Geen ambitie hebben is prima, als het maar niet ten kosten gaat van anderen.
Heb veel collega’s gehad zonder “abmitie” maar het werk waar ze geen zin in had viel op de college die wel “ambitie” had waardoor zijn / haar leven nog een stuk moeilijker werd. En dan kun je ook niet verwachten dat je hetzelfde hebt / krijgt als iemand die zich wel tot zijn uiterste inzet.
En vaak is het ook makkelijk geen ambitie te hebben als je de hele zooi al voor mekaar hebt of een vangnet hebt. Ik bedoel als ik niet tot mijn uiterste werk dan kan ik de hele week brinta eten en toekomst op een huis sowieso wel vergeten want ik heb niemand die me helpt.
Joost is anders geambieerd.
Ik doe liever iets dat ik leuk vind dan dat ik veel geld verdien. Dat is mijn ambitie. Ik kan momenteel goed rondkomen van het huidige salaris en ik vind het werk leuk dus ik zit goed. Wat de rest daarvan vindt maakt mij niet uit.
Joost kiest voor studie planologie vanwege carrièremogelijkheden? Wanneer was dat, 1947?
Verder: wat een verschrikkelijk LinkedIn-stuk. Misschien moeten mensen als Joost eens wat meer met mensen buiten kun bubbel omgaan of social media uitzetten. Gewoon je werk doen, leven met je gezin, geen ambitie hebben, … dat zijn doodnormale dingen voor de meeste mensen.
Vraag eens bij de lokale voetbalclub a.s. weekend of er mensen last hebben van prestatiedruk, teveel ambitie, etc, en Joost zal verbaasd zijn dat hij en iris helemaal niet zo uniek zijn als ze denken, maar waarschijnlijk slaaf van social media.
Prima, zo lang je maar niet uitkering gaat trekken of de kantjes ervanaf loopt op je werk zodat de rest van je collega’s overwerkt raken. En dit:
>“Ik ben bevoorrecht in die zin dat ik nooit financiële problemen heb gehad en een groot sociaal netwerk van vrienden en familie heb waar ik altijd op kan terugvallen.
Klinkt wel heel erg alsof hij geld leent van vrienden en familie als hij weer eens geen zin heeft om te werken.
Ik werk om te leven en ik leef niet om te werken.
Zó, dat is er uit!
Soms benauwd het idee dat ik wensen heb voor de toekomst me.
Ik wil dat mijn kinderen zelfredzaam en gelukkig groot worden en hoop gezond genoeg te blijven om ze de wereld in te zien stappen.
Ik zou vaak nog lekker willen eten en mooie muziek willen horen. Ik zou misschien wel wat willen reizen en meer mensen willen helpen zich beter te voelen.
Mijn professionele ambitie is echter vooral om gewoon genoeg geld te krijgen en het liefst zo min mogelijk te werken. Ik denk dat dit stiekem zo is voor heel veel mensen maar er rust een beetje een taboe op.
Ik heb een paar collega’s die duidelijk geen zeer hoge ambities hebben. Maar ze hebben HBO afgerond, zijn gewoon 4 dagen aan het werk als programmeur en vinden dat prima. Ze hebben geen interesse om echt te groeien en eventueel zelf een project leiden lijkt ze niks. Nieuwe technologie leren dat willen ze dan nog wel, maar dan moet daar tijd voor worden gemaakt tijdens werk.
En daar is helemaal niks mis mee. Niet iedereen hoeft een topper te zijn. We hebben ook gewoon mensen nodig die productie draaien. Zolang ze wel gewoon goed meedraaien. We hebben wel eens mensen moeten ontslaan die duidelijk niet de motivatie hadden om gewoon hun werk te doen.
Alleen moeten ze dan niet moeilijk gaan doen dat de junior met ambitie na een tijdje meer gaat verdienen. Voor toppers met ambitie zijn we natuurlijk ook bereid meer in te investeren.
Het is allemaal prima zolang je je eigen broek maar op houdt.
Hoewel ik denk dat wen beetje, gezonde ambitie je leven leuker maak t. Ergens voor gaan.
Is dit nou echt een ding?
Ik werk voor een privaat bedrijf in een competetieve sector maar denk dat zeker 80% van mijn collega’s een ‘werken om te leven’-mentaliteit hebben als je erom vraagt. Zeggen dat je directeur wil worden is juist iets waar op neer gekeken wordt.
Millenial-statussymbolen zijn reizen, sabbaticals in het buitenland, en aan je ‘mental health’ denken.
Soms lijkt het alsof men nog aan het ageren is tegen een norm die sinds de jaren 80 al niet meer dominant is buiten hele specifieke sectoren.
Ieder zijn ding als je het mij vraagt. Als mensen alsmaar streven naar méér, méér, méér dan is dat hun goed recht. Ikzelf heb dit ambitie totáál niet en ook nooit gehad.
Ik heb een kantoorbaan waar ik me prima gelukkig bij voel. Daarnaast heb een mooi gezin en woon ik een fijn huis in een leuke straat in het dorp waar ik ben opgegroeid. Ik heb dus alles wat ik wil en wat ik me zou kunnen wensen.
Wordt ik er dan gelukkiger van als ik mee zou ga doen in die ambitie “rat race” en een hogere functie en/of hoger opleidingsniveau ga nastreven? Ik weet vrijwel zeker van niet, want ik kan mijn verantwoordelijkheden op mijn werk nu prima de baas, ervaar daardoor werkelijk géén stress en heb iedere dag de tijd om me bezig te houden met datgene wat (voor mij) het belangrijkste is: mijn gezin.
Ik dacht even dat dit over Joost Klein zou gaan en dat dit een nieuw dieptepunt zuurpruimartikel was.
>[…] Joost: “Erover praten is altijd moeilijk. Op het moment dat ik aangeef dat ik niet weet waar ik heen wil met mijn leven en dat ik maar zie wat er op mijn pad komt, wordt dat door sommigen beschouwd als raar. Het lijkt erop dat mensen die afkeuring uiten via verbazing. Ze zetten hun vraagtekens bij bepaalde keuzes die ik maak en vragen me naar de reden en noodzaak ervan.” […]
Ik heb vorig jaar bij een sollicitatiegesprek aangegeven dat ik echt geen flauw idee heb waar ik over 10 jaar wil zijn. Dat was geen enkel probleem, want ik werk er nu.
Op mij komt het over alsof Joost zijn Nederlandse bubbel het probleem is. Ik stel me er dit een beetje bij voor: [Nieuwe sport: yuppenbal | Plakshot (S5)](https://youtu.be/lJYcTvbPlKY?si=wXLCgTvrxE7eKZ3l)
Zo dan. Ik dacht altijd dat ik ambitieus was, en na 5 keer promotie in 5 jaar denken andere mensen dat ook. Maar nu heb ik een functie waar ik me niet hoef te vervelen, heeft mijn privéleven wat meer highlights en komt er genoeg geld binnen om aan een hypotheek te denken. In mijn vorige jaargesprek bleek al dat mijn manager het geen goed idee vind dat ik consolideer want, quote: als je comfortabel bent moet je zorgen dat je een stap maakt! Lees: een stap naar boven richting de apenrots. Ontwikkeling in de breedte is niet voldoende. Nou, doei he. Ik ontwikkel me buiten mezelf buiten werk, ik functioneer meer dan prima in mijn huidige rol en gun iedereen dezelfde houding.
Mijn ambitie is om jonge vrouwen te trainen in dealen met de mannen op de apenrots, maar als ik dat uitspreek krijg ik gelijk een kruisje achter mijn naam.
Joost trekt zich iets teveel aan van social media / influencers
Ik jaag op geld om dezefde reden dat onze voorouders op mammoeten jaagden: om onze kinderen eten te kunnen geven. Dat is een universeel belang voor de hele mensheid
Ik kan mijn werkgever aardig vinden, dan loop ik harder voor hem, of ze kan me extra goed betalen (zelfde resultaat), maar in essentie ben ik een huurling. Moeite voor geld.
Ambitie? Gezond zijn, leuke dingen doen, mijn kinderen op zien groeien. Meer heb ik niet nodig.
Ik ben na dertig jaar in Amerika terug in Europa. Het kan inderdaad van de gekke worden, maar vergeleken met de VS valt het hier flink mee. Het blijft een keuze, maar dat is en was het overal. Maar dat idee dat je van een dubbeltje geen kwartje kunt worden haat ik. Niemand houdt je tegen.
Ik dacht even dat dit een Speld artikel zou zijn, maar de grap bleef uit 😛 maar het is natuurlijk ook weldegelijk een issue.
Ik heb al zoveel mede millenials zich een burnout in zien werken, het is schrijnend. Gek genoeg is mijn broertje ook zo’n type millenial en uzelf niet, dus de vraag rijst waar het in zit?
Persoonlijk ben ik best wel trots op mijn “7,4-mentaliteit”, die ontstond op de middelbare school omdat ik opvallend vaak dat cijfer haalde. Geen 6jes, want dat is ook maar stressvol en geen 10en want dan doe je gewoon te veel. Maar gewoon je huiswerk doen, opletten en pas na schooltijd blowen was bij mij garantie voor 7,4en.
Deze trend heb ik in mijn werkende leven voortgezet met mijn stelregel om in principe altijd overal 70% te geven. Als dat genoeg is, werk je jezelf niet over de kop en kan je als het echt moet gemakkelijk opschalen. En je omgeving raakt er niet aan gewend dat jij altijd above and beyond gaat als default.
Kan het iedereen aanraden. Het helpt als je heel goed bent in iets wat voor anderen totaal oninzichtelijk is. Excel bijvoorbeeld, je kunt echt makkelijk zeggen dat je ergens een dag aan hebt gezeten terwijl je gewoon een oud formatje hebt opgeduikeld en een uurtje hebt zitten pielen.
Daarnaast hoeft werk ook niet je hele identiteit te zijn. Ik vind mijn werk leuk, meestal, maar soms ook kut en soms saai. Tja, dat is. Kun je je druk om maken, kun je ook niet doen.
Ter referentie: ik (36m) heb 5 jaar als projectmanager gewerkt voor een bureau in de HR/IT sector en nu al 5 jaar als ZZPer hetzelfde werk aan het doen. We zijn tweeverdieners (elk 32u) met 3 kids en een bewust lage hypotheek omdat we in een dorp zonder supermarkt in de provincie wonen.
>Als we Van Baars definitie van ambitie volgen, is Joost juist ontzettend ambitieus bezig met het leren van de Zweedse taal. Maar hoe kan het dan, dat hij nog geregeld op gefronste wenkbrauwen stuit als hij vertelt over zijn persoonlijke projecten?
Die fronsen komen van mensen die niet weten hoe ze zichzelf kunnen verbeteren buiten hun werk. Typetje om 6 uur thuiskomen en de nihilistische crisis bedelven onder streams bingen en uitkijken naar de vakantie.
Leer een boom tekenen, leer een stokbrood bakken, leer een moeilijk boek lezen of Zweeds spreken. Dat is ambitie.
Ik herken dit wel, mijn dagelijkse werk lijkt een beetje op Stardew Valley: Ik voer de kippen, melk de geiten, hou de groentetuin bij, knot de wilgen en bedien de windmolen.
Ik heb minstens 1 keer per dag dat iemand het ongevraagde commentaar geeft: “Moet je niet iets van hoger niveau doen waarmee je meer geld verdient, wat zonde van je talenten!”, niet begrijpend dat de 15 jaar dat ik probeerde mee te draaien in corporate de ongelukkigste van mijn leven waren.
Na een depressie van 8 jaar een een bijna burnout doe ik nu al 15 jaar hetzelfde werk, en ik ben open over mijn gebrek aan ambitie op de werkvloer. Ik wil mijn werk goed doen, wil daarvoor best leren als dat nodig is (maar niet om door te groeien naar bijv een leidinggevende functie).
Maar mijn enige echte ambitie is om na een werkdag de deur te kunnen sluiten en privé een fijn leven te hebben. Pas de volgende werkdag 8 uur wil ik weer, met plezier, aan werk denken.
21 comments
Geen ambitie hebben is prima, als het maar niet ten kosten gaat van anderen.
Heb veel collega’s gehad zonder “abmitie” maar het werk waar ze geen zin in had viel op de college die wel “ambitie” had waardoor zijn / haar leven nog een stuk moeilijker werd. En dan kun je ook niet verwachten dat je hetzelfde hebt / krijgt als iemand die zich wel tot zijn uiterste inzet.
En vaak is het ook makkelijk geen ambitie te hebben als je de hele zooi al voor mekaar hebt of een vangnet hebt. Ik bedoel als ik niet tot mijn uiterste werk dan kan ik de hele week brinta eten en toekomst op een huis sowieso wel vergeten want ik heb niemand die me helpt.
Joost is anders geambieerd.
Ik doe liever iets dat ik leuk vind dan dat ik veel geld verdien. Dat is mijn ambitie. Ik kan momenteel goed rondkomen van het huidige salaris en ik vind het werk leuk dus ik zit goed. Wat de rest daarvan vindt maakt mij niet uit.
Joost kiest voor studie planologie vanwege carrièremogelijkheden? Wanneer was dat, 1947?
Verder: wat een verschrikkelijk LinkedIn-stuk. Misschien moeten mensen als Joost eens wat meer met mensen buiten kun bubbel omgaan of social media uitzetten. Gewoon je werk doen, leven met je gezin, geen ambitie hebben, … dat zijn doodnormale dingen voor de meeste mensen.
Vraag eens bij de lokale voetbalclub a.s. weekend of er mensen last hebben van prestatiedruk, teveel ambitie, etc, en Joost zal verbaasd zijn dat hij en iris helemaal niet zo uniek zijn als ze denken, maar waarschijnlijk slaaf van social media.
Prima, zo lang je maar niet uitkering gaat trekken of de kantjes ervanaf loopt op je werk zodat de rest van je collega’s overwerkt raken. En dit:
>“Ik ben bevoorrecht in die zin dat ik nooit financiële problemen heb gehad en een groot sociaal netwerk van vrienden en familie heb waar ik altijd op kan terugvallen.
Klinkt wel heel erg alsof hij geld leent van vrienden en familie als hij weer eens geen zin heeft om te werken.
Ik werk om te leven en ik leef niet om te werken.
Zó, dat is er uit!
Soms benauwd het idee dat ik wensen heb voor de toekomst me.
Ik wil dat mijn kinderen zelfredzaam en gelukkig groot worden en hoop gezond genoeg te blijven om ze de wereld in te zien stappen.
Ik zou vaak nog lekker willen eten en mooie muziek willen horen. Ik zou misschien wel wat willen reizen en meer mensen willen helpen zich beter te voelen.
Mijn professionele ambitie is echter vooral om gewoon genoeg geld te krijgen en het liefst zo min mogelijk te werken. Ik denk dat dit stiekem zo is voor heel veel mensen maar er rust een beetje een taboe op.
Ik heb een paar collega’s die duidelijk geen zeer hoge ambities hebben. Maar ze hebben HBO afgerond, zijn gewoon 4 dagen aan het werk als programmeur en vinden dat prima. Ze hebben geen interesse om echt te groeien en eventueel zelf een project leiden lijkt ze niks. Nieuwe technologie leren dat willen ze dan nog wel, maar dan moet daar tijd voor worden gemaakt tijdens werk.
En daar is helemaal niks mis mee. Niet iedereen hoeft een topper te zijn. We hebben ook gewoon mensen nodig die productie draaien. Zolang ze wel gewoon goed meedraaien. We hebben wel eens mensen moeten ontslaan die duidelijk niet de motivatie hadden om gewoon hun werk te doen.
Alleen moeten ze dan niet moeilijk gaan doen dat de junior met ambitie na een tijdje meer gaat verdienen. Voor toppers met ambitie zijn we natuurlijk ook bereid meer in te investeren.
Het is allemaal prima zolang je je eigen broek maar op houdt.
Hoewel ik denk dat wen beetje, gezonde ambitie je leven leuker maak t. Ergens voor gaan.
Is dit nou echt een ding?
Ik werk voor een privaat bedrijf in een competetieve sector maar denk dat zeker 80% van mijn collega’s een ‘werken om te leven’-mentaliteit hebben als je erom vraagt. Zeggen dat je directeur wil worden is juist iets waar op neer gekeken wordt.
Millenial-statussymbolen zijn reizen, sabbaticals in het buitenland, en aan je ‘mental health’ denken.
Soms lijkt het alsof men nog aan het ageren is tegen een norm die sinds de jaren 80 al niet meer dominant is buiten hele specifieke sectoren.
Ieder zijn ding als je het mij vraagt. Als mensen alsmaar streven naar méér, méér, méér dan is dat hun goed recht. Ikzelf heb dit ambitie totáál niet en ook nooit gehad.
Ik heb een kantoorbaan waar ik me prima gelukkig bij voel. Daarnaast heb een mooi gezin en woon ik een fijn huis in een leuke straat in het dorp waar ik ben opgegroeid. Ik heb dus alles wat ik wil en wat ik me zou kunnen wensen.
Wordt ik er dan gelukkiger van als ik mee zou ga doen in die ambitie “rat race” en een hogere functie en/of hoger opleidingsniveau ga nastreven? Ik weet vrijwel zeker van niet, want ik kan mijn verantwoordelijkheden op mijn werk nu prima de baas, ervaar daardoor werkelijk géén stress en heb iedere dag de tijd om me bezig te houden met datgene wat (voor mij) het belangrijkste is: mijn gezin.
Ik dacht even dat dit over Joost Klein zou gaan en dat dit een nieuw dieptepunt zuurpruimartikel was.
>[…] Joost: “Erover praten is altijd moeilijk. Op het moment dat ik aangeef dat ik niet weet waar ik heen wil met mijn leven en dat ik maar zie wat er op mijn pad komt, wordt dat door sommigen beschouwd als raar. Het lijkt erop dat mensen die afkeuring uiten via verbazing. Ze zetten hun vraagtekens bij bepaalde keuzes die ik maak en vragen me naar de reden en noodzaak ervan.” […]
Ik heb vorig jaar bij een sollicitatiegesprek aangegeven dat ik echt geen flauw idee heb waar ik over 10 jaar wil zijn. Dat was geen enkel probleem, want ik werk er nu.
Op mij komt het over alsof Joost zijn Nederlandse bubbel het probleem is. Ik stel me er dit een beetje bij voor: [Nieuwe sport: yuppenbal | Plakshot (S5)](https://youtu.be/lJYcTvbPlKY?si=wXLCgTvrxE7eKZ3l)
Zo dan. Ik dacht altijd dat ik ambitieus was, en na 5 keer promotie in 5 jaar denken andere mensen dat ook. Maar nu heb ik een functie waar ik me niet hoef te vervelen, heeft mijn privéleven wat meer highlights en komt er genoeg geld binnen om aan een hypotheek te denken. In mijn vorige jaargesprek bleek al dat mijn manager het geen goed idee vind dat ik consolideer want, quote: als je comfortabel bent moet je zorgen dat je een stap maakt! Lees: een stap naar boven richting de apenrots. Ontwikkeling in de breedte is niet voldoende. Nou, doei he. Ik ontwikkel me buiten mezelf buiten werk, ik functioneer meer dan prima in mijn huidige rol en gun iedereen dezelfde houding.
Mijn ambitie is om jonge vrouwen te trainen in dealen met de mannen op de apenrots, maar als ik dat uitspreek krijg ik gelijk een kruisje achter mijn naam.
Joost trekt zich iets teveel aan van social media / influencers
Ik jaag op geld om dezefde reden dat onze voorouders op mammoeten jaagden: om onze kinderen eten te kunnen geven. Dat is een universeel belang voor de hele mensheid
Ik kan mijn werkgever aardig vinden, dan loop ik harder voor hem, of ze kan me extra goed betalen (zelfde resultaat), maar in essentie ben ik een huurling. Moeite voor geld.
Ambitie? Gezond zijn, leuke dingen doen, mijn kinderen op zien groeien. Meer heb ik niet nodig.
Ik ben na dertig jaar in Amerika terug in Europa. Het kan inderdaad van de gekke worden, maar vergeleken met de VS valt het hier flink mee. Het blijft een keuze, maar dat is en was het overal. Maar dat idee dat je van een dubbeltje geen kwartje kunt worden haat ik. Niemand houdt je tegen.
Ik dacht even dat dit een Speld artikel zou zijn, maar de grap bleef uit 😛 maar het is natuurlijk ook weldegelijk een issue.
Ik heb al zoveel mede millenials zich een burnout in zien werken, het is schrijnend. Gek genoeg is mijn broertje ook zo’n type millenial en uzelf niet, dus de vraag rijst waar het in zit?
Persoonlijk ben ik best wel trots op mijn “7,4-mentaliteit”, die ontstond op de middelbare school omdat ik opvallend vaak dat cijfer haalde. Geen 6jes, want dat is ook maar stressvol en geen 10en want dan doe je gewoon te veel. Maar gewoon je huiswerk doen, opletten en pas na schooltijd blowen was bij mij garantie voor 7,4en.
Deze trend heb ik in mijn werkende leven voortgezet met mijn stelregel om in principe altijd overal 70% te geven. Als dat genoeg is, werk je jezelf niet over de kop en kan je als het echt moet gemakkelijk opschalen. En je omgeving raakt er niet aan gewend dat jij altijd above and beyond gaat als default.
Kan het iedereen aanraden. Het helpt als je heel goed bent in iets wat voor anderen totaal oninzichtelijk is. Excel bijvoorbeeld, je kunt echt makkelijk zeggen dat je ergens een dag aan hebt gezeten terwijl je gewoon een oud formatje hebt opgeduikeld en een uurtje hebt zitten pielen.
Daarnaast hoeft werk ook niet je hele identiteit te zijn. Ik vind mijn werk leuk, meestal, maar soms ook kut en soms saai. Tja, dat is. Kun je je druk om maken, kun je ook niet doen.
Ter referentie: ik (36m) heb 5 jaar als projectmanager gewerkt voor een bureau in de HR/IT sector en nu al 5 jaar als ZZPer hetzelfde werk aan het doen. We zijn tweeverdieners (elk 32u) met 3 kids en een bewust lage hypotheek omdat we in een dorp zonder supermarkt in de provincie wonen.
>Als we Van Baars definitie van ambitie volgen, is Joost juist ontzettend ambitieus bezig met het leren van de Zweedse taal. Maar hoe kan het dan, dat hij nog geregeld op gefronste wenkbrauwen stuit als hij vertelt over zijn persoonlijke projecten?
Die fronsen komen van mensen die niet weten hoe ze zichzelf kunnen verbeteren buiten hun werk. Typetje om 6 uur thuiskomen en de nihilistische crisis bedelven onder streams bingen en uitkijken naar de vakantie.
Leer een boom tekenen, leer een stokbrood bakken, leer een moeilijk boek lezen of Zweeds spreken. Dat is ambitie.
Ik herken dit wel, mijn dagelijkse werk lijkt een beetje op Stardew Valley: Ik voer de kippen, melk de geiten, hou de groentetuin bij, knot de wilgen en bedien de windmolen.
Ik heb minstens 1 keer per dag dat iemand het ongevraagde commentaar geeft: “Moet je niet iets van hoger niveau doen waarmee je meer geld verdient, wat zonde van je talenten!”, niet begrijpend dat de 15 jaar dat ik probeerde mee te draaien in corporate de ongelukkigste van mijn leven waren.
Na een depressie van 8 jaar een een bijna burnout doe ik nu al 15 jaar hetzelfde werk, en ik ben open over mijn gebrek aan ambitie op de werkvloer. Ik wil mijn werk goed doen, wil daarvoor best leren als dat nodig is (maar niet om door te groeien naar bijv een leidinggevende functie).
Maar mijn enige echte ambitie is om na een werkdag de deur te kunnen sluiten en privé een fijn leven te hebben. Pas de volgende werkdag 8 uur wil ik weer, met plezier, aan werk denken.
Comments are closed.