De babyboomer wordt bijna tachtig en nu hebben we een probleem. Want bijna niemand wil nog in een verpleeghuis of in de thuiszorg werken. Aan de andere kant van de demografie zien we eenzelfde structureel tekort aan menselijk kapitaal. De kinderopvang kent eindeloze wachtlijsten (je moet je kind nog voor de conceptie inschrijven) en groepen worden naar huis gestuurd vanwege een gebrek aan begeleiders.
De huidige personeelstekorten leggen ook een aantal andere, behoorlijk urgente sectoren lam. De bouw, van al die huizen waar we op zitten te wachten. De installatiebranche, die de zonnepanelen op onze daken moet monteren. Overal zijn medewerkers ziek en uitgeput, en degenen die al een aantal jaren de gaten dichtlopen, vinden het welletjes en gaan lekker ergens een kantoorbaan zoeken. Geef ze eens ongelijk.
Het is niet mogelijk om in Nederland voor hulpbehoevende ouderen of kinderen te zorgen zonder diploma. Ik deed een paar naïeve pogingen om een aantal werkloze maar capabele vrouwen aan een baan in de thuiszorg of de kinderopvang te helpen, en het verbaasde me hoe moeilijk wij het hen maken. De belangrijkste hindernis kent drie letters: BBL. Oftewel ‘beroepsbegeleidende leerweg’. Vier dagen werken, een dag naar school.
Klinkt haalbaar, maar in de praktijk is het een lijdensweg. De uitval is hoog en wie de studiehandleiding ziet, begrijpt waarom. De dertigjarige alleenstaande moeder, ze heeft drie kinderen grootgebracht, krijgt twee jaar lang een leerlingsalaris (lees: vaak minimumloon) en moet twee jaar lang een eindeloze reeks toetsen en opdrachten maken waarvan (mijn inschatting) 80 procent niet strikt noodzakelijk is om goed voor een kind te kunnen zorgen.
Kantjes lang moet ze op haar beroep reflecteren, moet ze haar visie op de kinderwereld etaleren. Ze moet portfolio’s aanleggen met dansprojecten, sport en spel, beeldende vorming. Dan zijn er, alsof haar leerplicht nooit is afgelopen, lessen in taal, rekenen en burgerschapsonderwijs. Voor ze aan het werk kan gaan, moet ze verslagen schrijven in de categorieën ‘economisch’, ‘politiek-juridisch’ en ‘maatschappelijk’. Dit is trouwens ook vereist wanneer je facilitair medewerker, bouwvakker of installateur wil worden.
En daarna houdt het niet op. Alsof de kinderopvangbranche ook maar enigszins de luxe heeft om eisen te stellen, wordt de taaleis verhoogd. Wanhopig vragen de directeuren van crèches en buitenschoolse opvang (bso) of er uitzonderingen op de taaleis mogelijk zijn. Antwoord: nee. Moeten invalkrachten ook aan de taaleis voldoen? Antwoord: ja. Wat gebeurt er als een pedagogisch medewerker de taaltoets niet haalt? Antwoord: dan mag zij vanaf 1 januari 2025 niet in de kinderopvang werken.
De werkgever kan de kantonrechter dan verzoeken om de arbeidsovereenkomst te beëindigen – om vervolgens de desbetreffende groep dreumesen waar de zorgzame, betrouwbare doch matig taalvaardige leidster voor stond naar huis te sturen vanwege een uitzichtloos tekort aan vervangers met wél de juiste papiertjes.
De kinderen worden vervolgens opgevangen door een ouder, buurmeisje, opa of oma of iemand anders zonder enige kwalificatie, behalve een boel genegenheid.
De GGD gaat erop toezien dat alle babyverzorgers de d’tjes en t’tjes wel op de goede plek zetten. Op voorwaarde natuurlijk dat de desbetreffende GGD-inspecteur überhaupt kan werken, dankzij iemand die voor de kinderen zorgt of een oogje in het zeil houdt bij de dementerende vader. De kans is groot dat de inspecteur de zojuist ontslagen medewerker inhuurt om dat soort werk dan maar zwart te doen.
Weet u, die opleidingseisen komen vast uit een goed hart. Ze vloeien vast voort uit de ‘leven lang leren’-politiek, waar iedereen het er vanuit de Haagse diplomademocratie over eens is dat meer diploma’s de kwaliteit verhoogt, de burgers verheft. Waar meer diploma’s kortom altijd beter zijn.
Maar in praktijk zijn er zovelen die gewoon aan de slag willen. Die geen tijd, rust, zelfvertrouwen of geduld hebben om eindeloos verslagen te schrijven. Die net iets te gefrustreerd zijn geraakt over deze zinloze hindernisbaan en die gedesillusioneerd halverwege de BBL-hel eruit zijn gestapt.
En juist dat kunnen we ons niet veroorloven.
Die hang tot overbodige verslagen en dergelijke bezigheidstherapie zie je overal. Geen hond gaat al die reflectieverslagen lezen. Voor wie creëren we die hele papierwinkel? Welke zogenaamde ‘onderwijsdeskundige’ heeft bedacht dat je over elke natte wind die je laat nog eens moet reflecteren?
Al die eisen die worden verkrampt in een klein tijdsblok, is waarom ik mijn passie om door te gaan voor Verpleegkundige heb opgegeven. Ik bewonder de mensen die het hebben gehaald in korte tijd.
Je wordt dan ook nog eens niet fatsoenlijk betaald voor het zwaar lichamelijk werk wat je doet. Laat staan het omgaan met medicatie, wonden en de dood.
Probleem met de BBL is dat er geen onderscheid wordt gemaakt in BBL voor jongeren, en BBL voor zij-instromers / volwassenen. De eisen om de kwalificatie te halen zijn hetzelfde, waardoor je als volwassene (opnieuw) NL, EN, loopbaan en burgerschap en andere niet- relevante, of ieg. minder relevante vakinhoudelijke kennis moet gaan leren. Een serieus probleem, vooral omdat aan WG kant er enkel naar de kwalificatie wordt gekeken (je MAG dan t beroep uitoefenen, en zònder kwalificatie gewoon NIET).
Terecht dat er kwaliteitseisen zijn, maar kijk dan idd ook naar levenservaring etc, niet enkel naar dat diploma.
Anno 2022 is zorg een industrie die als product wordt verkocht aan verzekeraars. De aanbieder is een persoon die mensen aanstuurd die weer mensen aanstuurd. Die willen ten koste van hun product(zorg) efficient ondernemen. Het waanidee dat wij zorg hoogwaardiger maken door ze taal en rekenregeltjes tot in den treure te laten stampen, adopteren ze graag zolang ze daardoor winst kunnen boeken. Uitvoerende krachten worden vaak onderbetaald en hebben intern vaak last van een arbeidsmachocultuur. Personeel wordt versleten en zodoende ontstaat er een mentaliteit van omhoog of eruit. De stank van het systeem is zo groot dat mensen van buitenaf al hun neus optrekken en wijken.
Er zou een uitzondering op lessen als burgerschap moeten komen voor mensen die al een tijdje volwassenen zijn (zeg 25). Het vak zelf is een en al denigrerend voor mensen die al wat levenservaring hebben gehad. Toen mijn vriendin dit vak had, was één van de toetsvragen of je van pijpen zwanger kon worden, om maar een voorbeeld te noemen. Hartstikke nuttig natuurlijk als je dit soort dingen als tiener leert, maar het werpt alleen maar blokkades op voor mensen die simpelweg doelgericht een opleiding volgen om aan de bak te kunnen. Oftewel, het beroepscertificaat zou los moeten staan van de algemeen vormende vakken.
Mijn vriendin met dik 10 jaar onderwijs ervaring (voortgezet onderwijs en MBO) is afgekeurd voor de toetsing om basisschool onderwijzeres te worden…. Vanwege d’r ‘onderwijsvisie’ stuk/verdediging…..
Graag even 2 jaar avondstudie doen aub.
Honestly, maybe because I’m an outsider i see this as attempts to keep immigrants/foreigners out. It’s yes we’re open to immigration, but not really because we will make it nigh impossible for them to get into work.
Ik zit in een heel andere tak van sport, de ICT, en wat ik daar vaak genoeg gezien heb is dat een vers-van-de-universiteit-afgestudeerde ICT-er goedbedoeld bij ons kwam werken, maar werkelijk geen flauw benul had van hoe de echte wereld werkt. Zo’n diploma zegt ook niet altijd alles.
Met dank aan de VVD
Ik wilde MBO gaan doen om me te laten omscholen in verzorging. Welke vakken ik verplicht moest volgen? Engels, NL en wiskunde (wiskunde was niet relevant voor deze studie). Ik heb verdorie een Engelstalige master in een gamma studie met statistiek, en daarnaast een TEFL diploma en een vertaal achtergrond…als ze misschien meer zouden kijken naar de individu, zouden er veel meer mensen geïnteresseerd zijn in omscholen. Ik ga mn tijd hier niet aan verdoen (en dan komen al die reflectierapporten en andere problemen die mensen in dit draadje aanhalen er ook nog bij)
Ik heb tijdens mijn opleiding ook heel veel reflectieverslagen moeten schrijven. En op zich zou ik het helemaal niet erg vinden om er een per half jaar te schrijven, gewoon om je voortgang te monitoren, maar de vorm waarin dit werd gegoten ging alle nut voorbij:
We moesten elke maand zo’n kreng schrijven van een kantje of 4, en dan kwamen er ook steevast onderwerpen aan bod als “waar zie je jezelf over 5 jaar” en “wat zijn je 3 doelen voor dit leerjaar”. Het probleem is dat je deze niet mocht hergebruiken in het volgende verslag (en het kwam in je portfolio dus dan gingen ze controleren). En op een gegeven moment ben je echt wel door de echte antwoorden heen, en dan moet je maar gewoon een beetje slap uit je nek lullen en iets verzinnen dat acceptabel was voor een voldoende. Het is namelijk niet echt realistisch dat je zo 30 toekomstperspectieven hebt klaarliggen. De eerste reflectie was nuttig, die daarna waren tijdverspilling.
Ik zit in een vacaturegroep op Facebook voor alles wat met huisdieren te maken heeft. Met regelmaat komen er tieners voorbij die een oproep hebben voor een bijbaantje naast hun school of mbo-opleiding. Deze kids zoeken een baantje als verzorger in een dierenasiel bijvoorbeeld.
En elke fucking keer zitten er van die zeikmensen tussen: ‘Marlies, erg leuk dat je hier een oproep plaats voor een baantje. Ik zie echter dat je veel spelfouten maakt en geen interpunctie gebruikt. IK zou je niet serieus nemen als je bij MIJ zou solliciteren. Zo maak je geen goede indruk’.
Like, het gaat hier over poep scheppen en kennels schrobben. Daar hoef je geen literair wonder voor te zijn.
Hbo logistics management. Pas 1 zelfreflectierapport te hoeven schrijven in het eerste jaar. Meteen 5 studiepunten!!
14 comments
De babyboomer wordt bijna tachtig en nu hebben we een probleem. Want bijna niemand wil nog in een verpleeghuis of in de thuiszorg werken. Aan de andere kant van de demografie zien we eenzelfde structureel tekort aan menselijk kapitaal. De kinderopvang kent eindeloze wachtlijsten (je moet je kind nog voor de conceptie inschrijven) en groepen worden naar huis gestuurd vanwege een gebrek aan begeleiders.
De huidige personeelstekorten leggen ook een aantal andere, behoorlijk urgente sectoren lam. De bouw, van al die huizen waar we op zitten te wachten. De installatiebranche, die de zonnepanelen op onze daken moet monteren. Overal zijn medewerkers ziek en uitgeput, en degenen die al een aantal jaren de gaten dichtlopen, vinden het welletjes en gaan lekker ergens een kantoorbaan zoeken. Geef ze eens ongelijk.
Het is niet mogelijk om in Nederland voor hulpbehoevende ouderen of kinderen te zorgen zonder diploma. Ik deed een paar naïeve pogingen om een aantal werkloze maar capabele vrouwen aan een baan in de thuiszorg of de kinderopvang te helpen, en het verbaasde me hoe moeilijk wij het hen maken. De belangrijkste hindernis kent drie letters: BBL. Oftewel ‘beroepsbegeleidende leerweg’. Vier dagen werken, een dag naar school.
Klinkt haalbaar, maar in de praktijk is het een lijdensweg. De uitval is hoog en wie de studiehandleiding ziet, begrijpt waarom. De dertigjarige alleenstaande moeder, ze heeft drie kinderen grootgebracht, krijgt twee jaar lang een leerlingsalaris (lees: vaak minimumloon) en moet twee jaar lang een eindeloze reeks toetsen en opdrachten maken waarvan (mijn inschatting) 80 procent niet strikt noodzakelijk is om goed voor een kind te kunnen zorgen.
Kantjes lang moet ze op haar beroep reflecteren, moet ze haar visie op de kinderwereld etaleren. Ze moet portfolio’s aanleggen met dansprojecten, sport en spel, beeldende vorming. Dan zijn er, alsof haar leerplicht nooit is afgelopen, lessen in taal, rekenen en burgerschapsonderwijs. Voor ze aan het werk kan gaan, moet ze verslagen schrijven in de categorieën ‘economisch’, ‘politiek-juridisch’ en ‘maatschappelijk’. Dit is trouwens ook vereist wanneer je facilitair medewerker, bouwvakker of installateur wil worden.
En daarna houdt het niet op. Alsof de kinderopvangbranche ook maar enigszins de luxe heeft om eisen te stellen, wordt de taaleis verhoogd. Wanhopig vragen de directeuren van crèches en buitenschoolse opvang (bso) of er uitzonderingen op de taaleis mogelijk zijn. Antwoord: nee. Moeten invalkrachten ook aan de taaleis voldoen? Antwoord: ja. Wat gebeurt er als een pedagogisch medewerker de taaltoets niet haalt? Antwoord: dan mag zij vanaf 1 januari 2025 niet in de kinderopvang werken.
De werkgever kan de kantonrechter dan verzoeken om de arbeidsovereenkomst te beëindigen – om vervolgens de desbetreffende groep dreumesen waar de zorgzame, betrouwbare doch matig taalvaardige leidster voor stond naar huis te sturen vanwege een uitzichtloos tekort aan vervangers met wél de juiste papiertjes.
De kinderen worden vervolgens opgevangen door een ouder, buurmeisje, opa of oma of iemand anders zonder enige kwalificatie, behalve een boel genegenheid.
De GGD gaat erop toezien dat alle babyverzorgers de d’tjes en t’tjes wel op de goede plek zetten. Op voorwaarde natuurlijk dat de desbetreffende GGD-inspecteur überhaupt kan werken, dankzij iemand die voor de kinderen zorgt of een oogje in het zeil houdt bij de dementerende vader. De kans is groot dat de inspecteur de zojuist ontslagen medewerker inhuurt om dat soort werk dan maar zwart te doen.
Weet u, die opleidingseisen komen vast uit een goed hart. Ze vloeien vast voort uit de ‘leven lang leren’-politiek, waar iedereen het er vanuit de Haagse diplomademocratie over eens is dat meer diploma’s de kwaliteit verhoogt, de burgers verheft. Waar meer diploma’s kortom altijd beter zijn.
Maar in praktijk zijn er zovelen die gewoon aan de slag willen. Die geen tijd, rust, zelfvertrouwen of geduld hebben om eindeloos verslagen te schrijven. Die net iets te gefrustreerd zijn geraakt over deze zinloze hindernisbaan en die gedesillusioneerd halverwege de BBL-hel eruit zijn gestapt.
En juist dat kunnen we ons niet veroorloven.
Die hang tot overbodige verslagen en dergelijke bezigheidstherapie zie je overal. Geen hond gaat al die reflectieverslagen lezen. Voor wie creëren we die hele papierwinkel? Welke zogenaamde ‘onderwijsdeskundige’ heeft bedacht dat je over elke natte wind die je laat nog eens moet reflecteren?
Al die eisen die worden verkrampt in een klein tijdsblok, is waarom ik mijn passie om door te gaan voor Verpleegkundige heb opgegeven. Ik bewonder de mensen die het hebben gehaald in korte tijd.
Je wordt dan ook nog eens niet fatsoenlijk betaald voor het zwaar lichamelijk werk wat je doet. Laat staan het omgaan met medicatie, wonden en de dood.
Probleem met de BBL is dat er geen onderscheid wordt gemaakt in BBL voor jongeren, en BBL voor zij-instromers / volwassenen. De eisen om de kwalificatie te halen zijn hetzelfde, waardoor je als volwassene (opnieuw) NL, EN, loopbaan en burgerschap en andere niet- relevante, of ieg. minder relevante vakinhoudelijke kennis moet gaan leren. Een serieus probleem, vooral omdat aan WG kant er enkel naar de kwalificatie wordt gekeken (je MAG dan t beroep uitoefenen, en zònder kwalificatie gewoon NIET).
Terecht dat er kwaliteitseisen zijn, maar kijk dan idd ook naar levenservaring etc, niet enkel naar dat diploma.
Anno 2022 is zorg een industrie die als product wordt verkocht aan verzekeraars. De aanbieder is een persoon die mensen aanstuurd die weer mensen aanstuurd. Die willen ten koste van hun product(zorg) efficient ondernemen. Het waanidee dat wij zorg hoogwaardiger maken door ze taal en rekenregeltjes tot in den treure te laten stampen, adopteren ze graag zolang ze daardoor winst kunnen boeken. Uitvoerende krachten worden vaak onderbetaald en hebben intern vaak last van een arbeidsmachocultuur. Personeel wordt versleten en zodoende ontstaat er een mentaliteit van omhoog of eruit. De stank van het systeem is zo groot dat mensen van buitenaf al hun neus optrekken en wijken.
Er zou een uitzondering op lessen als burgerschap moeten komen voor mensen die al een tijdje volwassenen zijn (zeg 25). Het vak zelf is een en al denigrerend voor mensen die al wat levenservaring hebben gehad. Toen mijn vriendin dit vak had, was één van de toetsvragen of je van pijpen zwanger kon worden, om maar een voorbeeld te noemen. Hartstikke nuttig natuurlijk als je dit soort dingen als tiener leert, maar het werpt alleen maar blokkades op voor mensen die simpelweg doelgericht een opleiding volgen om aan de bak te kunnen. Oftewel, het beroepscertificaat zou los moeten staan van de algemeen vormende vakken.
Mijn vriendin met dik 10 jaar onderwijs ervaring (voortgezet onderwijs en MBO) is afgekeurd voor de toetsing om basisschool onderwijzeres te worden…. Vanwege d’r ‘onderwijsvisie’ stuk/verdediging…..
Graag even 2 jaar avondstudie doen aub.
Honestly, maybe because I’m an outsider i see this as attempts to keep immigrants/foreigners out. It’s yes we’re open to immigration, but not really because we will make it nigh impossible for them to get into work.
Ik zit in een heel andere tak van sport, de ICT, en wat ik daar vaak genoeg gezien heb is dat een vers-van-de-universiteit-afgestudeerde ICT-er goedbedoeld bij ons kwam werken, maar werkelijk geen flauw benul had van hoe de echte wereld werkt. Zo’n diploma zegt ook niet altijd alles.
Met dank aan de VVD
Ik wilde MBO gaan doen om me te laten omscholen in verzorging. Welke vakken ik verplicht moest volgen? Engels, NL en wiskunde (wiskunde was niet relevant voor deze studie). Ik heb verdorie een Engelstalige master in een gamma studie met statistiek, en daarnaast een TEFL diploma en een vertaal achtergrond…als ze misschien meer zouden kijken naar de individu, zouden er veel meer mensen geïnteresseerd zijn in omscholen. Ik ga mn tijd hier niet aan verdoen (en dan komen al die reflectierapporten en andere problemen die mensen in dit draadje aanhalen er ook nog bij)
Ik heb tijdens mijn opleiding ook heel veel reflectieverslagen moeten schrijven. En op zich zou ik het helemaal niet erg vinden om er een per half jaar te schrijven, gewoon om je voortgang te monitoren, maar de vorm waarin dit werd gegoten ging alle nut voorbij:
We moesten elke maand zo’n kreng schrijven van een kantje of 4, en dan kwamen er ook steevast onderwerpen aan bod als “waar zie je jezelf over 5 jaar” en “wat zijn je 3 doelen voor dit leerjaar”. Het probleem is dat je deze niet mocht hergebruiken in het volgende verslag (en het kwam in je portfolio dus dan gingen ze controleren). En op een gegeven moment ben je echt wel door de echte antwoorden heen, en dan moet je maar gewoon een beetje slap uit je nek lullen en iets verzinnen dat acceptabel was voor een voldoende. Het is namelijk niet echt realistisch dat je zo 30 toekomstperspectieven hebt klaarliggen. De eerste reflectie was nuttig, die daarna waren tijdverspilling.
Ik zit in een vacaturegroep op Facebook voor alles wat met huisdieren te maken heeft. Met regelmaat komen er tieners voorbij die een oproep hebben voor een bijbaantje naast hun school of mbo-opleiding. Deze kids zoeken een baantje als verzorger in een dierenasiel bijvoorbeeld.
En elke fucking keer zitten er van die zeikmensen tussen: ‘Marlies, erg leuk dat je hier een oproep plaats voor een baantje. Ik zie echter dat je veel spelfouten maakt en geen interpunctie gebruikt. IK zou je niet serieus nemen als je bij MIJ zou solliciteren. Zo maak je geen goede indruk’.
Like, het gaat hier over poep scheppen en kennels schrobben. Daar hoef je geen literair wonder voor te zijn.
Hbo logistics management. Pas 1 zelfreflectierapport te hoeven schrijven in het eerste jaar. Meteen 5 studiepunten!!