Praten over mentale gezondheid voor veel mannen nog altijd taboe: ‘Je wordt snel als ‘verwijfd’ gezien en voor ‘mietje’ uitgemaakt’
Praten over mentale gezondheid voor veel mannen nog altijd taboe: ‘Je wordt snel als ‘verwijfd’ gezien en voor ‘mietje’ uitgemaakt’
35 comments
da’s dan lekker kut
> Dat zie je bijvoorbeeld terug in de cijfers van zelfmoord in Nederland. “We weten dat suïcide sterk gerelateerd is aan depressie en er zijn genoeg mannen met een depressie, maar bij 113 online, het platform voor zelfmoordpreventie, zijn het vooral vrouwen die aan de bel trekken”, weet Riper.
>
>Terwijl al sinds de jaren 90 jaarlijks twee keer zoveel mannen zelfmoord plegen: zo maakten in 2020 1.229 mannen en 596 vrouwen een einde aan hun leven.
Dat is op zich niet zo gek los van de vraag of mensen eover praten. Zelfmoordpogingen bij mannen zijn effectiever, dus vrouwen doen meer pogingen ([bron](https://bmcpsychiatry.biomedcentral.com/articles/10.1186/s12888-017-1398-8)). Dan is het logisch dat je de vrouwen vaker hoort.
Tja, mensen die in 2021 mietje en verwijfd als scheldwoord gebruiken, daar zou ik niet echt steun voor wat-dan-ook verwachten.
Volgens mij werk je het taboe in de hand door in je artikel zo de nadruk te leggen op de negatieve gevolgen van het uiten van emoties door mannen.
Het artikel op zich is genuanceerd en positief, maar de titel, de eerste alinea en alle tussenkopjes gaan alleen over wat je hoegenaamd naar je hoofd krijgt als je over gevoelens praat. Als je het artikel skimt, worden alle stereotypen bevestigd.
Wellicht verkoopt dat meer kranten, maar ik krijg er wel een naar gevoel bij.
Dit breekt echt mijn hart.. ik hoop dat jullie mannen weten dat het goed is om je gevoelens te delen, om je uit te spreken, en er zullen zeker mensen zijn die jullie zullen helpen. En denk niet dat het een teken is van zwakte, dat is de grootste bullshit die er is. ❤️
Ik ben er ook wel een voorstander van als we de midlife crisis bij mannen veel serieuzer gaan nemen. Daar wordt over het algemeen ook heel lacherig over gedaan, terwijl er heel allemaal reële issues voorbij komen. Ik heb indruk dat je als man niet heel makkelijk ergens terecht kan.
Die ervaring heb ik gelukkig niet gehad. Toen ik op mijn bek ging kreeg ik juist enorm veel steun. De mensen met wie ik werkte reageerde heel goed en ondersteunde mij waar het nodig was, mijn familie was een grote steun en mijn vrienden stonden voor mij klaar, zonder een oordeel te vellen. Mede daardoor heb ik totaal geen moeite met praten over de problemen die ik ondervonden heb, dat heeft ook bijgedragen aan mijn herstel ik voel mij tegenwoordig super en heb veel meer controle over mijn problemen. Ik ben zelfverzekerder geworden en heb actief stappen durven nemen waar ik al heel lang tegenaan liep. We hebben allemaal dingen, je kunt niet alles alleen en het is geen schande om je zwaktes toe te geven, niemand is perfect.
Voor mijn gevoel begint de situatie wel positief te veranderen. Het sociale stigma begint langzaam aan te verdwijnen (maar is er nog steeds) en steeds meer mensen worden zich bewust van de gevolgen van een negatieve mentale gezondheid. We zijn er nog niet, maar we gaan in ieder geval de goede richting op.
Het is oprecht echt afschuwelijk, ik heb redelijk lang met een depressie (of loop nog steeds eigenlijk) rondgelopen zonder dat ik wist wat er aan de hand was. Mijn partner is Psycholoog in de GGZ en heeft uiteindelijk mij naar de huisarts gegooid.
Ik merk bij veel mensen eerst de vraag, heb je een burnout, of moet je even de wolkjes wegblazen, pas na een gesprek of wandeling begrijpen ze hoe ernstig de situatie is (geen zelfvernietiging bij mij dmv alcohol, gokken, zelfdoding, drugs etc)
Het was vooral dankzij mijn asperger dat ik sociale vaardigheden moest aanleren en niet kan aanvoelen, waardoor ik iedereen meer als een jaar voor de gek heb kunnen houden dat het goed met mij ging. Maar het werd steeds erger en erger.
Bij Mannen wordt hier niet genoeg op gelet. (bij vrouwen maken we het vaak kleiner)
Ik heb meerdere malen therapie gehad en dat begon met leren voelen. De maatschappij leert mannen dat de enige emoties die ze mogen voelen boosheid en blijheid zijn. Al het andere is verboden. Dat betekent niet dat vrouwen vrijer zijn, integendeel.
Dit is in feite mijn kruistocht op het internet; mensen in twijfel laten trekken waarom alles maar zo mannelijk moet zijn dat het testosteron uit je oren spuit. Alsof vrouwelijk automatisch minder is. Misselijkmakend is het.
Want wat is er nou zelfverzekerder? Meedoen met de meute omdat dat zo hoort of juist iets anders doen ondanks dat anderen daar neerbuigend over doen? Ik weet wel welke van de twee de *echte* alpha is in dat scenario. Maar dat is op één of andere manier heel moeilijk voor mensen.
Ik heb dit wel gemerkt bij mijn vriend, die uit een familie komt waar praten over je problemen als man gewoon niet done is. Dat heeft ie van kleins af aan meegekregen.
Het duurde best een tijdje voordat hij durfde om over die barriere heen te stappen en gewoon durfde te praten over gevoelens en te huilen. Nu gaat het wel goed en ik denk echt niet dat hij minder een man is dan voorheen. Ik vind het juist heel fijn om te weten wat er in dat koppie om gaat. En andersom ook natuurlijk.
Ik heb mijn vader trouwens ook maar echt twee of drie keer zien huilen.
Ik hoop dat alle mannen hier iemand hebben waar ze zonder judgement tegen aan kunnen praten over hun problemen. Kleine en grote problemen.
>Riper denkt dat specifiekere preventiecampagnes rondom geestelijke gezondheid een deel van de oplossing kunnen zijn. “Het is bekend dat vooral mannen tussen de 40 en 70 jaar de ggz niet weten te bereiken, dus het kan helpen om in campagnes meer te richten tot die groep.”
Ik denk dat het ook niet helpt dat onze geestelijke gezondheidszorg voortdurend negatief in het nieuws is met dat je een jaar op de wachtlijst komt nadat je eindelijk de stap hebt gezet hulp te zoeken. Degenen waarvoor de drempel om hulp te zoeken het hoogst is zullen daardoor ook het meest afgeschrikt worden vrees ik.
Erover praten en vragen om hulp is het sterkst en dapperste wat je kunt doen
[removed]
Ik heb het inmiddels 1000 keer gezegd maar therapie is het beste wat me ooit is overkomen. Ik gun het iedereen.
Goed dat hier aandacht aan wordt besteed. /r/Menslib is een goede sub voor meer aandacht voor dit soort onderwerpen eo in het Angelsaksisch.
Denk dat sommige mannen betere vrienden nodig hebben, heb het nog niet meegemaakt, maar ik weet dat mijn vrienden zouden opnemen om 3 uur als het zou moeten.
Dit verbaast me niks, maar ook vrouwen worden lang niet altijd serieus genomen helaas. Nou heb ik zelf een hele fijne omgeving en werkgever die heel meegaand en supportive is maar er zijn nog groepen binnen complete generaties die vinden dat veel psychische problemen niet eens bestaan. De gedachte dat je je leven perfect voor elkaar kan hebben maar je alsnog niet gelukkig bent is voor veel mensen niet te begreipen helaas.
Je kan van je mentale gezondheid geen foto’s maken zoals van een gebroken been dus praten (en erover leren praten) is echt het belangrijkste wat er is.
Een vriend van mij heeft het soms in een random gesprek heel kort over zijn heftige depressie van een paar jaar terug. Dat geeft mij het idee dat hij het er met mij/iemand over wil hebben, maar niet weet hoe hij moet beginnen. Ik wil hem graag helpen maar ik weet ook niet zo goed wat ik moet vragen/zeggen. Heeft er iemand tips voor mij?
Tja, kan je vertellen dat alles opkroppen ook niet helpt. Zeker als je zelf hulp nodig hebt in aspecten waar je zelf blind voor bent kunnen specialisten je nou eenmaal beter helpen.
Ik denk dat het sterk verschilt per ‘subcultuur’ hoe groot het taboe is. In mijn eigen bubbel zou nooit iemand met mietje/homo schelden en ik kan zo 10 mannen bedenken die hulp hebben gezocht voor psychische problemen, zowel uit m’n familie als uit m’n vriendenkring.
Maar ik snap dat dat absoluut niet representatief is.
Uiten van emoties wordt gemiddeld toch als vrouwelijk en als negatief gezien (ook voor vrouwen). Als vrouwen al minder serieus worden genomen omdat het hysterische jankwijven zijn die bovendien maar blijven kakelen, hoe erg is het dan wel niet voor een man om in die categorie gestopt te worden?
Dus ik pleit ervoor om praten over emoties te normaliseren voor iedereen.
Naast hoe mannelijke vrienden ermee omgaan, vind ik dat er ook nog wel wat te zeggen valt over partners. Ik, en [een groot aantal mannen](https://www.reddit.com/r/AskMen/comments/q0jbny/whats_something_that_you_cant_stand_about_being_a/hf8u67d/) op /r/askmen heb wel ervaren dat er ook een relatie weinig ruimte kan zijn om je kwetsbaar op te stellen.
Platter gezegd: Ze zeggen wel dat het juist leuk is dat je een gevoelige jongen bent, maar als puntje bij paaltje komt willen ze er niet mee dealen.
Elke keer dat ik met een kameraad praat met problemen, zoals een moeilijke periode in hun leven, laat ik ze weten dat ze altijd kunnen komen praten over dingen. Als ze nou willen praten, gewoon stil willen zitten, een knuffel nodig hebben, of zelfs effe flink willen huilen om het eruit te kunnen gooien, prima, doe ik zelf ook als het nodig is. Ik ga mensen echt niet veroordelen over zoiets, heb er juist respect voor, als iemand z’n pijn of verdriet kan erkennen.
En voor diegene wie dan bang zijn dat ze niet als “mannelijk” worden gezien… Dan herinner ik ze eraan dat het een stuk ‘mannelijker’ en stoerder is om je eigen emoties te erkennen en een plaats te geven, dan om bang te zijn voor een paar tranen. Hoe onzeker is die persoon wie je een mietje zou noemen voor zoiets?
Die open, nuchtere houding heeft al veel vrienden geholpen… We zijn uiteindelijk allemaal mens. We kennen allemaal pijn, verdriet, angst. Man, ik speel Animal Crossing omdat het cute is en slaap soms met een pluche beest omdat het me dan s’nachts rust geeft. Who gives a fuck? Wees gewoon jezelf, is een heel stuk stoerder…
Kerels, wees jezelf, wees niet bang om een keer verdriet of pijn te hebben. Dat maakt je mens ❤️
Ik weet wel van de periode dat ik nog in de kast zat als trans ik moeilijk kon praten over andere mentale problemen (ze wisten overigens niet van mijn trans-zijn) er zat een ondraaglijk stigma op. Mensen zeiden het niet hardop of in verbloemende woorden maar het kwam vaak neer op: “zit niet zo te zeiken” en heel weinig begrip op de werkvloer. Juist ook bij bepaalde vertrouwenspersonen.
Later ben ik als vrouw uit de kast gekomen en ik heb een tijd een leuke bijbaan gehad (en de eerste keer dat de manager smeekte of ik kon blijven) en daar hadden mensen juist wél begrip voor eigenlijk een hele hoop gevoelens. Hoewel ik niet eens veel of diep hierover praatte merkte ik dat niet alleen op het werk maar ook elders ik veel meer ruimte kreeg, ongeacht of ze wisten dat ik trans ben.
Ik heb vooral zelf dat beeld, ik zou niet denken dat anderen dit zouden zeggen
kan me dit wel voorstellen, ik denk zelfs dat genoeg mensen over mentale/psygische dingen nog denken “stel je niet zo aan,het zit tussen je oren”. Onthoud in elk geval dat je beter af bent met hulp, dan gewoon doormodderen en je crasht.
Van mij mag echt IEDEREEN eens in therapie. Al is het maar een aantal gesprekken. Er is niemand die er geen baat bij zou hebben
Ik ben zoals ze noemen een “metro-man”. Een vent die meer vanuit zijn hart spreekt en graag goed voor de dag komt. Dit heeft mij al sowieso 1 relatie gekost omdat de vrouw vond dat ik meer “man” moest zijn. Ben totaal niet handig met me handen maar heb een goed stel hersenen.
Vrienden vragen zich tot ergenis van mij nog altijd af wanneer ik nou eindelijk uit de kast kom. Misschien trek ik wel met de verkeerde mensen op maar het stigma voel ik in me sociale leven overduidelijk. Jammer, want als ze gender buiten beschouwing houden ben ik best een toffe vent.
Toevallig werd mij gisteravond nog even verteld dat ik mij maar niet zo moet aanstellen en “waarom zit je nou te janken”. Top reactie als je vertelt dat je soms voelt dat je liever niet meer zou leven.
Deze reactie komt dan van mijn stiefvader wiens eigen moeder zelfmoord heeft gepleegd vanwege een levenslange depressie.
Weet gelijk weer waarom ik weinig op bezoek kwam. Gelukkig heb ik ook mensen in m’n leven (inclusief therapeut) waar ik mijn hart wel kan luchten.
Tot je rock bottom raakt. Dan boeit alles om je heen geen fuck. Ik stond huilend in de supermarkt omdat ik mijn vriendin kwijt was. Dit was dagen nadat ik uit viel met een burn-out. Nu twee jaar later begin ik maandag weer met werken en mede door een GGZ traject en SSRI ben ik beter dan ooit tevoren.
Fysieke gezondheid ook, merk ik vaak. De jongens die bij ons in het magazijn werken laten bijvoorbeeld vaak zware pallets super hard vallen dat het pijn doet aan je oren. Allemaal stoerdoenerij en waarschijnlijk hebben ze met een paar jaar gehoorschade. Leuk hoor.
Zo voelt het voor mij niet. Mijn hele omgeving vond het juist knap en goed dat ik erover durfde te praten. Erg veel steun. Mijn barrière was vooral dat ik niet graag over gevoelens praatte.
Plug voor /r/menslib, een subreddit die regelmatig over dit soort problemen praat (en meer) op een pro-feministische en intersectionele manier.
Er zijn dus wel groepen die proberen om een verandering te starten, maar het lijkt soms moeilijk te zijn om hierin een dialoog te starten die niet vanzelf terugslaat op een “mannen vs vrouwen” issue.
Als je vrienden je verwijfd vinden en je een mietje noemen omdat je over je gevoelens praat zijn het niet je vrienden.
Ik snap niet waar mensen dit tegengekomen. Ik zou eerlijk zeggen dat dit gewoon keihard onwaar is. Ik ken niemand, maar dan ook niemand die iemand zou uitschelden als ie het over mentale problemen zou hebben.
Ik kan me niet eens voorstellen dat daadwerkelijk gebeurt.