Grappig, ik werk voor een bedrijf wat soortgelijk is ingericht, alleen certificeert onze “stak” de aandelen, en die certificaten kunnen vervolgens door medewerkers gekocht worden. Wij zijn dus met z’n allen eigenaar van het bedrijf, en delen dus ook in bijvoorbeeld dividend uitkeringen.
Ik heb niet zo veel verstand van dit soort dingen, maar soms heb ik het gevoel dat ondernemers, zeker zodra ze zichzelf CEO gaan noemen, winst van het bedrijf belangrijker gaan vinden dan het idee dat een bedrijf een manier zou moeten zijn om een grote groep mensen in staat te stellen een fatsoenlijk inkomen te verwerven.
Waarom is winstmaximalisatie vrijwel altijd belangrijker dan er voor zorgen dat je zo veel mogelijk mensen een zo goed mogelijk inkomen kan geven? Iedere persoon waaraan jouw bedrijf “onderdak” biedt (lees: een salaris betaalt) is een gelukkig persoon (althans, gelukkiger dan wanneer die persoon zonder inkomen thuis zit) en een stabiele factor in de economie. Dat lijkt me een veel belangrijker en nobeler doel dan een BV zoveel mogelijk op de bankrekening te laten hebben en zoveel mogelijk dividend uitkeren aan een kleine groep aandeelhouders.
>Voor ondernemer Mark Vletter was 2024 het jaar waarin hij Voys in Groningen overdroeg aan het bedrijf zelf. **Een idee dat ruim tien jaar geleden ontstond**.
En ik maar denken dat socialisme al langer bestond. Gekke ik
Her artikel legt wat mij betreft niet goed uit hoe die constructie precies werkt.
>Het bestuurlijke en economische aspect zijn in twee stichtingen gesplitst: Voys Stewards voor het deel bestuurlijke verantwoordelijkheid en de Voys Social Return Stichting voor de financiële aspecten. Vletter zit zelf in het bestuur van Voys Social Return. Verder zitten collega’s en klanten in de besturen.
>De Voys Stewards zijn de aandeelhouders met stemrecht. Zij bewaken de missie en visie en beoordelen of grote beslissingen daar niet te veel van afwijken, bijvoorbeeld wanneer er bedragen boven de 100.000 euro worden uitgegeven. Omdat zij geen winstrecht hebben, worden ze daarbij niet beïnvloed door een eventuele prikkel van winstmaximalisatie, zegt Vletter.
Dus je hebt de “stewards”, wat aandeelhouders zijn met winstrecht loze aandelen — waarbij ik de voor de hand liggende vraag heb: wie zijn die aandeelhouders en hoe zijn die aandelen uitgegeven? Hoe werken dat soort aandelen verder? Worden die ook niet meer waard als het goed gaat met het bedrijf?
En je hebt social returns, wat financieel/economische deel is, waarvan ik niet echt snap wat die precies doen. Zijn dit de mensen met stemrechtloze aandelen die wel winstrecht hebben?
En Vletter zelf heeft alleen stemrechtloze aandelen? En hoeveel van die stemrechtloze aandelen heeft hij dan, t.o.v. wat hij eerst had?
Want als dat net zo veel is, dan heeft hij de facto alleen het bestuur uit handen gegeven.
Ik heb weinig verstand van dit soort zaken, maar ik vind dit maar een vaag gebeuren waar ik flink wat vraagtekens bij zet.
Deze man is zo’n flapdrol die helemaal vol van zichzelf is, echt niet te doen. Z’n privéleven is ook echt een soap. Z’n vrouw ging vreemd, en hij is verder gegaan met de vrouw van die gast die z’n vrouw wel kon waarderen.
5 comments
Grappig, ik werk voor een bedrijf wat soortgelijk is ingericht, alleen certificeert onze “stak” de aandelen, en die certificaten kunnen vervolgens door medewerkers gekocht worden. Wij zijn dus met z’n allen eigenaar van het bedrijf, en delen dus ook in bijvoorbeeld dividend uitkeringen.
Ik heb niet zo veel verstand van dit soort dingen, maar soms heb ik het gevoel dat ondernemers, zeker zodra ze zichzelf CEO gaan noemen, winst van het bedrijf belangrijker gaan vinden dan het idee dat een bedrijf een manier zou moeten zijn om een grote groep mensen in staat te stellen een fatsoenlijk inkomen te verwerven.
Waarom is winstmaximalisatie vrijwel altijd belangrijker dan er voor zorgen dat je zo veel mogelijk mensen een zo goed mogelijk inkomen kan geven? Iedere persoon waaraan jouw bedrijf “onderdak” biedt (lees: een salaris betaalt) is een gelukkig persoon (althans, gelukkiger dan wanneer die persoon zonder inkomen thuis zit) en een stabiele factor in de economie. Dat lijkt me een veel belangrijker en nobeler doel dan een BV zoveel mogelijk op de bankrekening te laten hebben en zoveel mogelijk dividend uitkeren aan een kleine groep aandeelhouders.
>Voor ondernemer Mark Vletter was 2024 het jaar waarin hij Voys in Groningen overdroeg aan het bedrijf zelf. **Een idee dat ruim tien jaar geleden ontstond**.
En ik maar denken dat socialisme al langer bestond. Gekke ik
Her artikel legt wat mij betreft niet goed uit hoe die constructie precies werkt.
>Het bestuurlijke en economische aspect zijn in twee stichtingen gesplitst: Voys Stewards voor het deel bestuurlijke verantwoordelijkheid en de Voys Social Return Stichting voor de financiële aspecten. Vletter zit zelf in het bestuur van Voys Social Return. Verder zitten collega’s en klanten in de besturen.
>De Voys Stewards zijn de aandeelhouders met stemrecht. Zij bewaken de missie en visie en beoordelen of grote beslissingen daar niet te veel van afwijken, bijvoorbeeld wanneer er bedragen boven de 100.000 euro worden uitgegeven. Omdat zij geen winstrecht hebben, worden ze daarbij niet beïnvloed door een eventuele prikkel van winstmaximalisatie, zegt Vletter.
Dus je hebt de “stewards”, wat aandeelhouders zijn met winstrecht loze aandelen — waarbij ik de voor de hand liggende vraag heb: wie zijn die aandeelhouders en hoe zijn die aandelen uitgegeven? Hoe werken dat soort aandelen verder? Worden die ook niet meer waard als het goed gaat met het bedrijf?
En je hebt social returns, wat financieel/economische deel is, waarvan ik niet echt snap wat die precies doen. Zijn dit de mensen met stemrechtloze aandelen die wel winstrecht hebben?
En Vletter zelf heeft alleen stemrechtloze aandelen? En hoeveel van die stemrechtloze aandelen heeft hij dan, t.o.v. wat hij eerst had?
Want als dat net zo veel is, dan heeft hij de facto alleen het bestuur uit handen gegeven.
Ik heb weinig verstand van dit soort zaken, maar ik vind dit maar een vaag gebeuren waar ik flink wat vraagtekens bij zet.
Deze man is zo’n flapdrol die helemaal vol van zichzelf is, echt niet te doen. Z’n privéleven is ook echt een soap. Z’n vrouw ging vreemd, en hij is verder gegaan met de vrouw van die gast die z’n vrouw wel kon waarderen.
Comments are closed.