In de Verenigde Staten wordt momenteel gesproken over “The Great Resignation” omdat meer en meer mensen hun baan inruilen voor één met betere omstandigheden of meer vrije tijd. Ik ben erg benieuwd of we hier in Nederland een soortgelijke beweging gaan zien, want volgens mij zijn veel werkgevers in de 10 jaar na de crises (Krediet en Euro) redelijk verwend geraakt (zeker in de lager betaalde sectoren).
Ja het probleem als schilder dat ik hiermee ervaar is dat ze zowel hoge productie, hoge kwaliteit en met scherpe prijzen willen werken.
Je kan gewoon moeilijk voor alle drie gaan.
Uiteindelijk is van de 3 altijd ‘kwaliteit’ de sjaak. Juist het ding waar jij als vakman/vrouw het verschil in kan maken.
Ik heb mij er maar bij neergelegd. Er is zoveel werk en ik probeer 1x per maand is een klusje voor iemand anders te doen.
Het mooie is dat ik dan de tijd zelf kan indelen. Hoge kwaliteit kan garanderen en het is, aangezien het een klusje is ook nog eens goedkoper voor de klant. Maar ik houd er een leuk zakcentje aan.
Heel de bouwsector is sowieso fucked. Het is moeilijk om aan een vastcontract te komen omdat er veel mensen zijn die zich aanbieden als schilder, maar het eigenlijk helemaal niet kunnen. Hierdoor is er weinig vertrouwen in jou als uitzendkracht. Ook als ik kan aantonen dat ik over alle papieren beschik en speciale handelingen kan verrichten.
Maar ondertussen wordt wel alles van je verwacht tegen een te laag loon.
Maar tegelijkertijd heb ik haast onbeperkte baangarantie. Het mes snijdt aan twee kanten. Maar het schiet niet echt op zo.
Voor mijzelf beginnen wil ik niet omdat ik naast werk gewoon 3 serieuze hobbies heb. Daarnaast is het naast de moordende concurrentie dan in één klap minder lonend, dan af en toe een klusje te doen.
Het is een rare wereld.
Ik heb een hekel aan het woord privilege maar hier ligt het er toch wel heel dik op. Leuk dat je met met een vaste baan op de universiteit af en toe op het terras kunt gaan zitten, maar voor de rest van Nederland betekent dit gewoon ontslag, mogelijk ook nog eens met een slechte verwijzing voor een volgende baan. Als je een beetje carrièrebewust bezig bent dan houd je privé en werk gescheiden en maak je er duidelijke afspraken over met je werkgever.
Ik vind het een beetje gek dat ze lijkt aan te moedigen om stiekem minder werk te doen, je zou toch juist moeten communiceren. Als jou baas te veel van jou vraagt moet je niet “ja” zeggen en vervolgens ‘nee doen’, je moet gewoon tegen je baas zeggen/eisen dat het niet gaat, of dat je dan ook echt overuren betaald wil hebben.
Ik heb hier laatst nog mee te maken gehad. Wat ik doe is duaal werktuigbouwkunde, wat betekent dat ik deels werk en deels studeer en dus soms opdrachten voor m’n studie op m’n werk moet uitvoeren.
Dus ik een casusje geregeld, zegt m’n baas doodleuk dat ik dit niet op een project kan schrijven en het in m’n eigen tijd moet doen. “Ja, maar als je klaar bent kun je dit presenteren als jouw pronkstuk en weten mensen bij wie ze moeten zijn.” Met andere woorden, een pyramidespel. Dit is gewoon uitbuiting, je kan mensen niet vragen iets te doen waar het bedrijf baat bij heeft maar ze daar niet voor betalen.
Dus wat ik heb gedaan is het onder werktijd gedaan en de uren op een ander project geschreven waar ik ook mee bezig was.
Hou op schei uit. Vandaag weer gebeld om 9 uur ‘s ochtends “Hey kan je vannacht 12 uur werken ~~want we hebben weer eens gefaald met het rooster en/of managment huurt niet genoeg mensen in~~ want anders moet je collega 16 uur werken en dat is voor haar ook zo lullig.”
Maar een vast contract? Ja pfoe zucht dat word moeilijk…
Al m’n vorige werkgevers weigerden overwerk uit te betalen want “dat hoort nou eenmaal bij dit soort werk”. Maar wee je gebeente als je vijf minuten te laat binnenkwam.
En zo zijn er nog wel meer dingen die we als loonslaven maar accepteren die eigenlijk ontzettend verneukt zijn. Ik hoop dat ik nooit meer voor een baas hoef te werken.
Ik heb zo ontzettend het gevoel alsof we aan de vooravond staan van grootschalige demonstaties en grote sociale veranderingen. Ik ken niemand die echt tevreden is. Nederland is stuk en de huidige maatschappij is onhoudbaar.
Ik breng dit sinds ik thuis werk al een tijd in de praktijk. Zowel mijn collega’s als managers merken er niets van. Ik voer m’n hoofdtaken uit en niets meer en minder. Totaal geen uitdaging in mijn werk meer maar in ruil heb ik iets van 15 uur terug die ik, thuis, aan mijzelf besteed. Die nevenactiviteiten brengen binnenkort meer op dan mijn salaris, hoop ik.
Deze instelling is een 180 graden verandering in mijn werk ethiek toen ik begon. Helaas heeft de corporate culture en de covid ontslagrondes mij een cynische werknemer gemaakt. Ik ervaar veel minder stress en kijk niet meer op tegen meetings en andere werk gerelateerde onzin.
Marguerite van den Berg heeft een vaste baan in het onderwijs. Ze wil graag voor iedereen minder werken, meer autonomie, meer bescherming en meer geld. En dat iedereen op het terras kan zitten terwijl ze doen alsof ze aan het werk zijn.
Goed idee Marguerite! Helemaal voor. Vind eigenlijk een 15 urige, vrijwillige werkweek voor iedereen in de publieke sector nog een veel beter idee. Met een 40% hoger salaris. Yess.
Excuseer mijn socialistische geblaat, maar wordt het inmiddels niet eens tijd om met z’n allen te gaan collectiviseren om dit even grondig recht te trekken?
12 comments
In de Verenigde Staten wordt momenteel gesproken over “The Great Resignation” omdat meer en meer mensen hun baan inruilen voor één met betere omstandigheden of meer vrije tijd. Ik ben erg benieuwd of we hier in Nederland een soortgelijke beweging gaan zien, want volgens mij zijn veel werkgevers in de 10 jaar na de crises (Krediet en Euro) redelijk verwend geraakt (zeker in de lager betaalde sectoren).
[Paywall, dus archive.is linkje](https://archive.md/TgP0f)
Ja het probleem als schilder dat ik hiermee ervaar is dat ze zowel hoge productie, hoge kwaliteit en met scherpe prijzen willen werken.
Je kan gewoon moeilijk voor alle drie gaan.
Uiteindelijk is van de 3 altijd ‘kwaliteit’ de sjaak. Juist het ding waar jij als vakman/vrouw het verschil in kan maken.
Ik heb mij er maar bij neergelegd. Er is zoveel werk en ik probeer 1x per maand is een klusje voor iemand anders te doen.
Het mooie is dat ik dan de tijd zelf kan indelen. Hoge kwaliteit kan garanderen en het is, aangezien het een klusje is ook nog eens goedkoper voor de klant. Maar ik houd er een leuk zakcentje aan.
Heel de bouwsector is sowieso fucked. Het is moeilijk om aan een vastcontract te komen omdat er veel mensen zijn die zich aanbieden als schilder, maar het eigenlijk helemaal niet kunnen. Hierdoor is er weinig vertrouwen in jou als uitzendkracht. Ook als ik kan aantonen dat ik over alle papieren beschik en speciale handelingen kan verrichten.
Maar ondertussen wordt wel alles van je verwacht tegen een te laag loon.
Maar tegelijkertijd heb ik haast onbeperkte baangarantie. Het mes snijdt aan twee kanten. Maar het schiet niet echt op zo.
Voor mijzelf beginnen wil ik niet omdat ik naast werk gewoon 3 serieuze hobbies heb. Daarnaast is het naast de moordende concurrentie dan in één klap minder lonend, dan af en toe een klusje te doen.
Het is een rare wereld.
Ik heb een hekel aan het woord privilege maar hier ligt het er toch wel heel dik op. Leuk dat je met met een vaste baan op de universiteit af en toe op het terras kunt gaan zitten, maar voor de rest van Nederland betekent dit gewoon ontslag, mogelijk ook nog eens met een slechte verwijzing voor een volgende baan. Als je een beetje carrièrebewust bezig bent dan houd je privé en werk gescheiden en maak je er duidelijke afspraken over met je werkgever.
Ik vind het een beetje gek dat ze lijkt aan te moedigen om stiekem minder werk te doen, je zou toch juist moeten communiceren. Als jou baas te veel van jou vraagt moet je niet “ja” zeggen en vervolgens ‘nee doen’, je moet gewoon tegen je baas zeggen/eisen dat het niet gaat, of dat je dan ook echt overuren betaald wil hebben.
Ik heb hier laatst nog mee te maken gehad. Wat ik doe is duaal werktuigbouwkunde, wat betekent dat ik deels werk en deels studeer en dus soms opdrachten voor m’n studie op m’n werk moet uitvoeren.
Dus ik een casusje geregeld, zegt m’n baas doodleuk dat ik dit niet op een project kan schrijven en het in m’n eigen tijd moet doen. “Ja, maar als je klaar bent kun je dit presenteren als jouw pronkstuk en weten mensen bij wie ze moeten zijn.” Met andere woorden, een pyramidespel. Dit is gewoon uitbuiting, je kan mensen niet vragen iets te doen waar het bedrijf baat bij heeft maar ze daar niet voor betalen.
Dus wat ik heb gedaan is het onder werktijd gedaan en de uren op een ander project geschreven waar ik ook mee bezig was.
Hou op schei uit. Vandaag weer gebeld om 9 uur ‘s ochtends “Hey kan je vannacht 12 uur werken ~~want we hebben weer eens gefaald met het rooster en/of managment huurt niet genoeg mensen in~~ want anders moet je collega 16 uur werken en dat is voor haar ook zo lullig.”
Maar een vast contract? Ja pfoe zucht dat word moeilijk…
Al m’n vorige werkgevers weigerden overwerk uit te betalen want “dat hoort nou eenmaal bij dit soort werk”. Maar wee je gebeente als je vijf minuten te laat binnenkwam.
En zo zijn er nog wel meer dingen die we als loonslaven maar accepteren die eigenlijk ontzettend verneukt zijn. Ik hoop dat ik nooit meer voor een baas hoef te werken.
Ik heb zo ontzettend het gevoel alsof we aan de vooravond staan van grootschalige demonstaties en grote sociale veranderingen. Ik ken niemand die echt tevreden is. Nederland is stuk en de huidige maatschappij is onhoudbaar.
Ik breng dit sinds ik thuis werk al een tijd in de praktijk. Zowel mijn collega’s als managers merken er niets van. Ik voer m’n hoofdtaken uit en niets meer en minder. Totaal geen uitdaging in mijn werk meer maar in ruil heb ik iets van 15 uur terug die ik, thuis, aan mijzelf besteed. Die nevenactiviteiten brengen binnenkort meer op dan mijn salaris, hoop ik.
Deze instelling is een 180 graden verandering in mijn werk ethiek toen ik begon. Helaas heeft de corporate culture en de covid ontslagrondes mij een cynische werknemer gemaakt. Ik ervaar veel minder stress en kijk niet meer op tegen meetings en andere werk gerelateerde onzin.
Marguerite van den Berg heeft een vaste baan in het onderwijs. Ze wil graag voor iedereen minder werken, meer autonomie, meer bescherming en meer geld. En dat iedereen op het terras kan zitten terwijl ze doen alsof ze aan het werk zijn.
Goed idee Marguerite! Helemaal voor. Vind eigenlijk een 15 urige, vrijwillige werkweek voor iedereen in de publieke sector nog een veel beter idee. Met een 40% hoger salaris. Yess.
Excuseer mijn socialistische geblaat, maar wordt het inmiddels niet eens tijd om met z’n allen te gaan collectiviseren om dit even grondig recht te trekken?