> Hij is wel de eerste die erover wil vertellen – voor één keer. ‘Ze mogen dit nu ontoelaatbaar vinden, maar was dat toen ook zo? Nee!’
Als het destijds gewoon kon, waarom heb je het dan al die tijd geheim gehouden en niemand erover verteld. Iets zegt mij dat hij toen ook wel wist dat het onethisch was.
> Het ging in het Carolus Ziekenhuis niet altijd goed met de levering van het ingevroren donorzaad. En dan kon het dus gebeuren dat hij met een vrouw op zijn spreekuur zat – een vrouw die op het maandelijkse toppunt van haar vruchtbaarheid was – en dat de rietjes niet op tijd geleverd waren. ‘Dan moest ik toch wat doen’, zegt Nagel.
Wat dacht je van een paar dagen wachten? Of tot de volgende ovulatie. Het is toch niet zo dat dit een levensreddende ingreep is die tijdsgebonden is.
>Het was op zulke momenten dat hij besloot zelf maar te doneren, zonder dat hij dat de vrouwen in kwestie vertelde. ‘Ik vond dat niet nodig’, zegt hij. ‘Donaties waren anoniem.’
Zou wat zijn als artsen bijvoorbeeld het merk medicijn omwisselen zonder dit te vertellen want het is toch hetzelfde, en dat hoeft de patiënt allemaal niet te weten.
Als vrouw stel je jezelf in op een anonieme donor, dat kan iedereen zijn. Dat is toch wat anders dan wanneer je rietje met sperma krijgt van de doctor zelf, vers van de pers.
>‘Het lijdt geen twijfel’, schreven de onderzoekers, ‘dat het gebruik van eigen semen door een behandelend arts bij fertiliteitsbehandelingen van patiënten in strijd is met deze gedragsregels: hiermee dringt de arts verder door in de privésfeer van een patiënt dan noodzakelijk is. Daarnaast heeft de arts de patiënt niet geïnformeerd over de behandeling, althans iets anders gedaan dan hij had afgesproken.’
Precies. Ik kan mij altijd storen dat ouderen hun daden goedpraten door te zeggen: “ja maar vroeger ging het eenmaal zo.” Alsof iemand zelf niet kan nadenken over handelen.
Eerst zegt hij:
*Maar Nagel hield dat allemaal niet bij, zegt hij. Op de status van deze vrouwen noteerde hij dat hij het zaad van een anonieme donor had gebruikt. Later vernietigde hij de hele administratie. ‘Ik was wel benieuwd of er kinderen geboren waren’, zegt hij. ‘Maar ik wist het niet.’*
Daarna:
*Na doktersbezoeken en vruchtbaarheidsonderzoeken gingen sommige stellen uiteindelijk over tot inseminatie met donorzaad uit de Geertgenkliniek. Maar ook dat ging vaak niet goed.
‘Ik heb daar een aantal keren zaad besteld’, zegt Nagel, ‘maar het is me nooit gelukt er een vrouw zwanger mee te maken.*
Hij gebruikt zijn eigen sperma in het kader van ‘behulpzaamheid’ omdat het donorzaad zogenaamd niet werkte, zonder dat hij wist of zijn eigen ‘levend zaad’ wel werkte? En al die jaren gebruikte dat ziekenhuis het donorzaad van diezelfde instelling terwijl hij wist dat er zogenaamd geen enkele vrouw er zwanger mee kon raken? Wat een slap verhaal dit. En dan verontwaardigd zijn dat er negatief over geschreven wordt.
3 comments
https://12ft.io/proxy?q=https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/de-gynaecoloog-die-besloot-zelf-zaad-te-doneren-ik-moest-dan-toch-wat-doen~b16975a6
> Hij is wel de eerste die erover wil vertellen – voor één keer. ‘Ze mogen dit nu ontoelaatbaar vinden, maar was dat toen ook zo? Nee!’
Als het destijds gewoon kon, waarom heb je het dan al die tijd geheim gehouden en niemand erover verteld. Iets zegt mij dat hij toen ook wel wist dat het onethisch was.
> Het ging in het Carolus Ziekenhuis niet altijd goed met de levering van het ingevroren donorzaad. En dan kon het dus gebeuren dat hij met een vrouw op zijn spreekuur zat – een vrouw die op het maandelijkse toppunt van haar vruchtbaarheid was – en dat de rietjes niet op tijd geleverd waren. ‘Dan moest ik toch wat doen’, zegt Nagel.
Wat dacht je van een paar dagen wachten? Of tot de volgende ovulatie. Het is toch niet zo dat dit een levensreddende ingreep is die tijdsgebonden is.
>Het was op zulke momenten dat hij besloot zelf maar te doneren, zonder dat hij dat de vrouwen in kwestie vertelde. ‘Ik vond dat niet nodig’, zegt hij. ‘Donaties waren anoniem.’
Zou wat zijn als artsen bijvoorbeeld het merk medicijn omwisselen zonder dit te vertellen want het is toch hetzelfde, en dat hoeft de patiënt allemaal niet te weten.
Als vrouw stel je jezelf in op een anonieme donor, dat kan iedereen zijn. Dat is toch wat anders dan wanneer je rietje met sperma krijgt van de doctor zelf, vers van de pers.
>‘Het lijdt geen twijfel’, schreven de onderzoekers, ‘dat het gebruik van eigen semen door een behandelend arts bij fertiliteitsbehandelingen van patiënten in strijd is met deze gedragsregels: hiermee dringt de arts verder door in de privésfeer van een patiënt dan noodzakelijk is. Daarnaast heeft de arts de patiënt niet geïnformeerd over de behandeling, althans iets anders gedaan dan hij had afgesproken.’
Precies. Ik kan mij altijd storen dat ouderen hun daden goedpraten door te zeggen: “ja maar vroeger ging het eenmaal zo.” Alsof iemand zelf niet kan nadenken over handelen.
Eerst zegt hij:
*Maar Nagel hield dat allemaal niet bij, zegt hij. Op de status van deze vrouwen noteerde hij dat hij het zaad van een anonieme donor had gebruikt. Later vernietigde hij de hele administratie. ‘Ik was wel benieuwd of er kinderen geboren waren’, zegt hij. ‘Maar ik wist het niet.’*
Daarna:
*Na doktersbezoeken en vruchtbaarheidsonderzoeken gingen sommige stellen uiteindelijk over tot inseminatie met donorzaad uit de Geertgenkliniek. Maar ook dat ging vaak niet goed.
‘Ik heb daar een aantal keren zaad besteld’, zegt Nagel, ‘maar het is me nooit gelukt er een vrouw zwanger mee te maken.*
Hij gebruikt zijn eigen sperma in het kader van ‘behulpzaamheid’ omdat het donorzaad zogenaamd niet werkte, zonder dat hij wist of zijn eigen ‘levend zaad’ wel werkte? En al die jaren gebruikte dat ziekenhuis het donorzaad van diezelfde instelling terwijl hij wist dat er zogenaamd geen enkele vrouw er zwanger mee kon raken? Wat een slap verhaal dit. En dan verontwaardigd zijn dat er negatief over geschreven wordt.