Thuiszitters en hun kans op onderwijs zakken steeds verder weg. ‘Alleen al in Rotterdam 80 klassen een jaar thuis gezeten

by jelmew

3 comments

  1. >Het gaat bij deze thuiszitters niet om kinderen die spijbelen, maar om kinderen die met toestemming van school thuis zitten omdat ze ziek zijn, wachten op zorg of een passende plek in het onderwijs. Deze kinderen zijn dus niet bekend bij gemeenten, omdat **scholen geen plicht hebben om ze te melden**, en worden niet meegenomen in de officiële cijfers van de overheid. Ingrado, de landelijke vereniging voor leerplicht, schat dat de echte cijfers acht keer hoger liggen. “De gemeente kent deze groep dus onvoldoende om goed beleid te maken. Als je de kinderen niet kent, kun je het probleem ook niet oplossen”, stelt de kinderombudsvrouw.

    Dit is heftig. Er is toch een leerplicht in dit land? Dan is het toch logisch dat de staat het moet weten als een kind niet meer naar school kan i.v.m. ziekte of wat dan ook?

    *Edit: mijn toon was hier niet helemaal duidelijk, ik bedoelde hier niet dat de kinderen thuis zitten om verkeerde/stupide redenen. Ik heb autisme en snap zelf achteraf niet hoe ik door mijn school- en studietijd heen ben gekomen, al zit ik nu wel met een dikke burn-out, na jaren suicidaliteit en stress, in de WIA.*

  2. Dit is het gevolg van het zogenoemde (en zogenaamde) “passend onderwijs” en van de decentralisatie van de zorg naar de gemeente; beide zijn jaren geleden ingevoerd en we merken nu de effecten.

    Het ‘passend onderwijs’ heeft als doel minder leerlingen op het speciaal onderwijs (waar ze veel aandacht kunnen krijgen en waar mensen werken met specifieke expertises). Die leerlingen moeten volgens het ‘passend onderwijs’ mee kunnen doen met het reguliere onderwijs zodat ze dezelfde ervaringen en kansen hebben als andere leerlingen. Een nobel streven, maar het betekent wel dat ze op een grotere school terecht komen en in grotere klassen. En de school moet dan de ondersteuning bieden die ze anders op het speciaal onderwijs gehad zouden hebben.

    Ik geef een vak waarbij ik elke klas 2 uur in de week zie, en in elke klas zitten 25 tot 30 leerlingen; dat bekent dat ik wekelijks ongeveer 300 leerlingen voor mijn neus heb zitten. En die leerlingen zijn sowieso allemaal uniek en aardig en verdienen allemaal aandacht, maar ik moet dus extra aandacht hebben voor sommige leerlingen. Dat kan iets simpels zijn als “Check bij Jantje of hij de opdracht begrepen heeft en of hij er daadwerkelijk aan begint.” Maar dat is iets wat ik bij de 29 andere leerlingen in de klas ook moet doen! Soms wordt er nog meer gevraagd dan dat – en zo kunnen er meerdere leerlingen per klas zijn. Natuurlijk is er ook wat begeleiding van het zorgteam en dat soort zaken, maar het is nooit zo goed te doen als op het speciaal onderwijs.

    Dan is er de decentralisatie van de zorg, waardoor zorg nu bij gemeenten ligt. Een verkapte bezuinigingsmaatregel, maar dat zal politiek Den Haag niet snel toegeven. Dat is natuurlijk leuk bedacht, maar wij hebben leerlingen uit 5 verschillende gemeenten, waardoor we dus van 5 gemeenten de procedures en contactpersonen moeten kennen. Er is wel wat regionale samenwerking, maar die heeft ook maar beperkte middelen en voor sommige dingen moet je toch weer ergens anders zijn.

    Al met al wordt het niet makkelijk gemaakt voor scholen om uitval te voorkomen.

  3. Dit is een beetje offMyChest, maar dit raakt mij als vader van een 5 jarige bijna thuiszitter heel diep.

    Wij hebben een 5 jarige met een zeer zeldzame genetische aandoening. Een aandoening waardoor hij fysiek heel kwetsbaar is, sociaal emotioneel en fysiek er nog uitziet als een 3 jarige en dat verschil wordt alleen maar groter. Ook is zijn energie niveau echt extreem laag. 2 dagen school met rustmomenten is de max. Er is echter een heel groot probleem: hij is niet dom.

    Alle kinderen met syndroom hebben een iq van onder de 70 en op de een of andere manier heeft hij nog een iq van 115 en loopt hij cognitief voor. Hij leest bijvoorbeeld al op groep 4 niveau. Nou zou je normaal zeggen, wat fijn. Maar doordat hij wel een peuter is, wordt hij dus overal weggestuurd.

    Omdat zijn ontwikkeling tot 3.5 jaar normaal liep is hij gestart op een
    normale basisschool. Omdat een peuter zich natuurlijk bij compleet fysieke overbelasting lastig gaat gedragen is daar ooit eerst aangestuurd op speciaal onderwijs voor kinderen met gedragsproblemen. Nu ging dat snel van tafel toen de medische papieren binnen kwamen en wilden ze hem graag naar de Myttyl school voor langdurige zieke kinderen hebben. Dat is al pijnlijk als ouder, maar je denkt, hij is dan teminste welkom. Daar begon de nachtmerrie.

    Omdat hij een normaal iq heeft willen ze daar ook alleen leeftijdsconform gedrag (nogmaals, als je ons op straat tegen zou komen zou je niks merken, behalve dat je denkt dat hij max 3 is). En dat is dus niet een hokje waar hij in paste. Uiteindelijk is hij na heel veel getrouwtrek begonnen aan een proefplaatsing op de Myttyl school.

    Omdat hij gewoon niet kan voldoen aan de eisen daar (hij houdt 3 dagen school niet vol fysiek, en vereist meer sturing in een klas met normale intelligentie kinderen) is na meer dan 3 maanden gezegd dat hij niet kan blijven. Met een iq van 70 had hij wel kunnen blijven. Doordat hij daar langer dan 3 maanden gezeten heeft is de zorgplicht op de Myttyl school overgegaan (en technisch is hij nog ingeschreven op een reguliere school, juridsche jungle). En wat je nu ziet in het passend onderwijs systeem is, omdat ze op de Myttyl school voor zo’n uniek geval geen cent extra krijgen van een failliet samenwerkingsverband, ze eigenlijk proberen het over elke schutting die ze kunnen vinden heen te gooien. Ze hebben aangeschreven:
    * Een andere Myttyl school
    * Een school voor hoogbegaafden autisten
    * Een school voor ZMLK(iq<80) kinderen met gedragsproblemen
    * Een school voor kinderen met adhd/ass of agressie-problemen.

    Allemaal natuurlijk nog minder passend (en dit vind de onafhankelijk onderwijs consulent ook) maar de druk die op ons ouders opgevoerd wordt is immens. De onderwijs consulent denkt dat ze bijna hopen dat de ouders hem thuis houden, dan hebben ze een thuiszitter gecreeerd en zijn ze er van af. Ook al zegt de onderwijs consulent letterlijk dat een Myttl school de best passende plek is. Met alle ellende van de ouders van dien (Leerplicht ambtenaar erbij, dwang/drang.). En zoals de onderwijs consulent zegt, zo’n kind als dit past nergens. Als van deze combinatie er 5 in Nederland zijn, zijn dat er veel.

    En dan kom ik uit een tijd dat mijn zusje met down syndroom met een rugzakje naar een normale basischool ging.

    We gaan waarschijnijk zelfs naar Belgie emigreren omdat daar je legaal thuis-onderwijs mag geven, zoals in de meeste landen in Europa behalve Nederland/Duitsland. Het hele gezin gaat er aan onderdoor, en dan hebben we het over een 5 jarige die graag naar school gaat.

    Verdrietige en angstige pappa uit.

Comments are closed.