‘Proef geslaagd om terug te gaan naar hoe we het al 200 jaar deden.’
Oké dan.
Uhm, wat bedoelen ze met “geslaagd”? Dat de leerlingen het fijner vinden? Dat is wel echt een mager excuus van wat geslaagd is. Belangrijker is dat ze betere cijfers halen. Wat komt daaruit?
Hoe kan je dit onderzoeken zonder ook een controlegroep in te stellen? Je moet je resultaten toch ergens mee kunnen vergelijken om vast te stellen of het beoogde effect bereikt is? Of nog zorgelijker, om te zien of er geen onverwachte negatieve interacties zijn die je resultaten mogelijk tegenspreken?
Ik denk dat het goed is als ouders het niet direct in kunnen zien. Dat betekent namelijk dat ze niet meer passief en stilletjes vanuit de achtergrond hun kind kunnen observeren.
Kinderen moeten met hun ouders kunnen praten over positieve en negatieve dingen. Dat je kind trots kan vertellen dat het een goed cijfer heeft gehaald, zoals in het artikel ook als voorbeeld aangedragen wordt, is mooi. Het verdiept de relatie tussen ouder en kind. Want het kind vertelt echt niet alleen over een goed cijfer omdat het zelf trots is op het cijfer, maar ook omdat het wil dat de ouder trots op het kind is en het kind wil die trots merken. Dat hele gevoel komt niet aan bod als ouder en kind nooit over de behaalde cijfers praten.
Dat betekent natuurlijk ook dat een kind over slechte cijfers moet kunnen praten. En dat vraagt niet alleen wat van het kind, maar ook van de ouder. De ouder moet namelijk een omgeving creëren waarin het kind zich vrij voelt om het ook over de slechte cijfers te hebben.
Kinderen opvoeden betekent niet dat je hun schoolprestaties via een mobiele telefoon app in de gaten houdt. Opvoeden vraagt actief handelen van de ouder. Wees geïnteresseerd in het schoolwerk van je kind. Vraag naar overhoringen en toetsen die ze moeten doen. Help ze met leren. Vraag achteraf hoe je kind vond dat het ging (ook vóór ze een cijfer terug hebben gekregen). Als je als ouder interesse in je kind toont zal je zien dat het kind ook veel makkelijker open is over de minder leuke dingen, zoals slechte cijfers.
Er zullen ook zeker situaties zijn waarbij het allemaal niet makkelijk en vanzelf gaat, maar dat vraagt om maatwerk. Ouders live inzage geven in de cijfers is geen one-size-fits-all oplossing daar voor en zorgt er alleen maar voor dat ouders en kinderen nóg minder reden hebben om met elkaar te praten.
Een aantal ouders schijnt niet te kunnen of willen begrijpen dat kinderen recht hebben op een privé leven.
5 comments
‘Proef geslaagd om terug te gaan naar hoe we het al 200 jaar deden.’
Oké dan.
Uhm, wat bedoelen ze met “geslaagd”? Dat de leerlingen het fijner vinden? Dat is wel echt een mager excuus van wat geslaagd is. Belangrijker is dat ze betere cijfers halen. Wat komt daaruit?
Hoe kan je dit onderzoeken zonder ook een controlegroep in te stellen? Je moet je resultaten toch ergens mee kunnen vergelijken om vast te stellen of het beoogde effect bereikt is? Of nog zorgelijker, om te zien of er geen onverwachte negatieve interacties zijn die je resultaten mogelijk tegenspreken?
Ik denk dat het goed is als ouders het niet direct in kunnen zien. Dat betekent namelijk dat ze niet meer passief en stilletjes vanuit de achtergrond hun kind kunnen observeren.
Kinderen moeten met hun ouders kunnen praten over positieve en negatieve dingen. Dat je kind trots kan vertellen dat het een goed cijfer heeft gehaald, zoals in het artikel ook als voorbeeld aangedragen wordt, is mooi. Het verdiept de relatie tussen ouder en kind. Want het kind vertelt echt niet alleen over een goed cijfer omdat het zelf trots is op het cijfer, maar ook omdat het wil dat de ouder trots op het kind is en het kind wil die trots merken. Dat hele gevoel komt niet aan bod als ouder en kind nooit over de behaalde cijfers praten.
Dat betekent natuurlijk ook dat een kind over slechte cijfers moet kunnen praten. En dat vraagt niet alleen wat van het kind, maar ook van de ouder. De ouder moet namelijk een omgeving creëren waarin het kind zich vrij voelt om het ook over de slechte cijfers te hebben.
Kinderen opvoeden betekent niet dat je hun schoolprestaties via een mobiele telefoon app in de gaten houdt. Opvoeden vraagt actief handelen van de ouder. Wees geïnteresseerd in het schoolwerk van je kind. Vraag naar overhoringen en toetsen die ze moeten doen. Help ze met leren. Vraag achteraf hoe je kind vond dat het ging (ook vóór ze een cijfer terug hebben gekregen). Als je als ouder interesse in je kind toont zal je zien dat het kind ook veel makkelijker open is over de minder leuke dingen, zoals slechte cijfers.
Er zullen ook zeker situaties zijn waarbij het allemaal niet makkelijk en vanzelf gaat, maar dat vraagt om maatwerk. Ouders live inzage geven in de cijfers is geen one-size-fits-all oplossing daar voor en zorgt er alleen maar voor dat ouders en kinderen nóg minder reden hebben om met elkaar te praten.
Een aantal ouders schijnt niet te kunnen of willen begrijpen dat kinderen recht hebben op een privé leven.
Comments are closed.