Η πιλάλα του ποτέ δεν είχε να κάνει ότι δεν προλάβαινε, είχε να κάνει με το ότι πότε δεν έφτανε. Και αυτό είναι που τον έκανε τραγικό: Προσπαθούσε, έδινε και τα σωθικά του και ποτέ δεν μπορούσε να καθήσει να απολαύσει χωρίς νευρικότητα.
Και καπάκι: Που θα ήθελα να είχα δει τραγικό Βέγγο, όπως τον είδαμε για μοναδική φορά στο “Όλα είναι δρόμος”; Σε ταινία του Yılmaz Güney. Γιατι ο Yılmaz Güney ήταν ο Τούρκος καραΒέγγος: Κυνικός αλλα με την (πολύ μικρή) ελπίδα στο βάθος, λυπημένος χωρίς να είναι μεμψίμοιρος, αντι-πιλάλας περιπατητής*, αλλά και αυτός και οι ταινίες του ποτέ δεν “έφταναν”. Σε αντίθεση με τον Αγγελόπουλο, που πάντα ήταν τραγικός θεατρικά και πάντα είχε λύση στο τέλος, ο Yılmaz Güney ήταν δρόμος: Δρόμος απο τα βάθη της Ανατολίας για την Άγκυρα, δρόμος για τα σύνορα, δρόμος για τη φυλακή, δρόμος για τη ζωή, όλα δρόμος ατελείωτος. Το τέλος σε όλες τις ταινίες του Güney είναι ο Θάνατος ως η απαγκίστρωση απο αυτον τον δρόμο.^[1]
Θα ήθελα παρα μα πάρα πολύ να είχαν συνεργαστεί αυτοί οι δυο.
Τεσπά, ας είναι καλά εκεί που είναι και οι δυο.
[1] και το γράφω ως “Θάνατος” με κεφαλαίο, γιατι και η φυλακή, το μπουντρούμι, και αυτό είναι Θάνατος^[1]
[2] Α, ρε Βούλγαρη με τα “Πέτρινα Χρόνια”, βγάλε άλλη μια τέτοια ταινία, να κάθεται ο καημός στο λαρύγγι στα 10 τελευταία λεπτά, παναθεμά σε.
6 comments
Αυτό είναι το μυστικό, αδελφέ. Οι καλοί ηθοποιοί μπορούν να παίξουν τα πάντα σωστά. Έτσι ακριβώς και οι γιαπωνέζοι κάνουν. Γιατί η Τραγωδία και η Κωμωδία είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Νομιζω ο ρολος εχει τις ριζες του στον Παλιατσο, την κωμικοτραγικη φιγουρα ενος φτωχου που λογω του δραματος που βιωνει επενδυει στο γελιο για να επιβιωσει. Ειναι ο ρολος που ενσαρκωσε και ο Τσαρλι Τσαπλιν στις ταινιες του.
(Σαν εικονα αποτυπωνεται με το προσωπο του κλοουν που γελα και ταυτοχρονα τρεχει ενα δακρυ ή που παρολο το εντονο μακιγιαζ στεκει λυπημενος)
> «Ως γόνος μεγάλης οικογένειας που ήμουν, οι βασανιστές θέλησαν να αλαφρύνουν το δικό μου βασανιστήριο στο Μακρονήσι. “Ζήτα μια χάρη και θα σου την κάνουμε” μου είπαν και το μόνο που ζήτησα ήταν, να με αφήσουν να πάω να μείνω στο βουνό χωρίς φαΐ και χωρίς νερό, ενδεχομένως, αρκεί να μην τους βλέπω και να μη με βλέπουν. Το δέχτηκαν!
> Την πρώτη μέρα τράβηξα για το βουνό, βρήκα ένα μέρος να κάτσω και βάλθηκα να ατενίζω την απέραντη μοναξιά του τοπίου. Ξάφνου, ένας γρήγορος, αεράτος τύπος εμφανίζεται κρατώντας κάτι πασσάλους στα χέρια του και δυο τρία κομμάτια ύφασμα. Δεν μου μιλάει, δεν του μιλάω και σε ελάχιστα λεπτά με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις στήνει ένα αντίσκηνο! Το δικό μου αντίσκηνο!
> «Τι κάνεις;» τον ρωτάω. «Θα πεθάνεις εδώ πάνω» απάντησε σοβαρός και συνέχισε τη δουλειά. Για όλες τις επόμενες μέρες, για όσο καιρό έζησα σαν αγρίμι, εξόριστος μεσ’ στην εξορία, ο ίδιος τύπος πηγαινοερχόταν κάθε μέρα διανύοντας μια τεράστια απόσταση από το στρατόπεδο ίσαμε το βουνό, μόνο και μόνο για να μου φέρνει φαγητό να τρώω να μην πεθάνω. Ήταν ο Θανάσης Βέγγος, η απαρχή μιας μεγάλης φιλίας πάνω απ’ όλα.»
> Τρία υπαίθρια θέατρα χτίστηκαν στη Μακρόνησο από το 1947 μέχρι το 1950. Τα έχτισαν οι ίδιοι οι εξόριστοι για την «ιδεολογική αναμόρφωσή τους» με πέτρες που έσπαγαν μόνοι τους από το βραχώδες έδαφος.
> Έμεινε μαζί μου όλα τα χρόνια της Μακρονήσου. Είχα χρεωθεί την κατασκευή ενός θεάτρου -ήμουν τριτοετής της αρχιτεκτονικής τότε. Πήγα στη διοίκηση και λέω: «Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε». Κι έτσι βρέθηκα να φτιάχνω το θέατρο με το Θανάση βοηθό.
> Στήσαμε τη σκηνή, ανεβάσαμε το πρώτο έργο, και να ο Βέγγος ηθοποιός και να ο Βέγγος πρωταγωνιστής και να ο Βέγγος αγαπημένος ολόκληρου του τάγματος, και να ο Βέγγος η ανακούφισή μας, η λύτρωση μας και το χαμόγελό μας».
*Νίκος Κούνδουρος*
Μου άρεσε απίστευτα στο “Όλα είναι δρόμος” του Βούλγαρη και απορούσα γιατί τον γνωρίσαμε μόνο ως κωμικό.
Στο “Όλα είναι δρόμος” ήταν συγκλονιστικός.
Τώρα για την υποβόσκουσα θλίψη των ερμηνειών του δεν ξέρω αν συμφωνώ, δεν το εξέλαβα ποτέ έτσι αλλά οκ, ειναι μια ερμηνεία που σε κάνει να σκέφτεσαι.
Νομιζω πως ακόμα και η επιφανειακή αν θες ανάλυση του “βγάζει γέλιο” είναι αρκετή για να τον κατα΄τάξει στους μεγάλους, μια και στην εποχή που δραστηριοποιήθηκε αν μη τι άλλο ο κόσμος χρειαζόταν το γέλιο που έδινε.
Ιστορία από φίλο: Κάποια φάση είχε κάνει μια παράσταση στο Ρέθυμνο, και έχει πάει να τον δει ο κολλητός. Στο τέλος πάνε παρασκήνια και του ζητάει αυτόγραφο. Του λέει ο Βέγγος κάτι του στυλ “Δε δινω αυτόγραφα αγόρι μου. Εγώ στην καρδιά σας θέλω να ζω. Το κατάφερα;” Ή κάτι πολυ κοντα σε αυτό. Δάκρυσε ο κολλητος του πε “εννοείται κ.Βέγγο” και έφυγε.
Σε αρκετές ταινίες του ήταν πάρα πολύ αστείος. Ειδικά στις πιο παλιές, τις ασπρόμαυρες.