Καθώς η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία συνεχίζεται για την τρίτη εβδομάδα, η πιο αργή από το αναμενόμενο ανάπτυξη των ρωσικών δυνάμεων προκαλεί ερωτήματα και αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων και το άμεσο μέλλον του πολέμου.
Στο παρελθόν, οι Ρώσοι δεν έχουν διστάσει να ισοπεδώσουν πόλεις, σε συρράξεις που δεν απασχόλησαν τόσο πολύ την κοινή γνώμη της Δύσης. Πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος μιας πολλοστής επανάληψης της ιστορίας στην Ουκρανία αν η «ρωσική αρκούδα» χάσει την υπομονή της;
Μεταξύ των ειδικών που παρακολουθούν τον πόλεμο με εξοικειωμένο μάτι, είναι και ο πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού, Αντιναύαρχος ε.α. Αλέξανδρος Διακόπουλος, που μιλά στην LiFO, με τη γνώση και την εμπειρία που έχει αποκομίσει από θέσεις όπως η Διεύθυνση Διεθνών Σχέσεων του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, η διοίκηση της Ναυτικής Ακαδημίας και η διοίκηση της Εθνικής Ακαδημίας Άμυνας.
— Όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, ακούστηκαν εκτιμήσεις πως η σύρραξη θα τελειώσει σε λίγα 24ωρα, όμως πέρασαν ήδη δύο εβδομάδες. Αργούν οι Ρώσοι και, αν ναι, ποιοι είναι οι λόγοι για αυτό;
Πράγματι όταν άρχισε η σύρραξη η γενική αίσθηση που υπήρχε στους αναλυτές, αλλά και αυτό που έβγαινε σαν αισιοδοξία από τη ρωσική πλευρά, ήταν ότι θα επρόκειτο για μία πολύ μικρή επιχείρηση, πως σύντομα θα πετύχαιναν τους στόχους τους, θα έφταναν στο Κίεβο και θα άλλαζαν την κυβέρνηση. Αυτό δεν έγινε, και ο λόγος που δεν έγινε ήταν επειδή οι Ρώσοι υποτίμησαν πάρα πολύ διάφορους παράγοντες.
Πρώτον, επειδή είχαν μπει και είχαν καταλάβει αναίμακτα σχεδόν την Κριμαία, στην πρώτη εισβολή το 2014, είχαν υποτιμήσει πάρα πολύ τη μαχητική ικανότητα των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων. Δεύτερον, δεν υπολόγισαν τη βοήθεια που έδωσε η Δύση στην Ουκρανία, και μιλάμε για τους τομείς των νέων τεχνολογιών, πληροφοριών και επικοινωνιών στους οποίους φαίνεται ο ρωσικός στρατός να υστερεί.
Το τρίτο και κυριότερο, δεν υπολόγισαν την πάρα πολύ σημαντική διάσταση του πολέμου που συχνά παραβλέπουμε, που είναι η επιμελητεία και η διοικητική μέριμνα. Είχαν τεράστιες γραμμές επικοινωνίας και ανεφοδιασμού που δεν τις είχαν διασφαλίσει. Μεγάλες φάλαγγες – μηχανοκίνητες και αρμάτων μάχης – ξέμειναν από καύσιμα, από τρόφιμα. Ήταν ευάλωτοι σε στοχευμένες επιθέσεις που έκαναν οι Ουκρανοί. Ήταν ευάλωτοι στις γραμμές εφοδιασμού τους και αυτό καθυστέρησε τις μετακινήσεις τους ακόμα περισσότερο.
Κι ένας άλλος λόγος ήταν ότι δεν υπολόγισαν καλά το ότι θα υπήρχαν πάρα πολλές λάσπες. Έχει ακόμα χιόνια και λάσπες και το έδαφος είναι πάρα πολύ δύσκολο. Και κυρίως το οδικό δίκτυο της Ουκρανίας. Είναι μια αχανής χώρα – η δεύτερη μεγαλύτερη στην Ευρώπη – και δεν έχει μεγάλους αυτοκινητοδρόμους. Έχει ένα μικρό αγροτικό δίκτυο στο οποίο τεράστιες φάλαγγες μηχανοκίνητες δεν μπορούν να κινηθούν με ταχύτητα. Όλα αυτά – συν το ηθικό των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων που παρέμεινε υψηλό, ενώ δεν έχουμε παρόμοια εικόνα για αυτό των ρωσικών δυνάμεων – συνέτειναν στο να μην προχωρήσει η επιχείρηση με την ταχύτητα που όλοι περιμέναμε.
— Σε προηγούμενους πολέμους, η Ρωσία δεν έχει διστάσει να ισοπεδώσει πόλεις – στο Γκρόζνι, στο Χαλέπι. Κινδυνεύουν οι Ουκρανοί, αν οι Ρώσοι δυσκολευτούν περισσότερο, από μία παρόμοια μεταχείριση με ισοπεδωτικούς βομβαρδισμούς σε πόλεις όπως το Κίεβο;
Κάθε εκτίμηση που κάνουμε, την κάνουμε με επιφυλάξεις. Ο μόνος τρόπος που έχουμε για να εκτιμήσουμε το μέλλον είναι να δούμε το παρελθόν και να κάνουμε μια αναγωγή. Έχετε δίκιο για τον τρόπο που διεξάγει τον πόλεμο σε κατοικημένες περιοχές η Ρωσία. Εδώ κάνω μία παρένθεση: στην αρχή, το να προχωρήσουν οι Ρώσοι ήταν το εύκολο κομμάτι. Οι Ουκρανοί δεν έδωσαν μάχη δία παρατάξεως και οχυρώθηκαν στις πόλεις. Το δύσκολο κομμάτι είναι ο πόλεμος μέσα σε κατοικημένη περιοχή.
Όπως λέμε, παίρνεις εύκολα το φρούτο που κρέμεται χαμηλά, αλλά το φρούτο που είναι ψηλά στο δέντρο είναι πολύ πιο δύσκολο να το κόψεις. Στους χάρτες που βλέπουμε με τις θέσεις των ρωσικών και των ουκρανικών δυνάμεων, πράγματι έχουν προχωρήσει οι Ρώσοι, αλλά δεν σημαίνει όμως ότι ελέγχουν πλήρως το έδαφος στην περιοχή που έχουν προχωρήσει. Για αυτό και υπόκεινται σε επιθέσεις, πολλές φορές, στα μετόπισθέν τους, από μικρές, ευέλικτες ουκρανικές δυνάμεις που αξιοποιούν την γνώση του πεδίου.
Για να πάμε λοιπόν πίσω στην άμυνα εναντίον κατοικημένης περιοχής, αυτό που ξέρουμε λοιπόν από το παρελθόν, είναι πως τόσο στο Χαλέπι όσο και στο Γκρόζνι, οι Ρώσοι σχεδόν ισοπέδωσαν τις πόλεις. Παραβιάζοντας κάθε κανόνα ανθρωπιστικού δικαίου. Απλώς ούτε η εδώ κοινή γνώμη, ούτε η διεθνής, δεν έδειξε να ενδιαφέρεται πολύ για την τύχη αυτών των πόλεων ή των Σύρων και των Τσετσένων οι οποίοι υπέστησαν αυτή την επίθεση.
Το Κίεβο όμως είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Εκτός του ότι είναι στην Ευρώπη και όλα τα μάτια της κοινής γνώμης είναι στραμμένα πάνω τους, θεωρείται και από τους Ρώσους το λίκνο της χώρας τους, του πολιτισμού τους, του ρωσικού έθνους. Είναι μια πόλη που έχει τεράστιους αρχιτεκτονικούς και πολιτιστικούς θησαυρούς, και η καταστροφή της θα προκαλέσει ένα σοκ και αντιδράσεις, ίσως και μέσα στη Ρωσία. Ή εν πάση περιπτώσει θα δικαιολογήσει και πολύ αυστηρότερες κυρώσεις που δεν έχουν μπει ακόμα.
Εντούτοις φαίνεται πως οι Ρώσοι πετάνε λίγο το «μπαλάκι» στους Ουκρανούς, δηλαδή θέλουν να περικυκλώσουν το Κίεβο, προχωράνε μεν αλλά προχωράνε πολύ αργά. Θέλουν να πετάξουν το μπαλάκι στους Ουκρανούς, «το να αντιστέκεστε είναι ανώφελο. Παραδοθείτε για να σωθεί και το Κίεβο, να σωθούν όλα.» Αυτό είναι ένα κομμάτι των διαπραγματεύσεων που γίνονται παράλληλα με τις επιχειρήσεις.
Εγώ ακόμα δεν κατάλαβα γιατί προσπαθούν τόσο σκληρά να μας πείσουν οτί η εισβολή θα τέλειωνε μέσα σε 2 μέρες.
3 comments
Καθώς η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία συνεχίζεται για την τρίτη εβδομάδα, η πιο αργή από το αναμενόμενο ανάπτυξη των ρωσικών δυνάμεων προκαλεί ερωτήματα και αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων και το άμεσο μέλλον του πολέμου.
Στο παρελθόν, οι Ρώσοι δεν έχουν διστάσει να ισοπεδώσουν πόλεις, σε συρράξεις που δεν απασχόλησαν τόσο πολύ την κοινή γνώμη της Δύσης. Πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος μιας πολλοστής επανάληψης της ιστορίας στην Ουκρανία αν η «ρωσική αρκούδα» χάσει την υπομονή της;
Μεταξύ των ειδικών που παρακολουθούν τον πόλεμο με εξοικειωμένο μάτι, είναι και ο πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού, Αντιναύαρχος ε.α. Αλέξανδρος Διακόπουλος, που μιλά στην LiFO, με τη γνώση και την εμπειρία που έχει αποκομίσει από θέσεις όπως η Διεύθυνση Διεθνών Σχέσεων του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, η διοίκηση της Ναυτικής Ακαδημίας και η διοίκηση της Εθνικής Ακαδημίας Άμυνας.
— Όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, ακούστηκαν εκτιμήσεις πως η σύρραξη θα τελειώσει σε λίγα 24ωρα, όμως πέρασαν ήδη δύο εβδομάδες. Αργούν οι Ρώσοι και, αν ναι, ποιοι είναι οι λόγοι για αυτό;
Πράγματι όταν άρχισε η σύρραξη η γενική αίσθηση που υπήρχε στους αναλυτές, αλλά και αυτό που έβγαινε σαν αισιοδοξία από τη ρωσική πλευρά, ήταν ότι θα επρόκειτο για μία πολύ μικρή επιχείρηση, πως σύντομα θα πετύχαιναν τους στόχους τους, θα έφταναν στο Κίεβο και θα άλλαζαν την κυβέρνηση. Αυτό δεν έγινε, και ο λόγος που δεν έγινε ήταν επειδή οι Ρώσοι υποτίμησαν πάρα πολύ διάφορους παράγοντες.
Πρώτον, επειδή είχαν μπει και είχαν καταλάβει αναίμακτα σχεδόν την Κριμαία, στην πρώτη εισβολή το 2014, είχαν υποτιμήσει πάρα πολύ τη μαχητική ικανότητα των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων. Δεύτερον, δεν υπολόγισαν τη βοήθεια που έδωσε η Δύση στην Ουκρανία, και μιλάμε για τους τομείς των νέων τεχνολογιών, πληροφοριών και επικοινωνιών στους οποίους φαίνεται ο ρωσικός στρατός να υστερεί.
Το τρίτο και κυριότερο, δεν υπολόγισαν την πάρα πολύ σημαντική διάσταση του πολέμου που συχνά παραβλέπουμε, που είναι η επιμελητεία και η διοικητική μέριμνα. Είχαν τεράστιες γραμμές επικοινωνίας και ανεφοδιασμού που δεν τις είχαν διασφαλίσει. Μεγάλες φάλαγγες – μηχανοκίνητες και αρμάτων μάχης – ξέμειναν από καύσιμα, από τρόφιμα. Ήταν ευάλωτοι σε στοχευμένες επιθέσεις που έκαναν οι Ουκρανοί. Ήταν ευάλωτοι στις γραμμές εφοδιασμού τους και αυτό καθυστέρησε τις μετακινήσεις τους ακόμα περισσότερο.
Κι ένας άλλος λόγος ήταν ότι δεν υπολόγισαν καλά το ότι θα υπήρχαν πάρα πολλές λάσπες. Έχει ακόμα χιόνια και λάσπες και το έδαφος είναι πάρα πολύ δύσκολο. Και κυρίως το οδικό δίκτυο της Ουκρανίας. Είναι μια αχανής χώρα – η δεύτερη μεγαλύτερη στην Ευρώπη – και δεν έχει μεγάλους αυτοκινητοδρόμους. Έχει ένα μικρό αγροτικό δίκτυο στο οποίο τεράστιες φάλαγγες μηχανοκίνητες δεν μπορούν να κινηθούν με ταχύτητα. Όλα αυτά – συν το ηθικό των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων που παρέμεινε υψηλό, ενώ δεν έχουμε παρόμοια εικόνα για αυτό των ρωσικών δυνάμεων – συνέτειναν στο να μην προχωρήσει η επιχείρηση με την ταχύτητα που όλοι περιμέναμε.
— Σε προηγούμενους πολέμους, η Ρωσία δεν έχει διστάσει να ισοπεδώσει πόλεις – στο Γκρόζνι, στο Χαλέπι. Κινδυνεύουν οι Ουκρανοί, αν οι Ρώσοι δυσκολευτούν περισσότερο, από μία παρόμοια μεταχείριση με ισοπεδωτικούς βομβαρδισμούς σε πόλεις όπως το Κίεβο;
Κάθε εκτίμηση που κάνουμε, την κάνουμε με επιφυλάξεις. Ο μόνος τρόπος που έχουμε για να εκτιμήσουμε το μέλλον είναι να δούμε το παρελθόν και να κάνουμε μια αναγωγή. Έχετε δίκιο για τον τρόπο που διεξάγει τον πόλεμο σε κατοικημένες περιοχές η Ρωσία. Εδώ κάνω μία παρένθεση: στην αρχή, το να προχωρήσουν οι Ρώσοι ήταν το εύκολο κομμάτι. Οι Ουκρανοί δεν έδωσαν μάχη δία παρατάξεως και οχυρώθηκαν στις πόλεις. Το δύσκολο κομμάτι είναι ο πόλεμος μέσα σε κατοικημένη περιοχή.
Όπως λέμε, παίρνεις εύκολα το φρούτο που κρέμεται χαμηλά, αλλά το φρούτο που είναι ψηλά στο δέντρο είναι πολύ πιο δύσκολο να το κόψεις. Στους χάρτες που βλέπουμε με τις θέσεις των ρωσικών και των ουκρανικών δυνάμεων, πράγματι έχουν προχωρήσει οι Ρώσοι, αλλά δεν σημαίνει όμως ότι ελέγχουν πλήρως το έδαφος στην περιοχή που έχουν προχωρήσει. Για αυτό και υπόκεινται σε επιθέσεις, πολλές φορές, στα μετόπισθέν τους, από μικρές, ευέλικτες ουκρανικές δυνάμεις που αξιοποιούν την γνώση του πεδίου.
Για να πάμε λοιπόν πίσω στην άμυνα εναντίον κατοικημένης περιοχής, αυτό που ξέρουμε λοιπόν από το παρελθόν, είναι πως τόσο στο Χαλέπι όσο και στο Γκρόζνι, οι Ρώσοι σχεδόν ισοπέδωσαν τις πόλεις. Παραβιάζοντας κάθε κανόνα ανθρωπιστικού δικαίου. Απλώς ούτε η εδώ κοινή γνώμη, ούτε η διεθνής, δεν έδειξε να ενδιαφέρεται πολύ για την τύχη αυτών των πόλεων ή των Σύρων και των Τσετσένων οι οποίοι υπέστησαν αυτή την επίθεση.
Το Κίεβο όμως είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Εκτός του ότι είναι στην Ευρώπη και όλα τα μάτια της κοινής γνώμης είναι στραμμένα πάνω τους, θεωρείται και από τους Ρώσους το λίκνο της χώρας τους, του πολιτισμού τους, του ρωσικού έθνους. Είναι μια πόλη που έχει τεράστιους αρχιτεκτονικούς και πολιτιστικούς θησαυρούς, και η καταστροφή της θα προκαλέσει ένα σοκ και αντιδράσεις, ίσως και μέσα στη Ρωσία. Ή εν πάση περιπτώσει θα δικαιολογήσει και πολύ αυστηρότερες κυρώσεις που δεν έχουν μπει ακόμα.
Εντούτοις φαίνεται πως οι Ρώσοι πετάνε λίγο το «μπαλάκι» στους Ουκρανούς, δηλαδή θέλουν να περικυκλώσουν το Κίεβο, προχωράνε μεν αλλά προχωράνε πολύ αργά. Θέλουν να πετάξουν το μπαλάκι στους Ουκρανούς, «το να αντιστέκεστε είναι ανώφελο. Παραδοθείτε για να σωθεί και το Κίεβο, να σωθούν όλα.» Αυτό είναι ένα κομμάτι των διαπραγματεύσεων που γίνονται παράλληλα με τις επιχειρήσεις.
Εγώ ακόμα δεν κατάλαβα γιατί προσπαθούν τόσο σκληρά να μας πείσουν οτί η εισβολή θα τέλειωνε μέσα σε 2 μέρες.
[deleted]