Ik snap wel waarom het vooral stedelingen zijn, hier komt de melkboer 1 keer per week langs en dat is het, geen Domino’s geen Uber eats, kan je ook niks uitgeven:)
Die kop is ook wel weer mooi illustratief voor het probleem dat ze zelf aankaarten. Die mensen zijn de controle over hun tijd, gemoedsrust en werk kwijt, niet over hun geld.
>Hoe gestrester ze was, hoe vaker ze een koffie à 4,50 euro buiten de deur haalde
Behoorlijk wat voor een bakje koffie maar toch begrijpelijk. Ik kan het mij wel ergens voorstellen.
>soms wel vijf keer op een dag.
**Rommeldebommel*
Meid koop goede koffie, een degelijke handmatige koffiemolen en zet zelf een bakje. Kan na 2 weken al uit plus je hebt even je momentje rust.
[deleted]
Op zich goed dat er aandacht wordt besteed aan de link tussen overwerkt zijn en dit soort uitgaven doen. Desondanks ligt in het stuk de focus naar mijn idee compleet verkeerd.
Ik lees: Jonge mensen zijn eerder bereid over hun grenzen heen te gaan; als je niet echt iets verandert aan je eigen werkconditie dan blablabla; goed betaalde young professionals die geen urgentie voelen om kritisch te kijken naar hun financien; de werkende mensen zijn zichzelf gaan zien als een machine.
En dan staat er een beetje tussen neus en lippen door: ze combineerde drie banen; het werk bleek meer dan fulltime te zijn, sommige weken werkte ze wel tachtig uur, vaak ook in de avonden en in het weekend.
Burnout-aankopen gaan over de werkomstandigheden onder het hedendaagse kapitalisme, wordt er aan het einde aangehaald. Maar waarom lees ik dan nu een stuk over jonge mensen die minder excessief kleine ‘luxe’ moeten aanschaffen en beter moeten ‘leren budgetteren’?
Belangrijker lijkt mij de vraag waarom deze drie jonge mensen zó hard hebben gewerkt dat ze er daadwerkelijk ziek van zijn geworden. Zó overwerkt raakten dat ze niet meer in staat waren eten voor zichzelf te bereiden en voor zichzelf te zorgen. Zó opgebrand dat ze van cappuccino™ naar cappuccino™ leefden.
Misschien dat het volgende artikel kan gaan over de manier waarop bedrijven met hun ‘human resources’ omgaan.
Oftewel, eigenlijk dezelfde reden dat arme mensen de controle over hun geld verliezen. Teveel stress zorgt dat er geen mentale ruimte meer is voor rationele keuzes.
Ik ben zuinig opgegroeid, geef nooit geld uit aan beuzelarij als eten laten bezorgen of dure koffie. Maar als ik dit zo lees heb ik meer begrip voor mensen die dat wel doen.
> Een recente advertentie van UberEats voor fastfoodketen Subway meldde: „Lange dag? Bestel een lang broodje”. De columnist, cynisch: „Je weet dat het moderne leven zwaar is als zelfs advertenties je niet van iets anders proberen te overtuigen.”
Moest hier wel om gniffelen.
Ik herken me volledig in dit verhaal… Ik werk fulltime maar ook iets meer dan 40u in de week. Geen gekke 80uur functie maar de tijd die ik “vrij” heb probeer ik te sporten, ontspannen of door te leren voor volgende stappen. Ik consumeer bijna alles buiten de deur of op bestelling zodat ik maar een wandelingetje heb of om net nog even door te kunnen met waar ik mee bezig ben.
Ik ben eigenlijk altijd te druk in m’n hoofd om me bezig te houden met vooruit plannen etc… mijn hele leven draait op just-in-time basis als het ware, dit gebrek aan plannen zorgt er voor dat impulsaankopen erg makkelijk gemaakt zijn. Zeker als m’n maag al rammelt en ik heb niks in huis en ik moet nog van alles.
Er zal vast wel een manier zijn om hier uit te komen, maar ik zie mezelf voorlopig nog geen vakantietje nemen om hier even lekker over na te denken, de weekenden zijn al te kort.
Ik vind wel dat dit soort artikelen er bijna altijd doodleuk vanuit gaan dat stoppen met werken altijd maar een optie is… erg frustrerend zelfs en volledig los van de realiteit. Niet iedereen heeft een lekker comfortabel vangnetje waar ze op terug kunnen vallen.
Kom maar terug als je een andere oplossing hebt dan niet/minder werken, ik beun wel door 😅
> Hoe gestrester ze was, hoe vaker ze een koffie à 4,50 euro buiten de deur haalde – soms wel vijf keer op een dag. Ze zag het als een klein rustmoment.
Dit is ook een probleem. Reclames bombarderen ons met de boodschap dat ontspanning gelijk staat aan geld uitgeven. Hoe meer geld je uitgeeft, hoe meer je kunt ontspannen. In je overstresste brein is dan al snel de koppeling verkeerd gemaakt: niet de wandeling van tien minuten is mijn rustmoment, maar €4,50 uitgeven aan een koffie.
€4,50 voor een koffie-to-go, mijn hemel. Dat is in mijn hoofd gewoon bijna een kilo gemalen koffie van de Lidl. Die vaak nog lekkerder is ook.
Dat je je koffie dan ook nog eens in een kartonnen bekertje krijgt waardoor alles daar naar smaakt en je vaak je klauwen en mond verband snap ik niet zo goed waarom je dit een goed idee lijkt.
Ik loop hier zelf ook tegenaan, niet dat ik nou heul veel werk en veel verdien, maar wel omdat ik door m’n autisme/adhd gewoon moeilijk mee kan draaien in deze maatschappij. Ik werk 36 uur en al m’n mentale capaciteit gaat op aan werk.
Ik vergeet de was te doen, de vuile vaat af te wassen, boodschappen te doen, schoon te maken, etc. Ik woon alleen en de tijd VLIEGT me voorbij. Elke dag is het weer kijken hoe ik kan overleven. Nu bestel ik ongeveer 2 keer in de maand eten, maar ik haal wel vaker dan nodig chips en andere snacks omdat ik mezelf dan ‘s avonds even een selfcare momentje gun. Of ik koop wat leuks van 20 – 50 euro zoals in het artikel staat om mezelf een dopamineboost te geven.
En dan zegt een vriendin dat koken het leukste moment van de dag is. Tegen de tijd dat ik moet koken ben ik al opgebrand en warm ik maar weer een potje Hak op.
Soms heb ik echt het idee dat mijn tijdsbesef gewoon niet hetzelfde is als dat van anderen.
EDIT: en voor de mensen die niet snappen waarom je €4,50 uit zou geven aan gore koffie als je thuis lekkerder en goedkoper koffie kan maken: daar gaat het niet om. Je hoofd zit ZO vol en je kan gewoon nergens meer over nadenken, niks doen. Zo’n koffie kopen is makkelijk, eenvoudig en wordt gewoon een soort verslaving. Ik doe dat niet maar ik zou wel zo’n persoon kunnen zijn, haha.
Opvallend, artikel praat over ‘goedbetaalde’ jongeren, maar haalt dan een jurist aan die 80-urige weken maakt voor 3500 bruto in de maand. Dat is absurd! Dat is niet goed betaald, dat is maar een paar cent boven wettelijk minimum uurloon!
Dit artikel opent mijn ogen. Ik heb al jaren het gevoel op een steady level van burnout te zitten. Geen energie hebben, cynisch zijn tegenover het werk, maar niet sterk genoeg om echt ziek van te worden.
Nooit nagedacht over dit soort tijdsparende middelen. Hoe lang duurt koffiezetten dat je er 5 keer per dag voor een espresso gaat kopen, dat kost toch juist meer tijd en moeite? Dat soort dingen begrijp ik niet. Aan de andere kant laat ik nu wel altijd boodschappen bezorgen, heerlijk om niet meer 2 uur per week kwijt te zijn aan boodschappen. Dat valt denk ik onder die 135 euro waar ze het in het artikel over hebben, wat het leven echt fijner maakt zonder te ver te gaan. Maar een schoonmaker inhuren om tijd te besparen denk ik dan weer niet over na omdat ik het te duur vind.
Wat mij dan ook weer goed helpt is dat ik koken leuk vind en 50-50 split met mijn partner, dat scheelt enorm dat we nooit hoeven te bestellen.
Als kind vraagt iedereen naar je dromen, naar wat je later wil worden. Als we volwassen zijn, houden we op elkaar naar onze dromen te vragen. We gaan er vanuit dat we allemaal onze draai wel hebben gevonden of zelfstandig zullen vinden.
Terwijl vaak genoeg blijkt dat we maar wat doen en regelmatig maar een gokje nemen omdat we geen plattegrond met routeplan hebben. Niet dat je je hele leven moet uitstippelen, maar af en toe even checken waar je bent en welke kant je opgaat is heel gezond.
Ik ben vlak voor de corona pandemie hier binnen kwam gestopt met werken, uit noodzaak. Ik heb mijn HBO studie niet afgemaakt en had vooral werkervaring als schoonmaker en callcenter medewerker. Ik wist niet wat ik met mn leven aanmoest maar ik wist wel: nog 35 jaar van deze shit was het niet. Dan nog liever een duik van een flatgebouw.
Inmiddels heb ik na 2 jaar wel ontdekt wat ik wil en vooral ook hoe ik met mezelf om moet gaan. Ik heb geleerd mijn emoties, behoeftes en grenzen te zien en te respecteren.
Ik ben geen stedeling maar ik heb net een vrij drukke periode achter de rug (twee maanden ca. 1.5 FTE gewerkt in het onderwijs waar 1 FTE al vrij heftig is) en ik voel dit artikel diep in mijn vezels. Het is moeilijk om de verleiding te weerstaan om maar impulsief (dure) dingen te gaan kopen ter afleiding en ‘ontspanning’.
Nu gelukkig weer terug naar redelijk normale uren tot de zomer.
Tja, hoe groot is deze groep nou eigenlijk? Zie er niks over in het artikel staan. Daarnaast voelt het ook wel aan als een modedingetje. Dit soort dingen zijn vrij hip om over te schrijven.
Allemaal heel vervelend dat je een burn-out krijgt van ’80’ uur in de week werken maar niemand verplicht je om die baan te blijven doen of überhaupt aan te nemen. Het klinkt altijd allemaal vrij naïef. Droombaan in de advocatuur maar de werkuren vallen dan toch wel wat tegen… Wat hadden we dan verwacht? Zit hier niet meer het probleem? Soms lijkt verwachtingsmanagement een betere oplossing tegen de burn-out cultuur.
Het blijft gek hoe genormaliseerd het is geworden om 60 of 80 uur in de week te maken en hier dan zelfs over op te scheppen.
Er is niks mis met hard werken, maar het is wel belangrijk om jezelf ook wat ruimte en rust te geven.
Ik werd laatst gevraagd voor een interview voor een baan met meer verantwoordelijkheid en uren. Deze heb ik afgewezen, omdat ik geen zin heb in de stress en verantwoordelijkheid die erbij komt kijken. Het is echt niet erg om toe te geven dat dit niet voor jou werkt.
Ik herken hier veel in, al is het bij mij nooit zo uit de hand gelopen als de genoemde gevallen. Ik betrap mezelf er wel op dat ik inderdaad rust in mijn hoofd probeer te kopen, toch iets om kritisch naar te kijken.
In het verleden ging ik 1 tot 3 keer per week een uurtje in een koffiezaak zitten met een koffie a 4,5 met het excuus: is goedkoper dan therapie. Tijdens de lockdown had ik het zwaar en moest ik ook deze ontsnapping missen, dus therapie opgezocht. Van de kosten van de therapie (5 sessies) had ik rustig 2 jaar lang mijn koffie-gewoonte kunnen bekostigen. Zoals ze in het artikel al zeggen, als de kosten binnen de perken blijven is het soms geen probleem om tijd of rust te ‘kopen’.
Heel herkenbaar. Spoiler alert: het eindigt met burn-out, dan zit je vaak jaren thuis voor je weer iets van werk kunt doen.
Klein deel van de bevolking die hier tegen aan loopt en dan een groot artikel hier aan wijden. Vind het ergens misplaatste aandacht. Ze hebben en ervaren denk ik zeker stress en spanning, maar ze hebben ook de macht om hier wat, als collectief, aan te doen. Maar dat vraagt wel organisatorische vermogen en tijd, veel tijd om een beter werk-leven balans af te dwingen. Ik geloof in afdwingen, want je moet voor jezelf opkomen hoe lastig, zwaar en onderbemiddeld je als werknemer ook bent. Freelancers en zzp’ers die net aan rondkomen beschouw ik ook maar even hieronder. Niet om je te misplaatsen, doe ik alleen omdat ik je zielig vind dat het op deze manier ook niet lukt om rond te komen en te genieten van je leven en geen werkverzekerinv en pensioen op te bouwen,want dat gaat ten koste van je dagelijkse leef kwaliteit.
De andere partij, de werkgevers, hebben de fondsen om zich te bewapenen en het meeste eruit te halen wat hun eigen belangen het beste hartigt, vb 80 uur werken voor 3500e bruto. Ik hoop dat we steeds meer gaan beseffen dat we als collectief meer kunnen bereiken dan zelf maar steeds keihard te moeten zwoegen om het ‘op een dag’ bereikt te hebbem wat we willen. En de laatste zin, volgens mij, zegt dat wel goed. Ontspannen en van je cappuccino genieten.
Bedrijfsleven treedt ook als collectief op. Zij kunnen de beste mensen inhuren en belastingtechnische maatregelen gebruiken die hun het beste uitkomt. Naïef om ze als 1 entititeit te zien wie je tegenover je hebt. Het is werknemer tegen een bedrijf als in meervoud.
Ik zie veel posts over minder gaan werken en eigenlijk denk ik dat dat de omgekeerde wereld is. Er wordt steeds meer werk in een werkweek gepropt, de lonen zijn niet evenredig gestegen aan de productiviteit, en vervolgens moeten werknemers maar minder uren gaan werken en daarmee loon inleveren?!
Ik denk dat het juist tijd wordt om vaker nee te zeggen. Om gewoon minder te doen in die 40 uur, net als vroeger.
Veel twintigers en dertigers zijn, net als ik, in de economische crisis (2008-2015) begonnen met werken en ik denk dat dit een gigantische impact heeft gehad op onze werkhouding: onze eerste ervaring was voor jou 50 anderen en als je tegendraads bent wordt je niet meer ingeroosterd, met je flex contract. Voor jezelf opkomen, onderhandelen over uren en salaris en nee zeggen tegen je baas had behoorlijke consequenties in de eerste jaren dat we aan het werk waren, waardoor we niet alleen alles voor zoete koek leerden slikken maar ook nog eens de uitbuiting proberen te overtreffen, in de hoop ooit een vast contract te krijgen.
Het heeft een burnout en een jaar therapie gekost om die conclusie te trekken en te leren om nee te zeggen (of in ieder geval: je komt onderaan de stapel dus verwacht het niet binnen twee weken, anders moet je het zelf even doen).
Ik verdien momenteel €9000 netto per maand maar kan het niet uitgeven.
Uit eten? Geen tijd. Eten laten bezorgen? Geen keus hier (dorp). Kleding? Ik werk thuis. Vakantie? In mn eentje niet leuk. Dure auto? Niet te betalen. Huis? Al afbetaald en niks betaalbaars te vinden hier (duurste dorp van de provincie).
Ik hoop dat de festivals weer een beetje op gang komen, enige waar ik een beetje naar uit kan kijken.
24 comments
Hier is het [archive linkje](https://archive.ph/jEK4I)
Ik snap wel waarom het vooral stedelingen zijn, hier komt de melkboer 1 keer per week langs en dat is het, geen Domino’s geen Uber eats, kan je ook niks uitgeven:)
Die kop is ook wel weer mooi illustratief voor het probleem dat ze zelf aankaarten. Die mensen zijn de controle over hun tijd, gemoedsrust en werk kwijt, niet over hun geld.
>Hoe gestrester ze was, hoe vaker ze een koffie à 4,50 euro buiten de deur haalde
Behoorlijk wat voor een bakje koffie maar toch begrijpelijk. Ik kan het mij wel ergens voorstellen.
>soms wel vijf keer op een dag.
**Rommeldebommel*
Meid koop goede koffie, een degelijke handmatige koffiemolen en zet zelf een bakje. Kan na 2 weken al uit plus je hebt even je momentje rust.
[deleted]
Op zich goed dat er aandacht wordt besteed aan de link tussen overwerkt zijn en dit soort uitgaven doen. Desondanks ligt in het stuk de focus naar mijn idee compleet verkeerd.
Ik lees: Jonge mensen zijn eerder bereid over hun grenzen heen te gaan; als je niet echt iets verandert aan je eigen werkconditie dan blablabla; goed betaalde young professionals die geen urgentie voelen om kritisch te kijken naar hun financien; de werkende mensen zijn zichzelf gaan zien als een machine.
En dan staat er een beetje tussen neus en lippen door: ze combineerde drie banen; het werk bleek meer dan fulltime te zijn, sommige weken werkte ze wel tachtig uur, vaak ook in de avonden en in het weekend.
Burnout-aankopen gaan over de werkomstandigheden onder het hedendaagse kapitalisme, wordt er aan het einde aangehaald. Maar waarom lees ik dan nu een stuk over jonge mensen die minder excessief kleine ‘luxe’ moeten aanschaffen en beter moeten ‘leren budgetteren’?
Belangrijker lijkt mij de vraag waarom deze drie jonge mensen zó hard hebben gewerkt dat ze er daadwerkelijk ziek van zijn geworden. Zó overwerkt raakten dat ze niet meer in staat waren eten voor zichzelf te bereiden en voor zichzelf te zorgen. Zó opgebrand dat ze van cappuccino™ naar cappuccino™ leefden.
Misschien dat het volgende artikel kan gaan over de manier waarop bedrijven met hun ‘human resources’ omgaan.
Oftewel, eigenlijk dezelfde reden dat arme mensen de controle over hun geld verliezen. Teveel stress zorgt dat er geen mentale ruimte meer is voor rationele keuzes.
Ik ben zuinig opgegroeid, geef nooit geld uit aan beuzelarij als eten laten bezorgen of dure koffie. Maar als ik dit zo lees heb ik meer begrip voor mensen die dat wel doen.
> Een recente advertentie van UberEats voor fastfoodketen Subway meldde: „Lange dag? Bestel een lang broodje”. De columnist, cynisch: „Je weet dat het moderne leven zwaar is als zelfs advertenties je niet van iets anders proberen te overtuigen.”
Moest hier wel om gniffelen.
Ik herken me volledig in dit verhaal… Ik werk fulltime maar ook iets meer dan 40u in de week. Geen gekke 80uur functie maar de tijd die ik “vrij” heb probeer ik te sporten, ontspannen of door te leren voor volgende stappen. Ik consumeer bijna alles buiten de deur of op bestelling zodat ik maar een wandelingetje heb of om net nog even door te kunnen met waar ik mee bezig ben.
Ik ben eigenlijk altijd te druk in m’n hoofd om me bezig te houden met vooruit plannen etc… mijn hele leven draait op just-in-time basis als het ware, dit gebrek aan plannen zorgt er voor dat impulsaankopen erg makkelijk gemaakt zijn. Zeker als m’n maag al rammelt en ik heb niks in huis en ik moet nog van alles.
Er zal vast wel een manier zijn om hier uit te komen, maar ik zie mezelf voorlopig nog geen vakantietje nemen om hier even lekker over na te denken, de weekenden zijn al te kort.
Ik vind wel dat dit soort artikelen er bijna altijd doodleuk vanuit gaan dat stoppen met werken altijd maar een optie is… erg frustrerend zelfs en volledig los van de realiteit. Niet iedereen heeft een lekker comfortabel vangnetje waar ze op terug kunnen vallen.
Kom maar terug als je een andere oplossing hebt dan niet/minder werken, ik beun wel door 😅
> Hoe gestrester ze was, hoe vaker ze een koffie à 4,50 euro buiten de deur haalde – soms wel vijf keer op een dag. Ze zag het als een klein rustmoment.
Dit is ook een probleem. Reclames bombarderen ons met de boodschap dat ontspanning gelijk staat aan geld uitgeven. Hoe meer geld je uitgeeft, hoe meer je kunt ontspannen. In je overstresste brein is dan al snel de koppeling verkeerd gemaakt: niet de wandeling van tien minuten is mijn rustmoment, maar €4,50 uitgeven aan een koffie.
€4,50 voor een koffie-to-go, mijn hemel. Dat is in mijn hoofd gewoon bijna een kilo gemalen koffie van de Lidl. Die vaak nog lekkerder is ook.
Dat je je koffie dan ook nog eens in een kartonnen bekertje krijgt waardoor alles daar naar smaakt en je vaak je klauwen en mond verband snap ik niet zo goed waarom je dit een goed idee lijkt.
Ik loop hier zelf ook tegenaan, niet dat ik nou heul veel werk en veel verdien, maar wel omdat ik door m’n autisme/adhd gewoon moeilijk mee kan draaien in deze maatschappij. Ik werk 36 uur en al m’n mentale capaciteit gaat op aan werk.
Ik vergeet de was te doen, de vuile vaat af te wassen, boodschappen te doen, schoon te maken, etc. Ik woon alleen en de tijd VLIEGT me voorbij. Elke dag is het weer kijken hoe ik kan overleven. Nu bestel ik ongeveer 2 keer in de maand eten, maar ik haal wel vaker dan nodig chips en andere snacks omdat ik mezelf dan ‘s avonds even een selfcare momentje gun. Of ik koop wat leuks van 20 – 50 euro zoals in het artikel staat om mezelf een dopamineboost te geven.
En dan zegt een vriendin dat koken het leukste moment van de dag is. Tegen de tijd dat ik moet koken ben ik al opgebrand en warm ik maar weer een potje Hak op.
Soms heb ik echt het idee dat mijn tijdsbesef gewoon niet hetzelfde is als dat van anderen.
EDIT: en voor de mensen die niet snappen waarom je €4,50 uit zou geven aan gore koffie als je thuis lekkerder en goedkoper koffie kan maken: daar gaat het niet om. Je hoofd zit ZO vol en je kan gewoon nergens meer over nadenken, niks doen. Zo’n koffie kopen is makkelijk, eenvoudig en wordt gewoon een soort verslaving. Ik doe dat niet maar ik zou wel zo’n persoon kunnen zijn, haha.
Opvallend, artikel praat over ‘goedbetaalde’ jongeren, maar haalt dan een jurist aan die 80-urige weken maakt voor 3500 bruto in de maand. Dat is absurd! Dat is niet goed betaald, dat is maar een paar cent boven wettelijk minimum uurloon!
Dit artikel opent mijn ogen. Ik heb al jaren het gevoel op een steady level van burnout te zitten. Geen energie hebben, cynisch zijn tegenover het werk, maar niet sterk genoeg om echt ziek van te worden.
Nooit nagedacht over dit soort tijdsparende middelen. Hoe lang duurt koffiezetten dat je er 5 keer per dag voor een espresso gaat kopen, dat kost toch juist meer tijd en moeite? Dat soort dingen begrijp ik niet. Aan de andere kant laat ik nu wel altijd boodschappen bezorgen, heerlijk om niet meer 2 uur per week kwijt te zijn aan boodschappen. Dat valt denk ik onder die 135 euro waar ze het in het artikel over hebben, wat het leven echt fijner maakt zonder te ver te gaan. Maar een schoonmaker inhuren om tijd te besparen denk ik dan weer niet over na omdat ik het te duur vind.
Wat mij dan ook weer goed helpt is dat ik koken leuk vind en 50-50 split met mijn partner, dat scheelt enorm dat we nooit hoeven te bestellen.
Als kind vraagt iedereen naar je dromen, naar wat je later wil worden. Als we volwassen zijn, houden we op elkaar naar onze dromen te vragen. We gaan er vanuit dat we allemaal onze draai wel hebben gevonden of zelfstandig zullen vinden.
Terwijl vaak genoeg blijkt dat we maar wat doen en regelmatig maar een gokje nemen omdat we geen plattegrond met routeplan hebben. Niet dat je je hele leven moet uitstippelen, maar af en toe even checken waar je bent en welke kant je opgaat is heel gezond.
Ik ben vlak voor de corona pandemie hier binnen kwam gestopt met werken, uit noodzaak. Ik heb mijn HBO studie niet afgemaakt en had vooral werkervaring als schoonmaker en callcenter medewerker. Ik wist niet wat ik met mn leven aanmoest maar ik wist wel: nog 35 jaar van deze shit was het niet. Dan nog liever een duik van een flatgebouw.
Inmiddels heb ik na 2 jaar wel ontdekt wat ik wil en vooral ook hoe ik met mezelf om moet gaan. Ik heb geleerd mijn emoties, behoeftes en grenzen te zien en te respecteren.
Ik ben geen stedeling maar ik heb net een vrij drukke periode achter de rug (twee maanden ca. 1.5 FTE gewerkt in het onderwijs waar 1 FTE al vrij heftig is) en ik voel dit artikel diep in mijn vezels. Het is moeilijk om de verleiding te weerstaan om maar impulsief (dure) dingen te gaan kopen ter afleiding en ‘ontspanning’.
Nu gelukkig weer terug naar redelijk normale uren tot de zomer.
Tja, hoe groot is deze groep nou eigenlijk? Zie er niks over in het artikel staan. Daarnaast voelt het ook wel aan als een modedingetje. Dit soort dingen zijn vrij hip om over te schrijven.
Allemaal heel vervelend dat je een burn-out krijgt van ’80’ uur in de week werken maar niemand verplicht je om die baan te blijven doen of überhaupt aan te nemen. Het klinkt altijd allemaal vrij naïef. Droombaan in de advocatuur maar de werkuren vallen dan toch wel wat tegen… Wat hadden we dan verwacht? Zit hier niet meer het probleem? Soms lijkt verwachtingsmanagement een betere oplossing tegen de burn-out cultuur.
Het blijft gek hoe genormaliseerd het is geworden om 60 of 80 uur in de week te maken en hier dan zelfs over op te scheppen.
Er is niks mis met hard werken, maar het is wel belangrijk om jezelf ook wat ruimte en rust te geven.
Ik werd laatst gevraagd voor een interview voor een baan met meer verantwoordelijkheid en uren. Deze heb ik afgewezen, omdat ik geen zin heb in de stress en verantwoordelijkheid die erbij komt kijken. Het is echt niet erg om toe te geven dat dit niet voor jou werkt.
Ik herken hier veel in, al is het bij mij nooit zo uit de hand gelopen als de genoemde gevallen. Ik betrap mezelf er wel op dat ik inderdaad rust in mijn hoofd probeer te kopen, toch iets om kritisch naar te kijken.
In het verleden ging ik 1 tot 3 keer per week een uurtje in een koffiezaak zitten met een koffie a 4,5 met het excuus: is goedkoper dan therapie. Tijdens de lockdown had ik het zwaar en moest ik ook deze ontsnapping missen, dus therapie opgezocht. Van de kosten van de therapie (5 sessies) had ik rustig 2 jaar lang mijn koffie-gewoonte kunnen bekostigen. Zoals ze in het artikel al zeggen, als de kosten binnen de perken blijven is het soms geen probleem om tijd of rust te ‘kopen’.
Heel herkenbaar. Spoiler alert: het eindigt met burn-out, dan zit je vaak jaren thuis voor je weer iets van werk kunt doen.
Klein deel van de bevolking die hier tegen aan loopt en dan een groot artikel hier aan wijden. Vind het ergens misplaatste aandacht. Ze hebben en ervaren denk ik zeker stress en spanning, maar ze hebben ook de macht om hier wat, als collectief, aan te doen. Maar dat vraagt wel organisatorische vermogen en tijd, veel tijd om een beter werk-leven balans af te dwingen. Ik geloof in afdwingen, want je moet voor jezelf opkomen hoe lastig, zwaar en onderbemiddeld je als werknemer ook bent. Freelancers en zzp’ers die net aan rondkomen beschouw ik ook maar even hieronder. Niet om je te misplaatsen, doe ik alleen omdat ik je zielig vind dat het op deze manier ook niet lukt om rond te komen en te genieten van je leven en geen werkverzekerinv en pensioen op te bouwen,want dat gaat ten koste van je dagelijkse leef kwaliteit.
De andere partij, de werkgevers, hebben de fondsen om zich te bewapenen en het meeste eruit te halen wat hun eigen belangen het beste hartigt, vb 80 uur werken voor 3500e bruto. Ik hoop dat we steeds meer gaan beseffen dat we als collectief meer kunnen bereiken dan zelf maar steeds keihard te moeten zwoegen om het ‘op een dag’ bereikt te hebbem wat we willen. En de laatste zin, volgens mij, zegt dat wel goed. Ontspannen en van je cappuccino genieten.
Bedrijfsleven treedt ook als collectief op. Zij kunnen de beste mensen inhuren en belastingtechnische maatregelen gebruiken die hun het beste uitkomt. Naïef om ze als 1 entititeit te zien wie je tegenover je hebt. Het is werknemer tegen een bedrijf als in meervoud.
Ik zie veel posts over minder gaan werken en eigenlijk denk ik dat dat de omgekeerde wereld is. Er wordt steeds meer werk in een werkweek gepropt, de lonen zijn niet evenredig gestegen aan de productiviteit, en vervolgens moeten werknemers maar minder uren gaan werken en daarmee loon inleveren?!
Ik denk dat het juist tijd wordt om vaker nee te zeggen. Om gewoon minder te doen in die 40 uur, net als vroeger.
Veel twintigers en dertigers zijn, net als ik, in de economische crisis (2008-2015) begonnen met werken en ik denk dat dit een gigantische impact heeft gehad op onze werkhouding: onze eerste ervaring was voor jou 50 anderen en als je tegendraads bent wordt je niet meer ingeroosterd, met je flex contract. Voor jezelf opkomen, onderhandelen over uren en salaris en nee zeggen tegen je baas had behoorlijke consequenties in de eerste jaren dat we aan het werk waren, waardoor we niet alleen alles voor zoete koek leerden slikken maar ook nog eens de uitbuiting proberen te overtreffen, in de hoop ooit een vast contract te krijgen.
Het heeft een burnout en een jaar therapie gekost om die conclusie te trekken en te leren om nee te zeggen (of in ieder geval: je komt onderaan de stapel dus verwacht het niet binnen twee weken, anders moet je het zelf even doen).
Ik verdien momenteel €9000 netto per maand maar kan het niet uitgeven.
Uit eten? Geen tijd. Eten laten bezorgen? Geen keus hier (dorp). Kleding? Ik werk thuis. Vakantie? In mn eentje niet leuk. Dure auto? Niet te betalen. Huis? Al afbetaald en niks betaalbaars te vinden hier (duurste dorp van de provincie).
Ik hoop dat de festivals weer een beetje op gang komen, enige waar ik een beetje naar uit kan kijken.