Erg herkenbaar dit. Heb van eind 2017 tot eind 2020 ook in een vergelijkbare situatie gezeten.
Vier jaar lang op je kamer zitten bij je ouders thuis, zelfs niet mee eten?
Mijn ouders hadden me na een half jaar al uit huis gezet.
Tsja, herkenbaar, zelf ook tussen mijn 14e en 18e in een vergelijkbare situatie gezeten. Dat is al meer dan 10 jaar geleden, en gelukkig gaat het nu allemaal meer dan goed, maar dat was wel echt een kuttijd.
Jaren geleden was er een professor welke aanhaalde dat hikikomori gedrag lang niet enkel in Japan voorkomt maar helemaal na covid een wereldwijd issue is wat te weinig aandacht krijgt en qua cijfers ook weinig van bekend is.
Heel erg triest, ik mag hopen dat er dankzij dit soort nieuws meer aandacht gaat komen want ik kan mij niet voorstellen dat de mensen welke dit overkomt ook daadwerkelijk zelf gelukkig zijn met de situatie.
ik heb tijdens de pandemie dit ook gehad, vond het heerlijk.
Een van mijn diepste geheimen is dat ik een jaar spookstudent ben geweest, en net als de mensen in het filmpje mezelf een jaar lang compleet heb afgesloten van de rest van de wereld in mijn toenmalige studentenkamer. Ik durfde niet meer van mijn kamer te komen omdat ik me dood schaamde voor mezelf, hoe ik was. Ik durfde niet meer op de uni te komen. Ik zat 24/7 te blowen om mezelf te verdoven (achteraf gezien), wat een vicieuze cirkel creëerde en het hele process toentertijd ook in gang heeft gezet.
Één van de moeilijkste dingen om te doen in mijn gehele levenspanne was met staart tussen mijn benen terug gaan naar mijn ouders, en biechten dat ik gefaald heb. Dat ik het niet allemaal alleen aankon en hulp nodig heb. Daarna een 180 graden gemaakt. Als je me nu tegenkomt zou je niet zeggen dat ik dat ooit ben geweest, ik heb inmiddels een succesvolle carrière waar ik vaak in het middelpunt sta, ik heb een liefhebbende vriendin, ben vaak onder vrienden en grote groepen etc etc. Heel ver verwijderd van letterlijk de deur niet uit durven.
Als je in een soortgelijke situatie zit, weet dat er een weg uit is. Het is niet zwak om hulp te zoeken. Het is ondertussen mijn lijfspreuk geworden:
Ik zie hier mensen reageren die hetzelfde meegemaakt hebben. Als hulpverlener ben ik wel nieuwsgierig wat geholpen heeft om uit die situatie te stappen.
7 comments
Erg herkenbaar dit. Heb van eind 2017 tot eind 2020 ook in een vergelijkbare situatie gezeten.
Vier jaar lang op je kamer zitten bij je ouders thuis, zelfs niet mee eten?
Mijn ouders hadden me na een half jaar al uit huis gezet.
Tsja, herkenbaar, zelf ook tussen mijn 14e en 18e in een vergelijkbare situatie gezeten. Dat is al meer dan 10 jaar geleden, en gelukkig gaat het nu allemaal meer dan goed, maar dat was wel echt een kuttijd.
Jaren geleden was er een professor welke aanhaalde dat hikikomori gedrag lang niet enkel in Japan voorkomt maar helemaal na covid een wereldwijd issue is wat te weinig aandacht krijgt en qua cijfers ook weinig van bekend is.
Heel erg triest, ik mag hopen dat er dankzij dit soort nieuws meer aandacht gaat komen want ik kan mij niet voorstellen dat de mensen welke dit overkomt ook daadwerkelijk zelf gelukkig zijn met de situatie.
ik heb tijdens de pandemie dit ook gehad, vond het heerlijk.
Een van mijn diepste geheimen is dat ik een jaar spookstudent ben geweest, en net als de mensen in het filmpje mezelf een jaar lang compleet heb afgesloten van de rest van de wereld in mijn toenmalige studentenkamer. Ik durfde niet meer van mijn kamer te komen omdat ik me dood schaamde voor mezelf, hoe ik was. Ik durfde niet meer op de uni te komen. Ik zat 24/7 te blowen om mezelf te verdoven (achteraf gezien), wat een vicieuze cirkel creëerde en het hele process toentertijd ook in gang heeft gezet.
Één van de moeilijkste dingen om te doen in mijn gehele levenspanne was met staart tussen mijn benen terug gaan naar mijn ouders, en biechten dat ik gefaald heb. Dat ik het niet allemaal alleen aankon en hulp nodig heb. Daarna een 180 graden gemaakt. Als je me nu tegenkomt zou je niet zeggen dat ik dat ooit ben geweest, ik heb inmiddels een succesvolle carrière waar ik vaak in het middelpunt sta, ik heb een liefhebbende vriendin, ben vaak onder vrienden en grote groepen etc etc. Heel ver verwijderd van letterlijk de deur niet uit durven.
Als je in een soortgelijke situatie zit, weet dat er een weg uit is. Het is niet zwak om hulp te zoeken. Het is ondertussen mijn lijfspreuk geworden:
[Being weak is nothing to be ashamed of. Staying weak is.](https://pbs.twimg.com/media/FYrmTuwUUAEPLyd.jpg)
Ik zie hier mensen reageren die hetzelfde meegemaakt hebben. Als hulpverlener ben ik wel nieuwsgierig wat geholpen heeft om uit die situatie te stappen.