Πως να βγαζετε λαθος ολους αυτους τους ανθρωπους που λενε μαλακιες:
Βημα 1) βρειτε τη οριζουν σαν αληθεια πχ το γεγονος οτι δανειζομαστε την εθνικη μας ταυτοτητα απο την ιστορια
Βημα 2) βρειτε ενα ευκολο παραδειγμα πχ το γεγονος οτι ολοι ανθρωποι της ελλαδας δημιουργουν την ιστορια της ελλαδας ακομα και αυτοι που ζουν και δεν κανουν τιποτα οποτε δανειζονται την εθνικη τους ταυτοτητα και απο τους ιδιους τους ευατους οποτε ειτε δεν μπορουν να δανειστουν κατι που δεν εχουν ή το ειχαν απο την αρχη οποτε το ολο επιχειρημα δεν βγαζει νοημα
Βημα 3) Καταλαβετε οτι δεν εχετε πλακα στα παρτυ και κλαψτε
πατριδοκαπηλία
Αν περιμένεις το r/greece να εκτιμήσει τον Ραφαηλίδη, θα περιμένεις αρκετά πιστέυω.
Cringe.
Συμφωνώ μόνο στο ότι η εθνική σου ταυτότητα ορίζεται με βάση τους προγόνους σου και όχι του τι νιώθεις.
Διαφωνώ στο ότι τη δανείζεσαι. Πιο σωστό θα ήταν να πεις ότι σου δίνεται από τους γονείς σου σα κληρονομιά. Η εθνική σου ταυτότητα περιέχει τους κόπους των γονιών σου και των υπολοίπων προγόνων σου. Δε παίρνει αξία μόνο από τους δικούς σου κόπους.
Η εθνική σου ταυτότητα είναι ένα κατασκεύασμα που δημιουργεί το κράτος. Δεν σημαίνει ότι δημιουργείται από το τίποτα ή ότι είναι ψεύτικη (δεν είναι τόσο απλό), απλώς σημαίνει ότι το κράτος επιλέγει διάφορα κομμάτια από την ιστορία για να φτιάξει το ένδοξο παρελθόν του ενώ επιλέγει και ποια θα ξεχάσει.
Σήμερα το θεωρούμε μέρος του παρελθόντος μας αλλά κάποτε οτιδήποτε θύμιζε “Βυζάντιο” ξίνιζε στην μορφωμένη στην Δύση ελίτ. Εκτός από το μίσος της Δύσης για αυτό που ονόμασε Βυζαντινή Αυτοκρατορία, το να παρουσιαστούν οι επαναστάτες ως οι άμεσοι συνεχιστές των αρχαίων Ελλήνων με τους οποίους είχαν έρωτα οι δυτικοί, σαν να μην είχαν περάσει σχεδόν δύο χιλιετίες, ήταν προς το συμφέρον της Επανάστασης.
Ναι σίγουρα την εθνική ταυτότητα την κληρονομείς από τους προγόνους σου αν θεωρήσουμε ως προγόνους μόνο όσους έζησαν παράλληλα με το σύγχρονο ελληνικό κράτος (βέβαια ακόμα και σε αυτή την περίπτωση υπήρχαν αλλαγές στο περιεχόμενο της εθνικής ταυτότητας). Έχοντας στοιχεία για τους προγόνους από το 1600 περίπου, επιστρέψτε μου να αμφιβάλλω για το ότι κληρονόμησα την ελληνική εθνική μου ταυτότητα από κατοίκους της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας.
Είμαστε Έλληνες σήμερα επειδή μέσα σε αυτό τον θεσμό μεγαλώσαμε. Για αυτό είναι Έλληνες και άνθρωποι που δεν έχουν ελληνικά επίθετα (αν και σε κάποιες περιπτώσεις τα κάναμε να φαίνονται πιο ελληνικά) και οι πρόγονοί τους δεν μιλούσαν ελληνικά. Είμαστε Έλληνες γιατί τα σύγχρονα έθνη κράτη χρησιμοποιούν ως συνεκτικό δεσμό την εθνική ταυτότητα και φροντίζει με διάφορους τρόπους, όπως το σχολείο, να φτιάξει αυτή την ταυτότητα.
Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την ιδέα του έθνους ούτε τα γράφω αυτά για να επιτεθώ στην ελληνική εθνική ταυτότητα. Το μόνο μου πρόβλημα είναι με το να παρουσιάζουμε τις κατασκευές ως κάτι που προέρχεται από την φύση.
/thread
Διανοούμενος απο τα λιντλ
Άντε να εξηγήσεις τώρα σε αυτούς τους ατομικιστές πως η ταυτότητα ενός ανθρώπου είναι, μεταξύ άλλων, και προϊόν του περιβάλλοντός του (παραδόσεις, ήθη, έθιμα, συμπεριφορές, νοοτροπίες). Εδώ παρόμοιοι λαοί μεγαλώνουν με διαφορά απόστασης λίγων χιλιομέτρων, και η διαφορετική εθνικότητα τους κάνει ανθρώπους διαφορετικών αντιλήψεων και πρακτικών.
Ευτυχώς άνθρωποι σαν τον Ραφαηλίδη εκλείπουν σιγά σιγά. Είχαν τα δεκαπέντε λεπτά τους στη μεταπολίτευση. Γι’ αυτό σήμερα δεν υπάρχουν πουθενά, παρά μόνο σε βιβλιοθήκες ρομαντικών φοιτητών και μικρομέγαλων ρομαντικών αστών που το παίζουν επαναστάτες.
Διαφωνώ με τον Ραφαηλίδη και εξηγώ το γιατί:
Ουσιαστικά, ερμηνεύω τα λόγια του Ραφαηλίδη ως εξής: “Δεν μπορείς να είσαι υπερήφανος για κάτι που δεν έκανες εσύ ο ίδιος.”
Όμως, αυτό που μάλλον αδυνατούσε ο Ραφαηλίδης να καταλάβει είναι πως η όποια υπερηφάνεια εκπορεύεται από την ευγνωμοσύνη. Μπορεί πράγματι να μην μόχθησα για να φτιάξω την εθνική ταυτότητά μου, αλλά θεωρώ πως έχω κάθε δικαίωμα να νιώθω τουλάχιστον ευγνώμων για τα επιτεύγματα των προγόνων μου, το αντίκτυπο των οποίων σε πολλές περιπτώσεις είναι ορατό έως και σήμερα.
Για παράδειγμα, θεωρώ πως έχω το δικαίωμα να νιώθω ευγνώμων και κατ’ επέκταση υπερήφανος για το γεγονός πως πολλοί προγενέστεροί μου Έλληνες επένδυσαν τον χρόνο τους στην δημιουργία αξιακών συστημάτων που σήμερα διέπουν όλες τις ευνομούμενες πολιτείες, όπως είναι η Δημοκρατία.
Θεωρώ πως έχω το δικαίωμα να νιώθω ευγνώμων και κατ’ επέκταση υπερήφανος για το γεγονός πως οι πρόγονοί μου καταπιάστηκαν με τις καλές τέχνες από πολύ νωρίς, αναγνωρίζοντας την συμβολή τους στην ψυχική και πνευματική ανάταση του ανθρώπου.
Και ναι, θεωρώ πως έχω το δικαίωμα να νιώθω ευγνώμων και κατ’ επέκταση υπερήφανος για το γεγονός πως πολλοί Έλληνες απαρνήθηκαν την βολή τους, θυσιάζοντας πολλές φορές ακόμη και την ίδια τους τη ζωή, με σκοπό να μου χαρίσουν τόσο γενναιόδωρα το δικαίωμα στην ελευθερία και την αυτοδιάθεση.
Φυσικά, δεν τρέφω αυταπάτες. Γνωρίζω πολύ καλά πως η ιστορία κρύβει και πολλά σκιώδη κομμάτια, λάθη για τα οποία μόνο υπερηφάνεια δεν μπορεί να νιώθει κανείς, παραδείγματος χάριν οι εμφύλιοι πόλεμοι. Ωστόσο, τα “ντροπιαστικά” αυτά κομμάτια οφείλουμε να τα αναγνωρίζουμε και να τα διδασκόμαστε με ειλικρίνεια και με εξίσου πολλές λεπτομέρειες, όσες και τα “μη ντροπιαστικά”, έτσι ώστε να αποτραπεί μια τυχόν επανάληψη της ιστορίας.
Εν κατακλείδι, θεωρώ πως ο Ραφαηλίδης προέβη σε μία τραγική υπεραπλούστευση, στον βωμό της οποίας χάνεται η ουσία. Καλώς ή κακώς η ιστορία που έχουμε κληρονομήσει και που συνιστά την εθνική μας ταυτότητα βρίθει σε στοιχεία και γεγονότα που σμιλεψαν την πορεία του λαού μας, αλλά και άλλων λαών και κανείς δεν μπορεί να υποδείξει σε κανέναν πώς θα νιώσει για αυτήν.
Η εθνική ταυτότητα είναι το χώμα που φτιάχτηκες μεταφορικά το αν νιώθεις περήφανος για αυτήν είναι βάση δικής σου οπτικής και πνευματισμού δεν έχει σημασία φτωχός η πλούσιος, κάποιοι νιώθουν περήφανοι για αυτό που είναι, χωρίς απαραίτητα να θεωρούν τους εαυτούς τους υπεράνω από τους άλλους απλά να θέλουν να αναπτύξουν το γένος τους και να το κάνουν υπερήφανο με την έννοια μιας καλής οικονομίας και ενός καλού βιοτικού επιπέδου, εννοείται ότι το γένος και το έθνος είναι βασικά χαρακτηριστικά πάνω στην πνευματική και σωματική υπόσταση ενός ανθρώπου καθώς είναι ξεχωριστά και απόλυτα τυχαία..
Μεγάλε Ραφαηλίδη λείπεις
τ-ε-ρ-α-σ-τ-ι-ο-ς Ραφαηλίδης. Κουμουνιστής που τον συμπαθούσαν και οι δεξιοί. Ο Χαράρι της Ελλάδας.
Οι εθνικές ταυτότητες είναι ακριβώς σαν άλλες ταυτότητες, δηλαδή τις βρίσκεις έτοιμες και τις οικειοποιείσαι, είτε ηθελημένα είτε ακούσια. Δεν μπορώ να σκεφτώ μία ταυτότητα την οποία το άτομο να κατασκευάζει το ίδιο η οποία να έχει νόημα σε μια κοινωνία. Όπου Έλληνας, βάλτε Ολυμπιακός, άντρας ή γυναίκα, τράπερ, επιστήμονας ή διανοούμενος. Όλες αυτές οι ταυτότητες έρχονται με μια κληρονομιά την οποία οικειοποιείσαι χωρίς να έχεις κοπιάσει απαραίτητα ο ίδιος για αυτή, απλά τη λαμβάνεις σαν μέλος της ομάδας. Όπως π.χ. ένας Ολυμπιακός χαίρεται για ένα γκολ χωρίς να το έχει βάλει ο ίδιος.
Νομίζω περισσότερο προβληματίστηκε ο Ραφαηλίδης για ανθρώπους που «ζουν» την εθνική τους ταυτότητα και νιώθουν ότι αυτή μπορεί να αντικαταστήσει προσωπικά επιτεύγματα. Έλληνες που επειδή είναι Έλληνες νιώθουν ότι είναι απλά ανώτεροι από άλλες εθνικότητες, για παράδειγμα.
Κάπως με συμφέρει αυτό. Δεν ευθύνομαι για την διάχυτη χυδαιότητα της Ελληνικής κοινωνίας ,έτσι την παρέλαβα. Άσε τους κουτόφραγκους να έχουν σαν χειρότερη βρισιά το ” να πιει φίδι το γάλα στην αυλή σου”, το – – – στο και την – – – – γία τους – – μώ την – – – τάνα μου – -μώ
Αυτό ισχύει για όλες τις ταυτότητες: Έλληνας, Αριστερός, ΠΑΟΚ, Αγρότης κτλ. Κάποιοι, βέβαια το πιστεύουν μόνο για τις ταυτότητες στις οποίες δεν ανήκουν οι ίδιοι
Το πρώτο κεφάλαιο του roots of nationalism έχει να πει πολλά για την εθνική ταυτότητα καθώς και από πως μεταβάλλεται και υιοθετειται από τους λαούς για όποιον θέλει να μάθει περισσότερα, ένα topic που γενικά δεν το αγγίζεις και εύκολα στην Ελλάδα καθώς η εθνική μας ταυτότητα ορίζει το πώς ο “Έλληνας” οφείλει να το αντιμετωπίζει. Με λίγα λόγια η αντιμετωπίση αυτού του post είναι αποτελεσμα εθνικής ταυτότητας του κάθε redditor. Τροφή για σκέψη!
Την εθνική ταυτότητα σου την κληρονόμησες από τους προγόνους σου που αγωνίστηκαν και σε καιρό ειρήνης και σε καιρό πολέμου για εσένα (οι τελευταίες δεκαετίες εξαιρούνται).
Σε χαρακτηρίζει, αλλά αν στηρίζεσαι μόνον σε αυτήν που κληρονόμησες και δεν δημιουργήσεις, δεν χτίσεις και συ ένα μέρος της για να την παραδώσεις στους επόμενους ακόμα ανώτερη από αυτήν που βρήκες, δεν την αξίζεις.
Η εθνική σου ταυτότητα είναι μέρος του συνόλου που φτιάχνει την προσωπική σου ταυτότητα, όπως είναι και όλα τα άλλα ψηφία που συλλέγει κανείς στη ζωή του (Ολυμπιακός αριστερός μποξερ απόφοιτος του τάδε σχολείου και της δείνα σχολής από την τάδε γειτονιά με καταγωγή από το δείνα νησί κτλ). Γι’ αυτούς που εστιάζουν και μεγενθύνουν το ένα ψηφίο προκειμένου να αποκρύψουν την έλλειψη υπολοίπων μιλάει ο Ραφαηλίδης. Ή αν δεν λέει αυτό, αυτό θα έπρεπε να είχε πει στο τέλος.
Νομίζω ότι το αποσπασμα είναι εκτός νοηματικου πλαισιου. Αυτό που περιγράφει ο Ραφαηλιδης εδώ, χωρίς το νόημα μοιάζει προφανές και κοινοτοπο αλλά ουσιαστικά θα πρέπει λογικα να αναφέρεται στην εθνική υπερηφάνεια.
Μου προκαλεί θλίψη που κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου έχουμε τα ορκ #proudtobegreek. Οι μόνοι που μπορούν να είναι περήφανοι για την εθνικότητά τους είναι αυτοί που δούλεψαν για να την αποκτήσουν.
Εσείς γεννηθήκατε Έλληνες, αλλά μόνο Έλληνες δεν είστε καθώς έχετε μηδενική επαφή με την ιστορία του έθνους.
“We do not merely study the past: we inherit it, and inheritance brings with it not only the rights of ownership, but the duties of trusteeship. Things fought for & died for should not be idly squandered. For they are the property of others, who are not yet born.”
– Roger Scruton
Η εθνική ταυτότητα αποτελεί κληρονομιά μας από τους νεκρούς προγόνους μας. Δεν υπάρχει απλά για να καμαρώνουμε για αυτήν, ούτε όμως έχουμε δικαίωμα να την πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων γιατί είμαστε προσωρινοί “ιδιοκτήτες” της. Έχουμε υποχρέωση να την διαφυλάξουμε, αλλά και να την επεκτείνουμε. Δηλαδή με νέα πολιτισμική παραγωγή – αντάξια των προγόνων μας -, με δημιουργία λειτουργικών θεσμών, προστασία της εδαφικής ακεραιότητας, ώστε να παραδώσουμε κάτι καλύτερο.
Όσο άχρηστο βρίσκω το να επαναπαυόμαστε στις δάφνες του παρελθόντος – χωρίς να πράττουμε κάτι παραπάνω και να προσθέτουμε στην “κληρονομιά” μας -, άλλο τόσο βρίσκω επικίνδυνη την νιχιλιστική άποψη ότι μπορούμε να αγνοήσουμε ιστορία, παραδόσεις, ήθη, έθιμα και σοφία του παρελθόντος, να τα πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων και να χτίσουμε μια “νέα κοινωνία” από το μηδέν χωρίς ρίζες στο παρελθόν των εδαφών αυτών.
Θα πρέπει να είμαστε περήφανοι για την εθνική μας ταυτότητα, να την διαφυλάξουμε, αλλά παράλληλα να χτίσουμε πάνω σε αυτήν, όχι να μένουμε στάσιμοι.
Να σε δω να κάνεις χώρα χωρίς εθνική ταυτότητα και χωρίς εθνική περηφάνια… Πραγματικά κάποια πράγματα και κάποιες ιδέες είναι τόσο βλαμμένες μόνο οι ακαδημαϊκοί και οι εξαιρετικά μορφωμένοι τις πιστεύουν.
25 comments
Πολυ σωστο.
Καλώς μας ήρθε και το Twitter.
Πως να βγαζετε λαθος ολους αυτους τους ανθρωπους που λενε μαλακιες:
Βημα 1) βρειτε τη οριζουν σαν αληθεια πχ το γεγονος οτι δανειζομαστε την εθνικη μας ταυτοτητα απο την ιστορια
Βημα 2) βρειτε ενα ευκολο παραδειγμα πχ το γεγονος οτι ολοι ανθρωποι της ελλαδας δημιουργουν την ιστορια της ελλαδας ακομα και αυτοι που ζουν και δεν κανουν τιποτα οποτε δανειζονται την εθνικη τους ταυτοτητα και απο τους ιδιους τους ευατους οποτε ειτε δεν μπορουν να δανειστουν κατι που δεν εχουν ή το ειχαν απο την αρχη οποτε το ολο επιχειρημα δεν βγαζει νοημα
Βημα 3) Καταλαβετε οτι δεν εχετε πλακα στα παρτυ και κλαψτε
πατριδοκαπηλία
Αν περιμένεις το r/greece να εκτιμήσει τον Ραφαηλίδη, θα περιμένεις αρκετά πιστέυω.
Cringe.
Συμφωνώ μόνο στο ότι η εθνική σου ταυτότητα ορίζεται με βάση τους προγόνους σου και όχι του τι νιώθεις.
Διαφωνώ στο ότι τη δανείζεσαι. Πιο σωστό θα ήταν να πεις ότι σου δίνεται από τους γονείς σου σα κληρονομιά. Η εθνική σου ταυτότητα περιέχει τους κόπους των γονιών σου και των υπολοίπων προγόνων σου. Δε παίρνει αξία μόνο από τους δικούς σου κόπους.
Η εθνική σου ταυτότητα είναι ένα κατασκεύασμα που δημιουργεί το κράτος. Δεν σημαίνει ότι δημιουργείται από το τίποτα ή ότι είναι ψεύτικη (δεν είναι τόσο απλό), απλώς σημαίνει ότι το κράτος επιλέγει διάφορα κομμάτια από την ιστορία για να φτιάξει το ένδοξο παρελθόν του ενώ επιλέγει και ποια θα ξεχάσει.
Σήμερα το θεωρούμε μέρος του παρελθόντος μας αλλά κάποτε οτιδήποτε θύμιζε “Βυζάντιο” ξίνιζε στην μορφωμένη στην Δύση ελίτ. Εκτός από το μίσος της Δύσης για αυτό που ονόμασε Βυζαντινή Αυτοκρατορία, το να παρουσιαστούν οι επαναστάτες ως οι άμεσοι συνεχιστές των αρχαίων Ελλήνων με τους οποίους είχαν έρωτα οι δυτικοί, σαν να μην είχαν περάσει σχεδόν δύο χιλιετίες, ήταν προς το συμφέρον της Επανάστασης.
Ναι σίγουρα την εθνική ταυτότητα την κληρονομείς από τους προγόνους σου αν θεωρήσουμε ως προγόνους μόνο όσους έζησαν παράλληλα με το σύγχρονο ελληνικό κράτος (βέβαια ακόμα και σε αυτή την περίπτωση υπήρχαν αλλαγές στο περιεχόμενο της εθνικής ταυτότητας). Έχοντας στοιχεία για τους προγόνους από το 1600 περίπου, επιστρέψτε μου να αμφιβάλλω για το ότι κληρονόμησα την ελληνική εθνική μου ταυτότητα από κατοίκους της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας.
Είμαστε Έλληνες σήμερα επειδή μέσα σε αυτό τον θεσμό μεγαλώσαμε. Για αυτό είναι Έλληνες και άνθρωποι που δεν έχουν ελληνικά επίθετα (αν και σε κάποιες περιπτώσεις τα κάναμε να φαίνονται πιο ελληνικά) και οι πρόγονοί τους δεν μιλούσαν ελληνικά. Είμαστε Έλληνες γιατί τα σύγχρονα έθνη κράτη χρησιμοποιούν ως συνεκτικό δεσμό την εθνική ταυτότητα και φροντίζει με διάφορους τρόπους, όπως το σχολείο, να φτιάξει αυτή την ταυτότητα.
Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την ιδέα του έθνους ούτε τα γράφω αυτά για να επιτεθώ στην ελληνική εθνική ταυτότητα. Το μόνο μου πρόβλημα είναι με το να παρουσιάζουμε τις κατασκευές ως κάτι που προέρχεται από την φύση.
/thread
Διανοούμενος απο τα λιντλ
Άντε να εξηγήσεις τώρα σε αυτούς τους ατομικιστές πως η ταυτότητα ενός ανθρώπου είναι, μεταξύ άλλων, και προϊόν του περιβάλλοντός του (παραδόσεις, ήθη, έθιμα, συμπεριφορές, νοοτροπίες). Εδώ παρόμοιοι λαοί μεγαλώνουν με διαφορά απόστασης λίγων χιλιομέτρων, και η διαφορετική εθνικότητα τους κάνει ανθρώπους διαφορετικών αντιλήψεων και πρακτικών.
Ευτυχώς άνθρωποι σαν τον Ραφαηλίδη εκλείπουν σιγά σιγά. Είχαν τα δεκαπέντε λεπτά τους στη μεταπολίτευση. Γι’ αυτό σήμερα δεν υπάρχουν πουθενά, παρά μόνο σε βιβλιοθήκες ρομαντικών φοιτητών και μικρομέγαλων ρομαντικών αστών που το παίζουν επαναστάτες.
Διαφωνώ με τον Ραφαηλίδη και εξηγώ το γιατί:
Ουσιαστικά, ερμηνεύω τα λόγια του Ραφαηλίδη ως εξής: “Δεν μπορείς να είσαι υπερήφανος για κάτι που δεν έκανες εσύ ο ίδιος.”
Όμως, αυτό που μάλλον αδυνατούσε ο Ραφαηλίδης να καταλάβει είναι πως η όποια υπερηφάνεια εκπορεύεται από την ευγνωμοσύνη. Μπορεί πράγματι να μην μόχθησα για να φτιάξω την εθνική ταυτότητά μου, αλλά θεωρώ πως έχω κάθε δικαίωμα να νιώθω τουλάχιστον ευγνώμων για τα επιτεύγματα των προγόνων μου, το αντίκτυπο των οποίων σε πολλές περιπτώσεις είναι ορατό έως και σήμερα.
Για παράδειγμα, θεωρώ πως έχω το δικαίωμα να νιώθω ευγνώμων και κατ’ επέκταση υπερήφανος για το γεγονός πως πολλοί προγενέστεροί μου Έλληνες επένδυσαν τον χρόνο τους στην δημιουργία αξιακών συστημάτων που σήμερα διέπουν όλες τις ευνομούμενες πολιτείες, όπως είναι η Δημοκρατία.
Θεωρώ πως έχω το δικαίωμα να νιώθω ευγνώμων και κατ’ επέκταση υπερήφανος για το γεγονός πως οι πρόγονοί μου καταπιάστηκαν με τις καλές τέχνες από πολύ νωρίς, αναγνωρίζοντας την συμβολή τους στην ψυχική και πνευματική ανάταση του ανθρώπου.
Και ναι, θεωρώ πως έχω το δικαίωμα να νιώθω ευγνώμων και κατ’ επέκταση υπερήφανος για το γεγονός πως πολλοί Έλληνες απαρνήθηκαν την βολή τους, θυσιάζοντας πολλές φορές ακόμη και την ίδια τους τη ζωή, με σκοπό να μου χαρίσουν τόσο γενναιόδωρα το δικαίωμα στην ελευθερία και την αυτοδιάθεση.
Φυσικά, δεν τρέφω αυταπάτες. Γνωρίζω πολύ καλά πως η ιστορία κρύβει και πολλά σκιώδη κομμάτια, λάθη για τα οποία μόνο υπερηφάνεια δεν μπορεί να νιώθει κανείς, παραδείγματος χάριν οι εμφύλιοι πόλεμοι. Ωστόσο, τα “ντροπιαστικά” αυτά κομμάτια οφείλουμε να τα αναγνωρίζουμε και να τα διδασκόμαστε με ειλικρίνεια και με εξίσου πολλές λεπτομέρειες, όσες και τα “μη ντροπιαστικά”, έτσι ώστε να αποτραπεί μια τυχόν επανάληψη της ιστορίας.
Εν κατακλείδι, θεωρώ πως ο Ραφαηλίδης προέβη σε μία τραγική υπεραπλούστευση, στον βωμό της οποίας χάνεται η ουσία. Καλώς ή κακώς η ιστορία που έχουμε κληρονομήσει και που συνιστά την εθνική μας ταυτότητα βρίθει σε στοιχεία και γεγονότα που σμιλεψαν την πορεία του λαού μας, αλλά και άλλων λαών και κανείς δεν μπορεί να υποδείξει σε κανέναν πώς θα νιώσει για αυτήν.
Η εθνική ταυτότητα είναι το χώμα που φτιάχτηκες μεταφορικά το αν νιώθεις περήφανος για αυτήν είναι βάση δικής σου οπτικής και πνευματισμού δεν έχει σημασία φτωχός η πλούσιος, κάποιοι νιώθουν περήφανοι για αυτό που είναι, χωρίς απαραίτητα να θεωρούν τους εαυτούς τους υπεράνω από τους άλλους απλά να θέλουν να αναπτύξουν το γένος τους και να το κάνουν υπερήφανο με την έννοια μιας καλής οικονομίας και ενός καλού βιοτικού επιπέδου, εννοείται ότι το γένος και το έθνος είναι βασικά χαρακτηριστικά πάνω στην πνευματική και σωματική υπόσταση ενός ανθρώπου καθώς είναι ξεχωριστά και απόλυτα τυχαία..
Μεγάλε Ραφαηλίδη λείπεις
τ-ε-ρ-α-σ-τ-ι-ο-ς Ραφαηλίδης. Κουμουνιστής που τον συμπαθούσαν και οι δεξιοί. Ο Χαράρι της Ελλάδας.
Οι εθνικές ταυτότητες είναι ακριβώς σαν άλλες ταυτότητες, δηλαδή τις βρίσκεις έτοιμες και τις οικειοποιείσαι, είτε ηθελημένα είτε ακούσια. Δεν μπορώ να σκεφτώ μία ταυτότητα την οποία το άτομο να κατασκευάζει το ίδιο η οποία να έχει νόημα σε μια κοινωνία. Όπου Έλληνας, βάλτε Ολυμπιακός, άντρας ή γυναίκα, τράπερ, επιστήμονας ή διανοούμενος. Όλες αυτές οι ταυτότητες έρχονται με μια κληρονομιά την οποία οικειοποιείσαι χωρίς να έχεις κοπιάσει απαραίτητα ο ίδιος για αυτή, απλά τη λαμβάνεις σαν μέλος της ομάδας. Όπως π.χ. ένας Ολυμπιακός χαίρεται για ένα γκολ χωρίς να το έχει βάλει ο ίδιος.
Νομίζω περισσότερο προβληματίστηκε ο Ραφαηλίδης για ανθρώπους που «ζουν» την εθνική τους ταυτότητα και νιώθουν ότι αυτή μπορεί να αντικαταστήσει προσωπικά επιτεύγματα. Έλληνες που επειδή είναι Έλληνες νιώθουν ότι είναι απλά ανώτεροι από άλλες εθνικότητες, για παράδειγμα.
Κάπως με συμφέρει αυτό. Δεν ευθύνομαι για την διάχυτη χυδαιότητα της Ελληνικής κοινωνίας ,έτσι την παρέλαβα. Άσε τους κουτόφραγκους να έχουν σαν χειρότερη βρισιά το ” να πιει φίδι το γάλα στην αυλή σου”, το – – – στο και την – – – – γία τους – – μώ την – – – τάνα μου – -μώ
Αυτό ισχύει για όλες τις ταυτότητες: Έλληνας, Αριστερός, ΠΑΟΚ, Αγρότης κτλ. Κάποιοι, βέβαια το πιστεύουν μόνο για τις ταυτότητες στις οποίες δεν ανήκουν οι ίδιοι
Το πρώτο κεφάλαιο του roots of nationalism έχει να πει πολλά για την εθνική ταυτότητα καθώς και από πως μεταβάλλεται και υιοθετειται από τους λαούς για όποιον θέλει να μάθει περισσότερα, ένα topic που γενικά δεν το αγγίζεις και εύκολα στην Ελλάδα καθώς η εθνική μας ταυτότητα ορίζει το πώς ο “Έλληνας” οφείλει να το αντιμετωπίζει. Με λίγα λόγια η αντιμετωπίση αυτού του post είναι αποτελεσμα εθνικής ταυτότητας του κάθε redditor. Τροφή για σκέψη!
Την εθνική ταυτότητα σου την κληρονόμησες από τους προγόνους σου που αγωνίστηκαν και σε καιρό ειρήνης και σε καιρό πολέμου για εσένα (οι τελευταίες δεκαετίες εξαιρούνται).
Σε χαρακτηρίζει, αλλά αν στηρίζεσαι μόνον σε αυτήν που κληρονόμησες και δεν δημιουργήσεις, δεν χτίσεις και συ ένα μέρος της για να την παραδώσεις στους επόμενους ακόμα ανώτερη από αυτήν που βρήκες, δεν την αξίζεις.
Η εθνική σου ταυτότητα είναι μέρος του συνόλου που φτιάχνει την προσωπική σου ταυτότητα, όπως είναι και όλα τα άλλα ψηφία που συλλέγει κανείς στη ζωή του (Ολυμπιακός αριστερός μποξερ απόφοιτος του τάδε σχολείου και της δείνα σχολής από την τάδε γειτονιά με καταγωγή από το δείνα νησί κτλ). Γι’ αυτούς που εστιάζουν και μεγενθύνουν το ένα ψηφίο προκειμένου να αποκρύψουν την έλλειψη υπολοίπων μιλάει ο Ραφαηλίδης. Ή αν δεν λέει αυτό, αυτό θα έπρεπε να είχε πει στο τέλος.
Νομίζω ότι το αποσπασμα είναι εκτός νοηματικου πλαισιου. Αυτό που περιγράφει ο Ραφαηλιδης εδώ, χωρίς το νόημα μοιάζει προφανές και κοινοτοπο αλλά ουσιαστικά θα πρέπει λογικα να αναφέρεται στην εθνική υπερηφάνεια.
Μου προκαλεί θλίψη που κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου έχουμε τα ορκ #proudtobegreek. Οι μόνοι που μπορούν να είναι περήφανοι για την εθνικότητά τους είναι αυτοί που δούλεψαν για να την αποκτήσουν.
Εσείς γεννηθήκατε Έλληνες, αλλά μόνο Έλληνες δεν είστε καθώς έχετε μηδενική επαφή με την ιστορία του έθνους.
“We do not merely study the past: we inherit it, and inheritance brings with it not only the rights of ownership, but the duties of trusteeship. Things fought for & died for should not be idly squandered. For they are the property of others, who are not yet born.”
– Roger Scruton
Η εθνική ταυτότητα αποτελεί κληρονομιά μας από τους νεκρούς προγόνους μας. Δεν υπάρχει απλά για να καμαρώνουμε για αυτήν, ούτε όμως έχουμε δικαίωμα να την πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων γιατί είμαστε προσωρινοί “ιδιοκτήτες” της. Έχουμε υποχρέωση να την διαφυλάξουμε, αλλά και να την επεκτείνουμε. Δηλαδή με νέα πολιτισμική παραγωγή – αντάξια των προγόνων μας -, με δημιουργία λειτουργικών θεσμών, προστασία της εδαφικής ακεραιότητας, ώστε να παραδώσουμε κάτι καλύτερο.
Όσο άχρηστο βρίσκω το να επαναπαυόμαστε στις δάφνες του παρελθόντος – χωρίς να πράττουμε κάτι παραπάνω και να προσθέτουμε στην “κληρονομιά” μας -, άλλο τόσο βρίσκω επικίνδυνη την νιχιλιστική άποψη ότι μπορούμε να αγνοήσουμε ιστορία, παραδόσεις, ήθη, έθιμα και σοφία του παρελθόντος, να τα πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων και να χτίσουμε μια “νέα κοινωνία” από το μηδέν χωρίς ρίζες στο παρελθόν των εδαφών αυτών.
Θα πρέπει να είμαστε περήφανοι για την εθνική μας ταυτότητα, να την διαφυλάξουμε, αλλά παράλληλα να χτίσουμε πάνω σε αυτήν, όχι να μένουμε στάσιμοι.
Να σε δω να κάνεις χώρα χωρίς εθνική ταυτότητα και χωρίς εθνική περηφάνια… Πραγματικά κάποια πράγματα και κάποιες ιδέες είναι τόσο βλαμμένες μόνο οι ακαδημαϊκοί και οι εξαιρετικά μορφωμένοι τις πιστεύουν.