“Haal uw rijbewijs, manneke en koop u een auto. Groetjes, nonkel.” De mededeling bij een overschrijving van een geestelijke, lid van de Paters Assumptionisten, was veelzeggend. De bestemmeling: Gianni F., een 25-jarige jeugdtrainer uit Vlaams-Brabant. Het was een storting van vele tienduizenden euro’s, en dat lang niet voor het eerst.
Dat de stokoude pater zichzelf omschreef als “nonkel” duidt op de haast familiale band die de twee doorheen de jaren hadden opgebouwd. De pater beschouwde Gianni F. als de zoon die hij zelf niet had. En dat mocht allemaal een duit kosten, een stevige duit zelfs. Het Leuvense gerecht becijferde dat er liefst 120.000 euro op de persoonlijke rekening van de jonge trainer belandde. Gevolg van een uurtje of twee het gras afrijden in de tuin van de Assumptionisten, een congregatie binnen de Katholieke Kerk.
Gianni F. kreeg 120.000 euro van de paters © RR
De twintiger deed alles voor de stokoude paters, sommigen een eind in de negentig intussen: van hagen snoeien, het gras afrijden, tot de muren verven en andere klussen. Klussen waar dus wel heel grote bedragen tegenover stonden. “Ik heb echter nooit om geld gevraagd”, zegt Gianni F. daarover. “Als ik de pater belde om te zeggen dat ik geld had ontvangen, antwoordde hij dat het simpelweg voor mij was. Wist ik veel dat het zoveel geld was. Het bleef maar komen.”
Op sociale media, waarin de jongeman zichzelf dezelfde naam aanmeet van een bekende doodgeschoten modeontwerper, maakt hij alvast de nodige sier. Tripjes naar Londen of Parijs met zijn vriendin lijken niet schaars. Terwijl hij, zo leert het onderzoek, in 2014 bij diezelfde geestelijken ging aankloppen omwille van de “precaire thuissituatie.” Als telg van een achtkoppig gezin uit Kessel-Lo dat elke dag opnieuw de eindjes aan elkaar moest knopen.
Zoon als lokaas
Michel J. en Tine J., zo concludeert het Leuvense gerecht, waren diegenen die destijds het plan bedachten om geestelijken voor hun kar te spannen. Met als voornaamste lokaas: hun eigen zoon, bij de start van de vermeende feiten nog minderjarig. Het doelwit: (hoog)bejaarde geestelijken pluimen die barmhartigheid verwarden met goedgelovigheid. Daarbij, stellen meerdere betrokkenen, waren alle truken van de foor goed: zo was er geen geld om een spoedoperatie voor een ziek kind te financieren, laat staan voor een medische ingreep voor de moeder, of was er geld te weinig voor de woonlening of om begrafeniskosten te dekken.
Daarbij hanteerden ze telkens dezelfde agressieve tactiek: in een eerste fysiek onderhoud met een pater rechtstreeks om geld vragen, gevolgd door een spervuur aan telefoontjes. In een volgende fase, klinkt het, volgden dreigementen en verhalen van deurwaarders voor de deur. Of ze gaven zichzelf uit als fictieve deurwaarder of schuldeisers aan de telefoon. Was het uit angst? Plichtsbesef? Feit is dat de geestelijken betaalden. (Lees verder onder de foto)
De Abdij van Sint-Sixtus in Westvleteren. © Jimmy Kets
Met dank aan alerte Zusters
Het gezin herhaalde die praktijken van Westvleteren tot Averbode en Antwerpen. Zo maakten ze in totaal een klein miljoen buit. Zeker veertien geestelijken spanden ze op die manier voor hun kar. Het Leuvens gerecht spreekt van afpersing, oplichting, poging tot oplichting, het vormen van een criminele vereniging en witwaspraktijken. Zeven jaar lang, tussen 2014 en 2021, sloegen ze toe. De veertien geestelijken zitten verdeeld over verschillende parochies.
Tijdens de ondervragingen moesten sommige paters bekennen dat de stortingen aan het gezin veelal in het zwart gebeurden. “We schreven niet alles in de boekhouding, vermits de groep nogal negatief was over het gezin”, verklaarde een van hen. Gianni F. probeerde ook enkele Zusters Bernardinnen in de abdij van Vlierbeek op te lichten. “Het buikgevoel van de zusters zei dat er iets niet klopte”, vertelt hun advocaat Karel Peeters. “We hebben toen klacht ingediend. De politie vertelde ons dat de zoon al jaren bezig was.”
Abdij van Westvleteren © Thijs Pattyn
Vrijspraak of achttien maanden cel?
Maandag kennen vader, moeder en zoon hun lot in de Leuvense rechtbank. Ze riskeren respectievelijk achttien en tweemaal één jaar cel. Wie in tussentijd op enig schuldbesef had gehoopt, komt bedrogen uit. Zelf, bleek ter zitting, gaan ze immers vol voor de vrijspraak. Volgens hun advocaten verwart het Leuvense gerecht oplichting met giften. Lees: de paters waren oud en wijs genoeg om te doen wat ze hebben gedaan en stonden achter al die “donaties”. Dat ze een criminele bende vormen, lijkt hen dan weer juridisch onlogisch omdat ze een gezin vormen. Meer nog, volgens hen verkeerde het gezin jarenlang wél in een precaire situatie. Dat ze desondanks met al die “giften” van de paters een nieuwe Mercedes kochten, was volgens hen een noodzakelijke investering.