείας σε ΚΕΝ με 400-500+ νεοσύλλεκτους που μπορεί να κάνουν οποιαδήποτε μαλάκια, δηλαδή ξύλο, τραυματισμοί, αλκοόλ μέχρι και ελαφρά ναρκωτικά),
διότι ο ελληνικός στρατός είναι ένα μπουρδέλο και μισό;
(4/4) κάθε λίγο και λιγάκι αγήματα/αντιπροσωπείες/παρελάσεις και τα συναφή που σε καταπονούν επιπλέον και φορτώνεσαι τις πρόβες και την προετοιμασία τους, ηλίθιοι ανώτεροι και “φίδια/ρουφιάνοι” συνάδελφοι, καταπιεστικό/θρησκόληπτο/ακραία συντηρητικό περιβάλλον, όπου μπορεί να μην ταιριάζει καθόλου με τον χαρακτήρα σου, αν δεν έχεις παρόμοιες αντιλήψεις (τύπου να σε “σκατώνει” ο διοικητής και να μην μπορείς να αντιδράσεις καθόλου, να μην μπορείς να αρνηθείς κάτι ή να εναντιωθείς σε διαταγή (όσο μαλάκια και να είναι αυτή) μόνο και μόνο, επειδή ο ανώτερος “ξέρει καλύτερα” και λόγω στρατιωτικού κανονισμού δεν σου επιτρέπεται να του κάνεις υποδείξεις στο έργο του), αναξιοκρατία και διαφθορά στο μέγιστο όσον αφορά υπηρεσίες και διάφορες αγγαρείες (κοινώς οι παλιοί αξιωματικοί “χώνουν” τους νεώτερους) γεροντοκρατία και πάει λέγοντας.
Σ’ Ένα τέτοιο περιβάλλον πόσοι θα ήθελαν να κάνουν καριέρα;