Dit zou inderdaad niet moeten mogen. Goed dat er aandacht voor is. Misschien kan iemand met juridische kennis uitleggen hoe het überhaupt geregeld is met dit soort overeenkomsten? Mag je bijvoorbeeld strafbare feiten doen verzwijgen op deze manier? Lijkt me niet?
Aanvulling: ik denk hierbij ook aan dingen als stalking en aanranding. Daar kun je bij mijn weten voor veroordeeld worden. Het is toch heel raar dat je contractueel met elkaar kunt vastleggen dat soort dingen te verzwijgen?
> “Maar ik kan als minister niet contracten nietig laten verklaren. Wel ga ik in gesprek met werkgevers en vakbonden over in welke situaties een geheimhoudingsverklaring gewenst is en in welke situaties niet.”
Het is de taak van de overheid om immorele contractuele termen nietig te verklaren. Het is heel gebruikelijk dat de overheid een contract nietig verklaard. Als je een onwettelijke proeftijd in je contract hebt staan, dan is die proeftijd ook niet geldig.
Wat ze hier wil zeggen is: ik/wij vind niet dat dit verboden moet worden.
> Maar ik kan als minister niet contracten nietig laten verklaren.
Pure onzin.
Je kan als minister gewoon bij ministeriele regeling of in de wet vastleggen dat bepaalde bedingen in een contract of overeenkomst tussen werkgever en werknemer per definitie onredelijk bezwarend (en dus nietig) zijn, net zoals dat is gedaan in het consumentenrecht. (BW6:236 & BW6:237)
Je kan tevens definieren dat dit tevens geldt voor bestaande contracten waarbij de bedingen nog steeds geldig zijn.
Volgens mij biedt het huidige recht al een aantal mogelijheden op dit punt, zoals artikel 3:40 lid 1 BW- > rechtshandelingen met een inhoud of strekking in strijd met de openbare orde of goede zeden zijn nietig. Een geheimhoudingsbeding dat slachtoffers dwingt om seksueel grensoverschrijdend gedrag te verzwijgen lijkt mij zo onzedelijk als maar kan, en als het ook de mogelijkheid om naar de politie te stappen omvat zou het tevens in strijd met de openbare orde kunnen zijn.
Een andere mogelijkheid is artikel 6:248 lid 2 BW: Een tussen partijen geldende regel blijft buiten toepassing indien toepassing hiervan (in het concrete geval) naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn.
Ik denk dat dit soort geheimhoudingsbedingen in een rechtzaak dan ook geen stand zullen houden, maar ik snap wel dat slachtoffers die zo’n torenhoog boetebedrag zien staan het er liever niet op willen wagen. Daarom lijkt het mij vooralsnog wenselijk dat er vanuit de overheid een duidelijke boodschap wordt gegeven omtrent de grenzen van dergelijke geheimhoudingsbedingen.
Ik vind het vreemd dat een geheimhoudingsbeding überhaupt geldig is in het geval van een vermeend strafbaar feit.
Viel dit dan niet gewoon onder de klokkenluidersregeling?
6 comments
Dit zou inderdaad niet moeten mogen. Goed dat er aandacht voor is. Misschien kan iemand met juridische kennis uitleggen hoe het überhaupt geregeld is met dit soort overeenkomsten? Mag je bijvoorbeeld strafbare feiten doen verzwijgen op deze manier? Lijkt me niet?
Aanvulling: ik denk hierbij ook aan dingen als stalking en aanranding. Daar kun je bij mijn weten voor veroordeeld worden. Het is toch heel raar dat je contractueel met elkaar kunt vastleggen dat soort dingen te verzwijgen?
> “Maar ik kan als minister niet contracten nietig laten verklaren. Wel ga ik in gesprek met werkgevers en vakbonden over in welke situaties een geheimhoudingsverklaring gewenst is en in welke situaties niet.”
Het is de taak van de overheid om immorele contractuele termen nietig te verklaren. Het is heel gebruikelijk dat de overheid een contract nietig verklaard. Als je een onwettelijke proeftijd in je contract hebt staan, dan is die proeftijd ook niet geldig.
Wat ze hier wil zeggen is: ik/wij vind niet dat dit verboden moet worden.
> Maar ik kan als minister niet contracten nietig laten verklaren.
Pure onzin.
Je kan als minister gewoon bij ministeriele regeling of in de wet vastleggen dat bepaalde bedingen in een contract of overeenkomst tussen werkgever en werknemer per definitie onredelijk bezwarend (en dus nietig) zijn, net zoals dat is gedaan in het consumentenrecht. (BW6:236 & BW6:237)
Je kan tevens definieren dat dit tevens geldt voor bestaande contracten waarbij de bedingen nog steeds geldig zijn.
Volgens mij biedt het huidige recht al een aantal mogelijheden op dit punt, zoals artikel 3:40 lid 1 BW- > rechtshandelingen met een inhoud of strekking in strijd met de openbare orde of goede zeden zijn nietig. Een geheimhoudingsbeding dat slachtoffers dwingt om seksueel grensoverschrijdend gedrag te verzwijgen lijkt mij zo onzedelijk als maar kan, en als het ook de mogelijkheid om naar de politie te stappen omvat zou het tevens in strijd met de openbare orde kunnen zijn.
Een andere mogelijkheid is artikel 6:248 lid 2 BW: Een tussen partijen geldende regel blijft buiten toepassing indien toepassing hiervan (in het concrete geval) naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn.
Ik denk dat dit soort geheimhoudingsbedingen in een rechtzaak dan ook geen stand zullen houden, maar ik snap wel dat slachtoffers die zo’n torenhoog boetebedrag zien staan het er liever niet op willen wagen. Daarom lijkt het mij vooralsnog wenselijk dat er vanuit de overheid een duidelijke boodschap wordt gegeven omtrent de grenzen van dergelijke geheimhoudingsbedingen.
Ik vind het vreemd dat een geheimhoudingsbeding überhaupt geldig is in het geval van een vermeend strafbaar feit.
Viel dit dan niet gewoon onder de klokkenluidersregeling?