videobellen met m’n therapeut op afstand
werkt best goed, dankzij glasvezel breedband
we praten over alles wat me dwars zit
maar ik zie alleen z’n hoofd, niet z’n outfit
en waar mijn gedachtes maar op doorgaan
heeft de beste man uberhaupt een broek aan?
Echt super chill. De transgenderzorg is helemaal vastgelopen (wachtlijsten van 2+ jaar door het hele land) en niks is eigenlijk in de buurt voor mij. Ik heb gelukkig een plekje kunnen krijgen bij een kleine kliniek aan de andere kant van het land. Voor de intake ben ik langsgegaan, geen probleem, aangezien het in de zomer was. Daarna iedere afspraak met de arts en met de psycholoog via zoom gedaan. De recepten worden gewoon netjes doorgestuurd naar de apotheek, en het bloedprikken kan ik via de huisarts of het ziekenhuis regelen en vervolgens emailen (of toegang tot geven). Als dit allemaal anoloog in-persoon moest (zoals bij veel andere klinieken) kwam ik vrije dagen tekort.
Ik heb vanwege Covid + mijn lage energieniveau jarenlang via beeldbellen therapie gehad (therapeut kende ik voor die tijd al wel). Ik vond het echt perfect. Als ik heen had moeten gaan, waren de meeste afspraken waarschijnlijk niet door gegaan omdat ik geen energie had voor de reis.
Ze willen traumatherapie doen via Teams met mij. Zijn er mensen die daar ervaring mee hebben?
Yap, zo chill.. aan het eind van mijn eerste zwangerschap was ik eindelijk die wachtlijst door voor autismediagnostiek bij volwassenen. Dus ergens na de bevalling begon mijn therapie. Ik probeerde wel altijd in persoon heen te gaan, maar dan moest mijn man altijd thuis werken en het was gewoon gigantische rompslomp om dat te regelen. Plus dat ik door autisme rijangst heb, dus ik pak niet “even” de auto om naar een afspraak toe te gaan. Dan nam ik het ov en dat duurde heel erg lang. Dus beeldbellen was vaak dan een uitkomst. 👌
Ik vind het ook een goede ontwikkeling. Ik heb de laatste keer met m’n depressie alleen fysieke afspraken gehad maar dat was op aanvraag van mij ook. Ik was toen namelijk zo dat als er kritische vragen werden gesteld ik gewoon doodleuk op zou hangen. En tsja, dan word je niet beter hè…
Inmiddels sta ik op de wachtlijst voor een adhd assessment en als daar nog therapie bij komt kijken hoop ik wel dat het online kan. Ze werken op postcode van waar je woont wat inhoudt dat ik vanaf huis een halfuurtje zou moeten reizen, en vanaf werk anderhalf uur… Daar worden mijn collega’s en ikzelf niet gelukkig van. Ik heb nou ook niet echt een baan waarbij ik thuis kan werken. :’)
Tien jaar geleden werkte ik bij een IT leverancier aan producten voor de zorgsector, waaronder een beeldbelapp. Dat was allemaal nog heel nieuw (rond de introductie van webrtc) en het idee was om het gat tussen geplande zorg en geleverde fysieke zorg te dichten met beeldzorg. Wat er echter gebeurde was een vervanging van fysieke zorg met beeldzorg zonder effect op het gat tussen geplande en geleverde zorg. Ik denk dat beeldzorg beter past in de ggz, als het dan toch een kostenbespaarder is, laat het dan in ieder geval de wachtijden verminderen en adequate zorg bieden in gevallen waar fysiek contact niet nodig is. Ik hoop echter wel dat we niet een kant opgaan van EMDR via Zoom of iets dergelijks. En dat fysieke zorg ook beschikbaar blijft voor gevallen waarbij beeldzorg niet wenselijk of niet werkbaar is. Of dat nou is omdat de connectie slecht is of omdat de persoon in kwestie digitale middelen niet goed begrijpt of omdat de behandeling niet aanslaat of wat dan ook.
7 comments
videobellen met m’n therapeut op afstand
werkt best goed, dankzij glasvezel breedband
we praten over alles wat me dwars zit
maar ik zie alleen z’n hoofd, niet z’n outfit
en waar mijn gedachtes maar op doorgaan
heeft de beste man uberhaupt een broek aan?
Echt super chill. De transgenderzorg is helemaal vastgelopen (wachtlijsten van 2+ jaar door het hele land) en niks is eigenlijk in de buurt voor mij. Ik heb gelukkig een plekje kunnen krijgen bij een kleine kliniek aan de andere kant van het land. Voor de intake ben ik langsgegaan, geen probleem, aangezien het in de zomer was. Daarna iedere afspraak met de arts en met de psycholoog via zoom gedaan. De recepten worden gewoon netjes doorgestuurd naar de apotheek, en het bloedprikken kan ik via de huisarts of het ziekenhuis regelen en vervolgens emailen (of toegang tot geven). Als dit allemaal anoloog in-persoon moest (zoals bij veel andere klinieken) kwam ik vrije dagen tekort.
Ik heb vanwege Covid + mijn lage energieniveau jarenlang via beeldbellen therapie gehad (therapeut kende ik voor die tijd al wel). Ik vond het echt perfect. Als ik heen had moeten gaan, waren de meeste afspraken waarschijnlijk niet door gegaan omdat ik geen energie had voor de reis.
Ze willen traumatherapie doen via Teams met mij. Zijn er mensen die daar ervaring mee hebben?
Yap, zo chill.. aan het eind van mijn eerste zwangerschap was ik eindelijk die wachtlijst door voor autismediagnostiek bij volwassenen. Dus ergens na de bevalling begon mijn therapie. Ik probeerde wel altijd in persoon heen te gaan, maar dan moest mijn man altijd thuis werken en het was gewoon gigantische rompslomp om dat te regelen. Plus dat ik door autisme rijangst heb, dus ik pak niet “even” de auto om naar een afspraak toe te gaan. Dan nam ik het ov en dat duurde heel erg lang. Dus beeldbellen was vaak dan een uitkomst. 👌
Ik vind het ook een goede ontwikkeling. Ik heb de laatste keer met m’n depressie alleen fysieke afspraken gehad maar dat was op aanvraag van mij ook. Ik was toen namelijk zo dat als er kritische vragen werden gesteld ik gewoon doodleuk op zou hangen. En tsja, dan word je niet beter hè…
Inmiddels sta ik op de wachtlijst voor een adhd assessment en als daar nog therapie bij komt kijken hoop ik wel dat het online kan. Ze werken op postcode van waar je woont wat inhoudt dat ik vanaf huis een halfuurtje zou moeten reizen, en vanaf werk anderhalf uur… Daar worden mijn collega’s en ikzelf niet gelukkig van. Ik heb nou ook niet echt een baan waarbij ik thuis kan werken. :’)
Tien jaar geleden werkte ik bij een IT leverancier aan producten voor de zorgsector, waaronder een beeldbelapp. Dat was allemaal nog heel nieuw (rond de introductie van webrtc) en het idee was om het gat tussen geplande zorg en geleverde fysieke zorg te dichten met beeldzorg. Wat er echter gebeurde was een vervanging van fysieke zorg met beeldzorg zonder effect op het gat tussen geplande en geleverde zorg. Ik denk dat beeldzorg beter past in de ggz, als het dan toch een kostenbespaarder is, laat het dan in ieder geval de wachtijden verminderen en adequate zorg bieden in gevallen waar fysiek contact niet nodig is. Ik hoop echter wel dat we niet een kant opgaan van EMDR via Zoom of iets dergelijks. En dat fysieke zorg ook beschikbaar blijft voor gevallen waarbij beeldzorg niet wenselijk of niet werkbaar is. Of dat nou is omdat de connectie slecht is of omdat de persoon in kwestie digitale middelen niet goed begrijpt of omdat de behandeling niet aanslaat of wat dan ook.
Comments are closed.