Hallo, aankomend schooljaar mag ik me eindelijk inschrijven voor een studie. Er is alleen een probleem. Ik wil namelijk geneeskunde studeren, maar mijn vader vindt het een dom idee. Ik ben autistisch en hij denkt waarschijnlijk dat ik het niet aankan, dat ik niet empathisch ben, terwijl ik dat juist wel ben. Ik weet alleen niet goed hoe ik in die situaties moet handelen. Ik heb het nog niet gestudeerd, dus wie zegt dat ik het niet kan leren? Geneeskunde lijkt me fascinerend vanwege alle verschillende organen, ziektes en hoe deze verholpen kunnen worden. Het lijkt mij geweldig om arts te zijn en echt mensen te kunnen helpen.
Ik las dat 24% van de autistische artsen een zelfmoord poging hebben gedaan: https://medicalxpress.com/news/2023-07-autistic-doctors-suicide.html. Dat vind ik vrij hoog. Bij autisten is de suïcidaliteit altijd al hoger; ze denken ongeveer 10 keer zo vaak aan suïcide.
Ik ben van nature best wel ongemakkelijk en weet vaak niet goed wat ik moet zeggen, maar dit is alleen bij koetjes en kalfjes. Bij onderwerpen waar ik wat van weet, kan ik wel goed praten. Ik ben ook introvert, maar er zijn genoeg specialisaties waar dat geen probleem hoeft te zijn.
Ik las ook een keer een artikel waarin stond dat de meeste dokters geneeskunde niet aanraden omdat het te stressvol is. Dat doet mij ook twijfelen.
Zijn er hier (autistische) artsen of andere medische professionals die ervaringen hebben met autistische of zeer introverte dokters? Wellicht hebben jullie ook advies voor mij. Ik hoor het graag.
by Humble_Biscotti_5093
30 comments
Het heet tegenwoordig ‘Autistic **Spectrum** Disorder’. Dat geeft aan dat er dus geen universeel typisch autisme is maar dat mensen ergens op die schaal ‘scoren’.
Het feit dat je onderzoek bij autistische artsen kon vinden geeft aan dat er genoeg mensen je voor zijn gegaan. Dat scoren op die schaal zal waarschijnlijk van invloed zijn in welke mate mensen wel of niet minder geschikt zijn voor het vak. Dergelijke statistische gegevens zijn potentieel verstorend omdat het er uiteindelijk om gaat hoe de individuele situatie is en wat daar de eventuele invloed van kan zijn. Die individuele situatie wordt niet bepaald door statistieken. Statistiek zegt niet iets over het individu. De verschillende situaties van individuen die zeer uiteenlopend kunnen zijn genereren uiteindelijk die statistische informatie. De individuen bepalen gezamenlijk de statistieken. Niet andersom. Dat is iets wat veel mensen onvoldoende inzien waardoor men een te grote waarde aan statistische informatie kan toekennen.
Waar jouw individuele sterkere en zwakkere eigenschappen liggen met betrekking tot dit beroep kan dan ook alleen maar op individuele basis beoordeeld worden. Vraag is of er mensen/instanties zijn die deze evaluatie zouden kunnen verrichten.
Je zult naar ik verwacht enige historie hebben in de medische wereld die uiteindelijk tot deze diagnose heeft geleid. Zou je daar wat hulp kunnen vinden om je meer inzichten hierover te verschaffen?
Ik zou artsen nou ook niet het meest empatische type mens noemen. In sommige gevallen (bv. trauma-afdeling) is het misschien juist zelfs handig als je niet empatisch bent en je niet gaat staan inleven in de persoon die in de kreukels voor je ligt, maar gewoon direct aan de slag gaat. Het zou me ook echt niet verbazen als er genoeg autisten in ziekenhuizen werken.
Maar, ik ben geen specialist (wel autist), dus of dit klopt kan ik niet zeggen.
Je zou ook diergeneeskunde kunnen doen. Dan heb je in plaats van de patiënt de communicatie met de eigenaar van het dier. Misschien is dat comfortabeler. Dierenartsen met AS zijn er genoeg.
[deleted]
De “autisten zijn niet empathisch”-uitspraak van je vader vertelt mij al genoeg over hoe goed je vader autisme werkelijk snapt, dus aan zijn mening zou ik niet te veel waarde hechten wat dat betreft.
En, ik heb geen cijfers voor je, maar mijn beeld is dat er genoeg artsen zijn die ook wel wat meer passie hebben voor hun hyperfocus dan praten over koetjes en kalfjes.
Verder geen idee of geneeskunde wel of niet een goed idee voor je is, maar let vooral op dat de argumenten van je omgeving ook ergens op slaan. 🙂
Je zou je vraag ook eens kunnen stellen op r/AutistischLaagland
Groet, een mede-autist
Ik werk in het ziekenhuis en ken zeker introverte dokters. Het ligt er denk ik echt aan welk specialisme je kiest. Chirurgie zal minder bij je passen misschien: dat is vaak wat meer blabla en soms snel/acuut handelen(waar communicatie bij hoort). MDL of interne geneeskunde zal je misschien wat beter liggen. Lastige is vaak wel dat je tijdens je studie geneeskunde wel coschappen op meerdere specialismen moet lopen, dus je zal toch wel langs de chirurgie moeten. Maar misschien blijkt dan dat het jou juist wel ligt! Ik zou het dus gewoon proberen.
Kijk eens de serie ‘the good doctor’, antwoord het kan maar kan heel lastig zijn voor jezelf, voor andere die met je samenwerken en de patiënten.
Uit evaring van vrienden van mij die ook autisme hebben waarvan er twee ook geneeskunde studeren kan ik zeggen dat het zeker wel mogelijk is om het te doen als daar je passie ligt.
Ik denk dat het enorm kan helpen dat je dingen droog en relatief zonder (uiterlijke) emotie kunt bekijken. Mijn grootste favoriet zijn artsen die dat kunnen, en tegelijkertijd ruimte geven aan de emoties van de patiënt. Ik denk dat het belachelijk is om te denken dat je iets niet kunt omdat je autisme hebt. (Binnen al het redelijke, je snapt het) Mijn man is autistisch, we hebben pas twee jaar de diagnose. De diagnose heeft geholpen om dingen duidelijker te maken en we zoeken niet meer naar oplossingen, maar hij doet alles wat hij belangrijk vindt. Het ene kost hem meer energie dan het andere, maar sinds we de diagnose hebben, plannen we daar om heen. Maak van je autisme een voordeel – met een beetje geluk weet je zelf al vrij goed wat je wel en niet goed kunt, daar kun je rekening mee houden in je opleiding. Steek meer energie in (bijvoorbeeld) communicatie met patiënten – om maar iets te noemen. Wat ik bij mijn man heel erg merk (en al bij meer neurodiverse mensen heb gezien), is dat “gewone” small talk heel moeilijk is, maar zodra het gaat over een special interest, over iets waar zij Heel Veel van af weten, gaat het als vanzelf. Als arts zul je weinig small talk hebben, maar zal de communicatie vooral gericht zijn op datgene waar jij Heel Veel van af weet.
Als jij dat graag wil doen, je wil dat graag, dan ga er in godsnaam voor. Laat je niet tegenhouden en zet je in. Als het niks is merk je dat gauw genoeg en heb je in ieder geval een bak ervaring. Ook fijn.
Niks van aantrekken. Het allerbelangrijkste in een studie is dat je het leuk vindt. Als dit jou het meeste trekt, gewoon voor gaan!
Als dr House het kan, dan kan jij het ook
Heb je al werkervaring en ben je daar ook introvert?
Ik heb zelf ook autisme en merk dat zodra ik een “uniform” aan heb het een stuk makkelijker wordt voor mij om met mensen te praten.
Volgens mij is geneeskunde best een pittige studie en het werk zelf kan ook behoorlijk stressvol zijn. Maar dat betekent niet dat, omdat je autisme hebt, je het niet aan zou kunnen. Dat is geheel afhankelijk van waar jij “last” van hebt. Hoe is je prikkel verwerking? Hoe ga je om met spanning/stress? Kan je je eigen grenzen herkennen en kan/durf je deze aan te geven? Dat zijn belangrijke dingen om over na te denken.
En even over dat stukje empathie; weer zo’n stom stereotype. Ja er zijn autisten die minder empathisch zijn en zich dus moeilijker in kunnen leven ( ik ben er één van, maar het zit een beetje ingewikkeld in elkaar, lang verhaal. ) maar er zijn ook genoeg autisten die enorm empathisch zijn en zich enorm goed in kunnen leven in andere. Het is tenslotte een (nogal breed) spectrum.
Ik ken meerdere geneeskundestudenten en artsen die autisme hebben. Zoals een eerdere opmerking benoemde, het is autisme spectrum stoornis. Het is onzin dat je vader zegt dat autisten niet empathisch kunnen zijn. Echter de mate van autisme maakt wel uit in hoe verre je in staat bent om goed te kunnen communiceren met patiënten en collega’s. Zo had ik laatst een geneeskundestudent die onempathisch was, alleen maar medisch jargon gebruikte (bijvoorbeeld ‘Wat is uw medische voorgeschiedenis?’), terwijl een goede vriendin van mij met autisme ontzettend goed kan communiceren met patiënten. Wat ik wel hebt gemerkt is dat je door je autisme wel sneller kan vastlopen tijdens de geneeskundestudie of tijdens je werk als arts, dus daar moet je wel rekening mee houden. Autisme is in ieder geval geen reden dat je per definitie geen arts kan worden.
Geneeskunde zit er vol mee. Wellicht niet de diagnose maar wel zeker de kenmerken. Denk dat het wel goed moet komen. Succes!
Ik denk dat het zeker mogelijk is om de studie geneeskunde succesvol af te ronden als je autistisch bent. Jij kent je beperkingen het beste en als jij denkt dat je het kan aanleren om uitleg te geven over je handelen en een ziektebeeld aan patiënten op hun eigen niveau en kan inschatten of ze dit wel echt begrijpen dan komt het helemaal goed.
Soms kan over koetjes en kalfjes praten nodig zijn om patiënten op hun gemak te kunnen stellen, maar dit verschilt inderdaad per specialisme. Het belangrijkste wat je je moet beseffen is dat je tijdens je coschap veel komt bij specialisme waar je sociale vaardigheden belangrijks zijn en wat minder bij de specialisme waar dat minder belangrijk is. Dit kan met name de eerste 2 jaar van de coschappen voor jou extra zwaar maken. Maar zeker niet onmogelijk.
Jij kent jezelf het beste en het is ook mogelijk om na je bachelor nog iets anders te doen (bijvoorbeeld biomedische wetenschappen, als je je interesse voor het menselijk lichaam een andere invulling wil geven). Tijdens de bachelor krijg je in de meeste opleidingen al de kans om te kijken of het sociale stukje voor jou haalbaar is.
Het belangrijkste is eerlijk durven te zijn tegen jezelf en mocht het niet lukken op tijd stoppen. Dan zou het met het zelfmoord risico wel meevallen.
Wat je ook beslist, veel succes!
Mijn situationship is kei autistisch en zesde jaars geneeskunde.
Eenieder maal dat iemand zegt dat ik als autist niet empatisch ben of kan zijn, krijgen ze een goed empathiserende tik.
Zo stom dat je vader denkt dat je niet empatisch bent. Over het algemeen weet ik niet beter dan dat autisten juist super empatisch zijn en zoveel zaken zo hard binnenkrijgen dat het systeem als het ware vastloopt. Ik hoop dat je goede adviezen krijgt. Probeer dit van je pa los te laten, hij begrijpt jou duidelijk niet genoeg om zijn oordelen over jou serieus te nemen (makkelijker gezegd dan gedaan, dat snap ik).
Zelf geen arts, maar veel mensen in mijn familie en vriendenkring wel, en jouw verhaal komt me zeer bekend voor:
Heb hen, toen zij nog geneeskunde studeerden, vaak horen vertellen over mensen bij hen op de opleiding die op het autisme spectrum zaten, die dan echt super hoge cijfers haalden voor theoretische tentamens. Soms wel 10 gemiddeld. Maar die mensen werden bijna allemaal uiteindelijk geen arts (of mochten dat niet worden) omdat ze de parktijk, zoals de “menselijke omgang” kant en vooral de zeer stressvolle praktijk kant bij bijvoorbeeld de co-schappen gewoon niet aankonden, en daardoor of het artsen examen niet haalden of geen opleidingsplek kregen. Die mensen kwamen dan aan de ‘wetenschappelijk onderzoek kant’ of de ‘laboratorium kant’ van geneeskunde te werken. (Niets mis mee trouwens).
Maar of dit ook voor jou geldt kan alleen jij (of mensen dicht bij jou) inschatten. Het spectrum is behoorlijk breed.
Ik denk trouwens wel dat als je er echt niet geschikt voor bent, het gedeeltelijk ook wel bij de decentrale selectie wel aan het licht komt. Zit vaak een heel mentaal/psychologisch test onderdeel in.
Tsja, er is ook een onderzoek dat 80% van de mensen die opgenomen zijn in een psychiatrische inrichting, ongediagnosticeerd best hoog in het autistisch spectrum zaten.
Dat betekent niet dat **jij** daar dan terecht moet komen. Het is juist dat die mensen het niet wisten van zichzelf dat het leven moeilijker voor hen maakte.
Of geneeskunde de juiste studie voor je is, dat kunnen wij je slecht zeggen.
Autisten zijn net zo vaak over-empathisch, we kunnen het alleen soms wat lastiger uitdrukken; psychopaten zijn niet empathisch, das heel wat anders. Laat je niet wijsmaken dat je iets bent wat je niet bent.
Dat terzijde, een goede arts moet goede kennis hebben, eerlijk zijn, en info duidelijk kunnen delen met de patiënt. Daar zit geen enkele belemmering in voor iemand met autisme. Ik heb jarenlang met een neuroradioloog gewerkt die niets van sociale interacties begreep, maar als ik een aneurysma zou hebben, zou ik wel bij hem op de behandeltafel willen liggen.
Als arts weet je altijd wat je moet zeggen: diagnose, behandelplan, advies. Of “we hebben geen idee, maar we gaan a b en c nog uitzoeken”. Niemand zou bij een arts moeten komen om te lullen over t weer.
De opleiding is zwaar, maar als je al zover bent gekomen dat je deze studie kunt gaan doen, is je brein er best toe in staat. Imposter syndrome heeft iedereen van tijd tot tijd wel, das heel normaal. En als t even erg zwaar voor je voelt, kun je ook altijd spreken met een psycholoog, daar zit geen schande in.
Kortom: heb je interesse in geneeskunde en wil je graag arts worden? Gewoon proberen! Zelfs als t niet lukt, kun je jezelf nooit verwijten dat je t niet geprobeerd hebt, en dat is veel beter dan de rest van je leven denken “had ik maar…” Laat je pa maar zien dat hij niet weet waar hij over praat. Het beste wat je kunt doen in je leven, is iets wat je interessant vindt, iets waarvoor je een intrinsieke motivatie hebt.
Succes!
Je klinkt er zo enthousiast over, ik zou een poging wagen! Je weet pas of je het aan kan als je het probeert, maar ik zou het zonde voor je vinden als je je de rest van je leven af blijft vragen “wat als?”.
Als iemand uit een familie van artsen en momenteel werkend in de medische sector:
Als arts moet je veel omgaan met de emoties van personen en dat kan in de beste gevallen lastig zijn..maar laat je dat niet tegenhouden! Zoals je al zelf zegt: er is meer dan alleen de huisarts en zeker bij bepaalde specialisaties heb je minder cliënt contact.
Over de studie: ja die is zwaar en stressvol maar daar komen langzaam aan verbeteringen in.
> dat ik niet empathisch ben
Jouw vader is stom…
Ik hoop dat je word als in “the good doctor”
Ik ben medisch specialist en begeleid geneeskundestudenten. Ik zie veel studenten worstelen tijdens de opleiding, er zijn namelijk heel wat persoonlijkheidsvarianten die arts willen worden. Jouw autisme is specifiek voor jou en daarom zou ik je aanraden om te gaan praten met een studieadviseur. Zij kunnen je beter dan wie dan ook vertellen hoe jouw persoonlijke eigenschappen je kunnen helpen of tegenwerken. Ik zie veel studenten worstelen met perfectionisme, ik zie er veel worstelen met faalangst. Introvert zijn is geen probleem, dat betekend alleen maar dat je geen energie haalt uit sociale situaties. Lastig tijdens de vele sociale activiteiten die je kan doen tijdens je studentenleven maar hoeft geen probleem te zijn voor je professionele ontwikkeling. Er zijn veel specialisaties waar je geen of weinig patiënt contact hebt. Je kan als arts ook altijd buiten ziekenhuizen gaan werken, uiteindelijk is het een WO diploma dat ook in de rest van de wereld wat waard is. Het enige wat ik je nog wil meegeven is dat je ook serieus moet overwegen dat stoppen een optie is. Als je tijdens je gehele opleiding krijgt te horen dat je ongeschikt bent kan je beter wat anders kiezen, maar zonder het een kans te geven weet je het niet.
ik weet NIKS over autisme en ook NIKS over geneeskunde – dit wordt dus een heel objectief advies:
met de meeste universitaire studies kun je veel kanten op. Na een studie geneeskunde kun je je waarschijnlijk ook opsluiten in een hok zonder ooit iemand te speken en fundamenteel onderzoek doen waar bijna niemand wat van snapt, maar waar de mensheid in de toekomst wel enorm mee geholpen is. Er zijn vast ook afgestuudeerde geneeskunde studenten die geen ene zak meer doen met patiënten, maar iets heel anders gaan doen.
Mijn advies: als je dit echt graag wilt, onderzoek dan of de studie inderdaad lijkt op wat je erbij voorstelt (vragen aan mensen die het nu studeren.. uiteraard ga je ook naar open dagen, maar dat wordt vooral georganiseerd door mensen die het heel leuk vinden, vindt ook andere studenten – negeer de adviezen van een oom of tante die het 30 jaar geleden gestudeerd hebben, het is nu vast heel anders). Als je het dan nog steeds graag wilt en je kunt het je veroorloven – gewoon doen. Wordt het niks, kun je altijd wat anders gaan doen, maar dan heb je de rest van je leven niet meer de onbeantwoordbare vraag “wat als ik het wel had gedaan…” – als je je hart volgt, krijg je daar geen spijt van, ook al loopt het leven anders.
I am a surgeon, doctor Han!
Er lopen er genoeg rond die (al dan niet heel veel) autistische trekjes hebben, dus het hoeft zeker geen probleem te zijn. Ik denk dat het ook afhangt van hoe jouw communicatieskills zijn. Bij veel specialisaties heb je veel patiëntencontact en daarnaast heb je veel overleg en samenwerking met collega’s, iets wat bijvoorbeeld meegewogen wordt in overweging om iemand aan te nemen voor een opleidingsplek als specialist. Introvert zijn is helemaal prima, zolang je maar wel oké kunt communiceren naar patiënten en collega’s.
Daarnaast is het in de meeste vakgebieden en specialisaties inderdaad een stressvol beroep met flink wat uren, dat is bijvoorbeeld ook een reden voor de hoge burn-out cijfers. Het is van te voren soms heel lastig zeggen (vond ik zelf in ieder geval), maar ik zou wel realistisch naar jezelf kijken of je een hoge werkdruk aan kan.
Veel succes met je keuze!
Ik ben zelf arts en ken enkele collega’s die zeer introvert zijn. Het is moeilijk om voor jou te bepalen of autisme een belemmering zal zijn. In hoeverre ben jij in staat om een empatisch gesprek te voeren met een ander? Als jij een beetje goed kan reflecteren op de emoties van een ander, dan hoef jij je geen zorgen te maken over de opleiding en het vak. Indien dit wel een probleem is dan kan je ook nog voor kiezen voor een specialisme met minder patiëntencontact (radiologie, pathologie, artsmicrobiologie, etc.). Er zijn genoeg mogelijkheden. Zolang jij in het dagelijks leven geen grote (sociale) problemen ervaart, dan kan jij dit vak beoefenen.
Ik ben autist en werk als vigger in de thuiszorg.
Je kunt alles waar je je hoofd tot zet