Het is ook geen beste tijd voor een positieve gemoedstoestand, even los van genetische aanleg. Helemaal in combinatie met gevoel van maakbaarbeid van je eigen geluk.
Ik kan uit eigen ervaring spreken dat het verwijderen van zowel Facebook als Instagram wonderen doet voor je mentale gezondheid.
Ik zit er zelf ook tegenaan. Ben ondertussen vrij overtuigt dat ik ze netjes op een rijtje heb. Alleen ik kan niet dealen met mensen die ze niet op een rijtje hebben en dit op anderen afschuiven. Dat veroorzaakt nog wel eens problemen op de werkvloer met leidinggevenden of collegas die zich onnodig boven mij plaatsen. Ik moet hun stoppen anders ga ik slecht werk verrichten door hun nare gedrag, maar als ik ze stop ben ik opstandig of bot.
Het heeft sowieso geen nut dus ja dan maar werkloos.
Gek, en dat terwijl de GGZ zo lekker geregeld is.
Waar doen we t nog voor.
Het slaat nergens op dat we in de 22e eeuw nog een 40 urige werkweek norm hebben.
Het slaat nergens op dat iemand die 40 uur in een distributiecentrum van de AH werkt, bijna net zoveel overhoudt als iemand met een bijstandsuitkering door alle sociale toeslagen die wegvallen en verhoogde levenskosten die al gauw de pan uit rijzen.
Het slaat nergens op dat een vriend uit mijn studententijd 8 jaar later nog altijd in dat studentenhuis woont omdat hij te veel verdient voor de sociale huur en de vrije sector een bodemloze put is waar hij 3x zoveel kwijt zou zijn aan maandlasten, en het slaat nergens op dat hij met zijn bovenmodale inkomen geen huis kan kopen.
Het slaat nergens op dat er bij elk bedrijf aan de top een groepje luie dikke ventjes in dure pakken met hun kleine wrijvende handjes zitten te schreeuwen dat ze NOG MEER GELD moeten hebben voor hun 2e jacht of dertiende auto, terwijl de mensen binnen het bedrijf die het geld voor hen binnenharken zichzelf kapot werken om te overleven van een wettelijkminimumloon.
Detail is dat het aantal diagnoses dat gesteld is in 2020 niet indicatief is voor het totale aantal. Vaak sta je nog een jaar op de wachtlijst voordat je echt een diagnose krijgt en dan nog anderhalf jaar voordat er een behandeling is.
Las laatst ook dat het *wettelijk* (laat dat even bezinken) verplicht is dat je na 8 weken na je aanvraag voor WIA ook gekeurd zou moeten worden door een arts. In de realiteit duurt dat ook een jaar, tenzij je bezwaar maakt waardoor de UWV jou boetegeld moet gaan betalen. Dan duurt het ‘slechts’ een half jaar. Het was tot een paar weken terug ook nog zo dat als de arts aangaf dat je wel mogelijkheid had tot werk je het voorlopig betaalde bedrag geheel terug moest betalen. Ben je klaar mee als je een jaar hebt lopen wachten.
Dit systeem is zoveel duurder dan het zou moeten zijn juist omdat er keihard op is bezuinigd en door ambtenaren die zoveel tijd/moeite kwijt zijn aan toetsen en fraudebestrijding. Dat de overheid de burger wantrouwt en de burger andere burgers kost ons collectief alleen maar meer. Het is echt tijd voor meer vertrouwen en initiatief vanuit de burger ondersteunen ipv begrenzen met regels. Dan komen er maar een aantal weg met fraude, dat weegt waarschijnlijk totaal niet op met de winst die we maken op andere vlakken.
In mijn eigen traject heb ik in het begin bij het UWV aangestuurd om naast therapie te kijken of langzaam weer zou kunnen werken en wat dan de stappen zijn omdat te nemen. Kwam er daarna achter dat ze mijn uitkering hadden stopgezet omdat ik mij ‘beter had verklaard’. Nergens in het telefoongesprek had ik dit aangegeven, 2 maanden op een houtje moeten bijten omdat de telefoniste van het UWV een fout had gemaakt. Ik heb daarna mij weinig geroepen gevoeld om bij het UWV om hulp/informatie te vragen.
Recentelijk toch weer gedaan, ik kwam met het voorstel om een jaartje studie voor ervaringsdeskundige te volgen. Sluit goed aan op mijn diploma als sociaal werker en dan kan ik ook het gat in mijn cv ombuigen naar een positief verhaal. Bovendien is een studie een goede manier om weer terug in het ritme te komen. En ook weer wat zelfvertrouwen te krijgen. Kosten = 5000,-.
Helaas omdat ik nog een therapie volg val ik onder een medische regeling. De enige manier om wat te kunnen doen is om een reintegratiebureau in te zetten die dan een rapport kunnen schrijven over mij. Vervolgens kan ze met dat rapport de kosten voor de studie verantwoorden. Eind november kwamen ze met die route en ik heb nog geen enkel gesprek gehad, ze zijn al maanden bezig plannen te schrijven en goed te keuren van elkaar voor het traject mag beginnen. Kosten voor het traject om te bepalen of de kosten voor het andere traject okee zijn = 2500,-. En laten we niet vergeten dat daar de kosten bijkomen van de verloren maanden waarbij ik al aan het werk had kunnen zijn. 6x 1400,-
Mijn huidige ervaring is ook dat werkgevers het nog steeds vertikken meer te betalen of op z’n minst te compenseren voor je werk/tijd.
Ik kom een aantal vacatures tegen die al sinds vorig jaar september open staan. Het aangeboden loon is netto wel €20 omhoog gegaan in die tijd. En dat terwijl je reiskosten, boodschappen, energie en verzekeringen allemaal omhoog zijn gegaan.
Een diploma (of 2 of 3) zorgt in de praktijk voor €100 netto meer per maand. Daar heb je het dan allemaal voor gedaan. Je zit wel met een torenhoge schuld maar je hebt tenminste papiertjes. Tegelijkertijd is het bij sommige werkgevers precies andersom. Fatsoenlijk loon, een berg aan secundaire arbeidsvoorwaarden, maarjah die zijn ook gewild natuurlijk.
Ha! Het is net alsof 40 uur werken, plus reizen, en daarnaast je huis, vrienden en familie onderhouden, af en toe sporten en/of een hobby beoefenen, wel goed eten want anders is het alsnog je eigen schuld (en dan heb ik het nog niet over eventuele kinderen) gewoon een beetje veel is. En het idee dat je iets fout doet als je dat allemaal niet lukt, helpt ook niet.
iedereen kan claimen dat hij/zij depressief is danwel een burnout heeft. het is niet te doen om te bepalen of dat klopt of niet. dus mocht je een paar jaar met vakantie willen, doe er je voordeel mee.
Ik vraag mij toch altijd af welk % van deze groep met een schop onder de kont gewoon prima kan werken. Praten wij elkaar tegenwoordig geen mentale issues aan? Het is bijna mode om kwetsbaar te zijn.
Buiten dat dit inderdaad een lastige tijd is mentaal, denk ik dat het ergens ook logisch is dat de cijfers zo zijn: de wereld heeft jarenlang ingezet op de lichamelijke gezondheidszorg, waardoor daar minder en ook minder langdurige gevallen van zijn dan dat er geweest zouden zijn als we nauwelijks hadden geïnvesteerd in de lichamelijke geneeskundige. Mentale gezondheidszorg heeft weliswaar ook nieuwe ontwikkelingen en theorieën, maar is lang niet zo bereikbaar voor mensen met klachten.
Stel je voor dat er een wachtlijst van twee jaar was voor mensen met hartklachten of een verdacht knobbeltje. En vervolgens wordt je weggestuurd omdat je klachten te complex zijn voor het ziekenhuis…
Daar zit maar 1 ding op. Tijd om te bezuinigen op de GGD!
U kunt op mij stemmen namens de VVD of het CDA, maar ook namens PvdA waar ik graag Martin van Rijn opvolg.
Ik ben nog opgegroeid met “Huisje boompje beestje.” Dat is het ideaal dat je altijd voorgehouden werd. Je eigen stekje. Maar de huidige maatschappij wil je het liefst alles ontnemen en je mag slechts bij de gratie van anderen leven.
Zelf ben ik geen psycholoog of antroproloog, maar ik denk dat bij iedereen een instinctieve dreef is om iets te creëren, een eigen stempel op de wereld te drukken. Dankzij het informatie-tijdperk wordt zich men meer en meer bewust van de ongelijkheid, oneerlijkheid binnen de maatschappij en het gebrek aan perspectief.
Ik denk dat bij veel mensen met psychische klachten niet per sé iets mankeert, maar dat er een bepaald nihilisme is omdat men zich niet op hun eigen wijze kunnen manifesteren in de maatschappij. Net als dat de “American Dream” goed en wel dood is nu bekend is hoe de economie daar echt in elkaar zit, maar dat men desondanks zich met alle grip aan die illusie vasthoudt.
Ze rekenen hier een verstandelijke beperking ook tot psychische klachten. Dan maak je de groep wel een stuk groter.
15 comments
Stem links
Het is ook geen beste tijd voor een positieve gemoedstoestand, even los van genetische aanleg. Helemaal in combinatie met gevoel van maakbaarbeid van je eigen geluk.
Ik kan uit eigen ervaring spreken dat het verwijderen van zowel Facebook als Instagram wonderen doet voor je mentale gezondheid.
Ik zit er zelf ook tegenaan. Ben ondertussen vrij overtuigt dat ik ze netjes op een rijtje heb. Alleen ik kan niet dealen met mensen die ze niet op een rijtje hebben en dit op anderen afschuiven. Dat veroorzaakt nog wel eens problemen op de werkvloer met leidinggevenden of collegas die zich onnodig boven mij plaatsen. Ik moet hun stoppen anders ga ik slecht werk verrichten door hun nare gedrag, maar als ik ze stop ben ik opstandig of bot.
Het heeft sowieso geen nut dus ja dan maar werkloos.
Gek, en dat terwijl de GGZ zo lekker geregeld is.
Waar doen we t nog voor.
Het slaat nergens op dat we in de 22e eeuw nog een 40 urige werkweek norm hebben.
Het slaat nergens op dat iemand die 40 uur in een distributiecentrum van de AH werkt, bijna net zoveel overhoudt als iemand met een bijstandsuitkering door alle sociale toeslagen die wegvallen en verhoogde levenskosten die al gauw de pan uit rijzen.
Het slaat nergens op dat een vriend uit mijn studententijd 8 jaar later nog altijd in dat studentenhuis woont omdat hij te veel verdient voor de sociale huur en de vrije sector een bodemloze put is waar hij 3x zoveel kwijt zou zijn aan maandlasten, en het slaat nergens op dat hij met zijn bovenmodale inkomen geen huis kan kopen.
Het slaat nergens op dat er bij elk bedrijf aan de top een groepje luie dikke ventjes in dure pakken met hun kleine wrijvende handjes zitten te schreeuwen dat ze NOG MEER GELD moeten hebben voor hun 2e jacht of dertiende auto, terwijl de mensen binnen het bedrijf die het geld voor hen binnenharken zichzelf kapot werken om te overleven van een wettelijkminimumloon.
Detail is dat het aantal diagnoses dat gesteld is in 2020 niet indicatief is voor het totale aantal. Vaak sta je nog een jaar op de wachtlijst voordat je echt een diagnose krijgt en dan nog anderhalf jaar voordat er een behandeling is.
Las laatst ook dat het *wettelijk* (laat dat even bezinken) verplicht is dat je na 8 weken na je aanvraag voor WIA ook gekeurd zou moeten worden door een arts. In de realiteit duurt dat ook een jaar, tenzij je bezwaar maakt waardoor de UWV jou boetegeld moet gaan betalen. Dan duurt het ‘slechts’ een half jaar. Het was tot een paar weken terug ook nog zo dat als de arts aangaf dat je wel mogelijkheid had tot werk je het voorlopig betaalde bedrag geheel terug moest betalen. Ben je klaar mee als je een jaar hebt lopen wachten.
Dit systeem is zoveel duurder dan het zou moeten zijn juist omdat er keihard op is bezuinigd en door ambtenaren die zoveel tijd/moeite kwijt zijn aan toetsen en fraudebestrijding. Dat de overheid de burger wantrouwt en de burger andere burgers kost ons collectief alleen maar meer. Het is echt tijd voor meer vertrouwen en initiatief vanuit de burger ondersteunen ipv begrenzen met regels. Dan komen er maar een aantal weg met fraude, dat weegt waarschijnlijk totaal niet op met de winst die we maken op andere vlakken.
In mijn eigen traject heb ik in het begin bij het UWV aangestuurd om naast therapie te kijken of langzaam weer zou kunnen werken en wat dan de stappen zijn omdat te nemen. Kwam er daarna achter dat ze mijn uitkering hadden stopgezet omdat ik mij ‘beter had verklaard’. Nergens in het telefoongesprek had ik dit aangegeven, 2 maanden op een houtje moeten bijten omdat de telefoniste van het UWV een fout had gemaakt. Ik heb daarna mij weinig geroepen gevoeld om bij het UWV om hulp/informatie te vragen.
Recentelijk toch weer gedaan, ik kwam met het voorstel om een jaartje studie voor ervaringsdeskundige te volgen. Sluit goed aan op mijn diploma als sociaal werker en dan kan ik ook het gat in mijn cv ombuigen naar een positief verhaal. Bovendien is een studie een goede manier om weer terug in het ritme te komen. En ook weer wat zelfvertrouwen te krijgen. Kosten = 5000,-.
Helaas omdat ik nog een therapie volg val ik onder een medische regeling. De enige manier om wat te kunnen doen is om een reintegratiebureau in te zetten die dan een rapport kunnen schrijven over mij. Vervolgens kan ze met dat rapport de kosten voor de studie verantwoorden. Eind november kwamen ze met die route en ik heb nog geen enkel gesprek gehad, ze zijn al maanden bezig plannen te schrijven en goed te keuren van elkaar voor het traject mag beginnen. Kosten voor het traject om te bepalen of de kosten voor het andere traject okee zijn = 2500,-. En laten we niet vergeten dat daar de kosten bijkomen van de verloren maanden waarbij ik al aan het werk had kunnen zijn. 6x 1400,-
Mijn huidige ervaring is ook dat werkgevers het nog steeds vertikken meer te betalen of op z’n minst te compenseren voor je werk/tijd.
Ik kom een aantal vacatures tegen die al sinds vorig jaar september open staan. Het aangeboden loon is netto wel €20 omhoog gegaan in die tijd. En dat terwijl je reiskosten, boodschappen, energie en verzekeringen allemaal omhoog zijn gegaan.
Een diploma (of 2 of 3) zorgt in de praktijk voor €100 netto meer per maand. Daar heb je het dan allemaal voor gedaan. Je zit wel met een torenhoge schuld maar je hebt tenminste papiertjes. Tegelijkertijd is het bij sommige werkgevers precies andersom. Fatsoenlijk loon, een berg aan secundaire arbeidsvoorwaarden, maarjah die zijn ook gewild natuurlijk.
Ha! Het is net alsof 40 uur werken, plus reizen, en daarnaast je huis, vrienden en familie onderhouden, af en toe sporten en/of een hobby beoefenen, wel goed eten want anders is het alsnog je eigen schuld (en dan heb ik het nog niet over eventuele kinderen) gewoon een beetje veel is. En het idee dat je iets fout doet als je dat allemaal niet lukt, helpt ook niet.
iedereen kan claimen dat hij/zij depressief is danwel een burnout heeft. het is niet te doen om te bepalen of dat klopt of niet. dus mocht je een paar jaar met vakantie willen, doe er je voordeel mee.
Ik vraag mij toch altijd af welk % van deze groep met een schop onder de kont gewoon prima kan werken. Praten wij elkaar tegenwoordig geen mentale issues aan? Het is bijna mode om kwetsbaar te zijn.
Buiten dat dit inderdaad een lastige tijd is mentaal, denk ik dat het ergens ook logisch is dat de cijfers zo zijn: de wereld heeft jarenlang ingezet op de lichamelijke gezondheidszorg, waardoor daar minder en ook minder langdurige gevallen van zijn dan dat er geweest zouden zijn als we nauwelijks hadden geïnvesteerd in de lichamelijke geneeskundige. Mentale gezondheidszorg heeft weliswaar ook nieuwe ontwikkelingen en theorieën, maar is lang niet zo bereikbaar voor mensen met klachten.
Stel je voor dat er een wachtlijst van twee jaar was voor mensen met hartklachten of een verdacht knobbeltje. En vervolgens wordt je weggestuurd omdat je klachten te complex zijn voor het ziekenhuis…
Daar zit maar 1 ding op. Tijd om te bezuinigen op de GGD!
U kunt op mij stemmen namens de VVD of het CDA, maar ook namens PvdA waar ik graag Martin van Rijn opvolg.
Ik ben nog opgegroeid met “Huisje boompje beestje.” Dat is het ideaal dat je altijd voorgehouden werd. Je eigen stekje. Maar de huidige maatschappij wil je het liefst alles ontnemen en je mag slechts bij de gratie van anderen leven.
Zelf ben ik geen psycholoog of antroproloog, maar ik denk dat bij iedereen een instinctieve dreef is om iets te creëren, een eigen stempel op de wereld te drukken. Dankzij het informatie-tijdperk wordt zich men meer en meer bewust van de ongelijkheid, oneerlijkheid binnen de maatschappij en het gebrek aan perspectief.
Ik denk dat bij veel mensen met psychische klachten niet per sé iets mankeert, maar dat er een bepaald nihilisme is omdat men zich niet op hun eigen wijze kunnen manifesteren in de maatschappij. Net als dat de “American Dream” goed en wel dood is nu bekend is hoe de economie daar echt in elkaar zit, maar dat men desondanks zich met alle grip aan die illusie vasthoudt.
Ze rekenen hier een verstandelijke beperking ook tot psychische klachten. Dan maak je de groep wel een stuk groter.