Blijkbaar zijn er toch dingen die vroeger beter waren.
Wat ik bij mezelf opmerk is dat ik word beïnvloed door mijn omgeving. In mijn buurt is een heel netwerk van gezinnen en iedereen kent elkaar omdat de kinderen bij elkaar in de klas zitten en bij elkaar spelen en met elkaar op straat spelen.
Iedereen stemt bewust, of onbewust op elkaar af wat ok is qua opvoeding. Hoe streng of soft kun je zijn? In welke situaties is strengheid gerechtvaardigd? In welke situaties verhef je je stem? Hoeveel vrijheid krijgt je kind? Mag het zelf naar school fietsen? Naar vriendjes? In het donker?
Dragen ze een horloge, of krijgen ze een telefoon waardoor je ze kan bereiken, of niet? Vanaf welke leeftijd? Grijp je in als kinderen ruzie maken, of laat je het ze zelf uitzoeken? Tot op welk punt exact?
Door bij elkaar over de vloer te komen en door gedrag bij anderen te observeren en gesprekken met elkaar, ontstaat er toch een vorm van sociale beïnvloeding denk ik. Als een kind van 4 bijvoorbeeld alleen door de buurt gaat, de sloot in fietst en bijna verzuipt dan worden de ouders erop aangekeken.
Opvoeden is niet makkelijk. Elke dag sta je weer voor duizenden kleine beslissingen en grenzen die je stelt (of niet). Veel ouders zijn daarom op zoek naar kaders, een soort houvast en kijken daarom om zich heen.
Herkenbaar dit.
Bij mij in de familie/omgeving heb je ook van die helikopterouders. Ik ben ook van mening dat sommige van deze ouders inderdaad doorslaan.
Gaat leuk worden als zulke kinderen eenmaal volwassen zijn. Hoe gaan ze dan om met tegenslagen en stress? Zoiets moet je toch ook leren?
Ik ging vroeger naar Ballorig, dat is blijkbaar toch andere koek.
Mmmm ik ga ook wel eens met die van mij maar monkeytown maar kijk ze echt niet continu op de vingers. Zoeken tafeltje op en zij gaan er vandoor. Komen hooguit keer om iets te drinken
Aan de ene kant moeten kinderen de kans krijgen fouten te maken, ervaringen op te doen etc.
Aan de andere kant staat het nieuws en Reddit vol met verontwaardigde “waar waren de ouders?” als er een keer iets mis gaat.
Tja.
Wat is het tegenovergestelde? Er kwam laatst een bakfiets aan op het schoolplein met moeder en peuter en die peuter had haar jas niet aan (het was onder de tien graden). De moeder naar iedereen die daar stond “ja, ze wil haar jas niet aan, wat moet je dan hè?”. WTF?! Haar jas aan doen?! Hoezo ze wilt niet?! Je doet je jas aan en je sjaal en muts ook!
7 comments
Blijkbaar zijn er toch dingen die vroeger beter waren.
Wat ik bij mezelf opmerk is dat ik word beïnvloed door mijn omgeving. In mijn buurt is een heel netwerk van gezinnen en iedereen kent elkaar omdat de kinderen bij elkaar in de klas zitten en bij elkaar spelen en met elkaar op straat spelen.
Iedereen stemt bewust, of onbewust op elkaar af wat ok is qua opvoeding. Hoe streng of soft kun je zijn? In welke situaties is strengheid gerechtvaardigd? In welke situaties verhef je je stem? Hoeveel vrijheid krijgt je kind? Mag het zelf naar school fietsen? Naar vriendjes? In het donker?
Dragen ze een horloge, of krijgen ze een telefoon waardoor je ze kan bereiken, of niet? Vanaf welke leeftijd? Grijp je in als kinderen ruzie maken, of laat je het ze zelf uitzoeken? Tot op welk punt exact?
Door bij elkaar over de vloer te komen en door gedrag bij anderen te observeren en gesprekken met elkaar, ontstaat er toch een vorm van sociale beïnvloeding denk ik. Als een kind van 4 bijvoorbeeld alleen door de buurt gaat, de sloot in fietst en bijna verzuipt dan worden de ouders erop aangekeken.
Opvoeden is niet makkelijk. Elke dag sta je weer voor duizenden kleine beslissingen en grenzen die je stelt (of niet). Veel ouders zijn daarom op zoek naar kaders, een soort houvast en kijken daarom om zich heen.
Herkenbaar dit.
Bij mij in de familie/omgeving heb je ook van die helikopterouders. Ik ben ook van mening dat sommige van deze ouders inderdaad doorslaan.
Gaat leuk worden als zulke kinderen eenmaal volwassen zijn. Hoe gaan ze dan om met tegenslagen en stress? Zoiets moet je toch ook leren?
Ik ging vroeger naar Ballorig, dat is blijkbaar toch andere koek.
Mmmm ik ga ook wel eens met die van mij maar monkeytown maar kijk ze echt niet continu op de vingers. Zoeken tafeltje op en zij gaan er vandoor. Komen hooguit keer om iets te drinken
Aan de ene kant moeten kinderen de kans krijgen fouten te maken, ervaringen op te doen etc.
Aan de andere kant staat het nieuws en Reddit vol met verontwaardigde “waar waren de ouders?” als er een keer iets mis gaat.
Tja.
Wat is het tegenovergestelde? Er kwam laatst een bakfiets aan op het schoolplein met moeder en peuter en die peuter had haar jas niet aan (het was onder de tien graden). De moeder naar iedereen die daar stond “ja, ze wil haar jas niet aan, wat moet je dan hè?”. WTF?! Haar jas aan doen?! Hoezo ze wilt niet?! Je doet je jas aan en je sjaal en muts ook!
Echt, ik snap sommige ouders niet…
Comments are closed.