Αιώνια του η μνήμη. Όσοι τον διαβάζαμε μας έπεισε ότι για μια στιγμή η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει αυτοκρατορία και ο Βενιζέλος περιόρισε την ελλαδικότητα και την ελληνικοτητα και μειοδότησε για να φτιάξει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Εκ πρώτης τα επιχειρήματα του φαίνονταν κουκουρουκου αλλά αν τον ακολουθούσες σε έπειθε και δύσκολα έβρισκε κάποιος αντεπειχηρήματα.
Ο Γιανναράς επίσης ανεξαρτήτως αν είσαι άθεος, αγνωστικιστής κτλ κτλ σε έκανε να σέβεσαι την εκκλησία και δις τον Ελληνορθόδοξο Χριστιανισμό, παρολο που στην πραγματικότητα ήταν και δήλωνε εναντίον των παππάδων με τον τρόπο που «κοινωνούνε» το κήρυγμά Του.
Όταν υποστήριζε με πάθος τον Τσίπρα, παρολο που κάποιοι τον έλεγαν δεξιό (ήταν/δήλωνε συντηρητικός) στον Τσίπρα είδε την αυθεντική ελληνικότητα που λίγες ως ελάχιστες επιρροές έχει από το εξωτερικό και είχε την ελπίδα ότι μια ελληνική παλιγγενεσία θα έρθει μέσω του Τσίπρα, αλλά διαψεύστηκε, απογοητεύτηκε, και έχασε κάθε ελπίδα ότι η ελληνικότητα μπορεί να επιζήσει. Και μάλλον είχε δίκιο και εκει κατ´εμέ.
Όπως και να έχει, η ελληνικότητα έχασε ένα σπουδαίο Έλληνα φιλόσοφο και δυστυχώς κανένας δεν συνεχίζει στο δρόμο του.
Η τελευταία του συνέντευξη δίνει ένα δείγμα σκέψης:
Not my cup of tea, αλλά δεν μου κάνει εντύπωση που ήταν γνωστός (τουλάχιστον) εντός της χώρας.
Λάτρης και δεινός χειριστής της ελληνικής γλώσσας, χωρίς υπερβολές και ξιπασμένους βερμπαλισμούς. Προσπάθησε να υπηρετήσει την ελληνικότητα και την ορθόδοξη παράδοση ως πρόταση βίου και πολιτισμού που ενδιαφέρει πανανθρώπινα (αγαπημένη του έκφραση), χωρίς εθνικισμούς, χωρίς αρχαιολατρία, χωρίς ηθικισμό και χωρίς να βλέπει τα πράγματα μέσα από ξένο πρίσμα, όπως συνηθίζει η διανόησή μας. Προφανώς όποιος σκέφτεται πρωτότυπα γεννάει και επικρίσεις, αλλά η είδηση του θανάτου ενός ανθρώπου συνήθως –και σωστά– μας κάνει να σκεφτούμε τα θετικά του. Αιωνία του η μνήμη.
3 comments
Αιώνια του η μνήμη. Όσοι τον διαβάζαμε μας έπεισε ότι για μια στιγμή η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει αυτοκρατορία και ο Βενιζέλος περιόρισε την ελλαδικότητα και την ελληνικοτητα και μειοδότησε για να φτιάξει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Εκ πρώτης τα επιχειρήματα του φαίνονταν κουκουρουκου αλλά αν τον ακολουθούσες σε έπειθε και δύσκολα έβρισκε κάποιος αντεπειχηρήματα.
Ο Γιανναράς επίσης ανεξαρτήτως αν είσαι άθεος, αγνωστικιστής κτλ κτλ σε έκανε να σέβεσαι την εκκλησία και δις τον Ελληνορθόδοξο Χριστιανισμό, παρολο που στην πραγματικότητα ήταν και δήλωνε εναντίον των παππάδων με τον τρόπο που «κοινωνούνε» το κήρυγμά Του.
Όταν υποστήριζε με πάθος τον Τσίπρα, παρολο που κάποιοι τον έλεγαν δεξιό (ήταν/δήλωνε συντηρητικός) στον Τσίπρα είδε την αυθεντική ελληνικότητα που λίγες ως ελάχιστες επιρροές έχει από το εξωτερικό και είχε την ελπίδα ότι μια ελληνική παλιγγενεσία θα έρθει μέσω του Τσίπρα, αλλά διαψεύστηκε, απογοητεύτηκε, και έχασε κάθε ελπίδα ότι η ελληνικότητα μπορεί να επιζήσει. Και μάλλον είχε δίκιο και εκει κατ´εμέ.
Όπως και να έχει, η ελληνικότητα έχασε ένα σπουδαίο Έλληνα φιλόσοφο και δυστυχώς κανένας δεν συνεχίζει στο δρόμο του.
Η τελευταία του συνέντευξη δίνει ένα δείγμα σκέψης:
https://www.protothema.gr/culture/article/1533120/pethane-sta-89-o-hristos-giannaras-diavaste-tin-teleutaia-tou-sunedeuxi-sto-proto-thema/
Not my cup of tea, αλλά δεν μου κάνει εντύπωση που ήταν γνωστός (τουλάχιστον) εντός της χώρας.
Λάτρης και δεινός χειριστής της ελληνικής γλώσσας, χωρίς υπερβολές και ξιπασμένους βερμπαλισμούς. Προσπάθησε να υπηρετήσει την ελληνικότητα και την ορθόδοξη παράδοση ως πρόταση βίου και πολιτισμού που ενδιαφέρει πανανθρώπινα (αγαπημένη του έκφραση), χωρίς εθνικισμούς, χωρίς αρχαιολατρία, χωρίς ηθικισμό και χωρίς να βλέπει τα πράγματα μέσα από ξένο πρίσμα, όπως συνηθίζει η διανόησή μας. Προφανώς όποιος σκέφτεται πρωτότυπα γεννάει και επικρίσεις, αλλά η είδηση του θανάτου ενός ανθρώπου συνήθως –και σωστά– μας κάνει να σκεφτούμε τα θετικά του. Αιωνία του η μνήμη.