**Η ομιλία του Γκάρι Κασπάροφ από το 2014 για τα αυταρχικά καθεστώτα όπως αυτό της Ρωσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν – Κάθε γενιά έχει το δικό της Τείχος.**
**Η 9η Νοεμβρίου του 1989 ήταν μια από τις πιο ένδοξες μέρες στη γνωστή ιστορία του κόσμου. Ήταν η μέρα που εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι απελευθερώθηκαν από τον ολοκληρωτικό κομμουνισμό μετά από γενιές σκότους.**
Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι χωρίς την ενότητα του ελεύθερου κόσμου ενάντια σε έναν κοινό εχθρό, χωρίς μια ισχυρή στάση που βασίστηκε στην άρνηση να τεθεί υπό διαπραγμάτευση η αξία της ατομικής ελευθερίας, το Τείχος θα παρέμενε ακόμη όρθιο σήμερα. ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν ένας πόλεμος του καλού εναντίον του κακού και, εξίσου σημαντικό, δεν ήταν απλώς θέμα φιλοσοφίας, αλλά μια πραγματική μάχη που άξιζε να δοθεί.
Στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης και της εσφαλμένης στάσης των ίσων αποστάσεων, μπορεί να είναι δύσκολο για πολλούς από εμάς να θυμηθούμε ότι **οι περισσότεροι ηγέτες του Ψυχρού Πολέμου είχαν δει το πραγματικό κακό από κοντά κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν είχαν αυταπάτες για το τι μπορούσαν να κάνουν οι δικτάτορες αν τους δινόταν η ευκαιρία.** Είχαν δει υπαρξιακές απειλές με τα μάτια τους, είχαν δει τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης και τη χρήση πυρηνικών όπλων στον πόλεμο.
**Το κακό** όμως **δεν πεθαίνει, όπως δεν τελειώνει και η ιστορία**. Όπως και τα ζιζάνια, το κακό μπορεί να κοπεί αλλά σχεδόν ποτέ δεν ξεριζώνεται εντελώς. Περιμένει την ευκαιρία να εξαπλωθεί μέσα από τις χαραμάδες της εγρήγορσής μας. Ούτε ο κομμουνισμός εξαφανίστηκε όταν έπεσε το Τείχος. Σχεδόν 1,5 δισεκατομμύριο άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν σήμερα σε κομμουνιστικές δικτατορίες. Και ακόμη ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν σε ανελεύθερα κράτη διάφορων αποχρώσεων, συμπεριλαμβανομένου, φυσικά, και μεγάλου μέρους της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. **Η επιθυμία κάποιων ανθρώπων να εκμεταλλεύονται και να κυβερνούν τους άλλους με διαταγές και βία, δεν εξαφανίστηκε. Αυτό που εξαφανίστηκε, ή, τουλάχιστον, αυτό που υποχώρησε δραματικά, ήταν η προθυμία του ελεύθερου κόσμου να παίρνει μια ισχυρή θέση υπέρ των καταπιεσμένων.** Αυτή η αλλαγή αντιπροσώπευε την επιθυμία του κοινού να μπει ένα τέρμα στην ένταση και τις δεκαετίες των αντιπαραθέσεων.
Ο Μπιλ Κλίντον ήταν η επιτομή της νοοτροπίας ότι ήταν καιρός να προχωρήσουμε πέρα από τη σκληρή μανιχαϊστική κοσμοθεωρία του Ψυχρού Πολέμου. Εν τω μεταξύ, τα δόντια του δράκου μεγάλωναν. **Ο Λευκορώσος δικτάτορας Λουκασένκο ξεκίνησε την εφ’ όρου ζωής θητεία του το 1994. Οι συνάδελφοί του δικτάτορες στην Κεντρική Ασία, Ναζαρμπάγιεφ και Καρίμοφ, θα γιορτάσουν σύντομα την 25η επέτειό τους στην εξουσία. Δεν είναι τυχαίο ότι οι δύο χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης με τις μεγαλύτερες δυνατότητες να απελευθερωθούν από αυτή την τροχιά, εκτός της Βαλτικής, η Γεωργία και η Ουκρανία, δέχθηκαν επίθεση από τη Ρωσία και σήμερα είναι μερικώς κατεχόμενες.**
**Δεν συστάθηκαν επιτροπές αλήθειας για τον κομμουνισμό, ούτε υπήρξαν δίκες ή τιμωρίες για τα τεράστια εγκλήματα αυτών των καθεστώτων.** **Η KGB άλλαξε το όνομά της αλλά δεν άλλαξε περιεχόμενο. Και μόλις εννέα χρόνια αφότου γκρεμίστηκε το άγαλμα του ιδρυτή της KGB Φέλιξ Ντζερζίνσκι στη Μόσχα, ένας αντισυνταγματάρχης της KGB ονόματι Βλαντιμίρ Πούτιν έγινε πρόεδρος της Ρωσίας. Ήταν ένα από τα πολλά προειδοποιητικά σημάδια που αγνοήθηκαν από τον ελεύθερο κόσμο.**
Η ήπια δύναμη της Δύσης είχε φτάσει στα όριά της και δεν υπήρχε καμία βούληση να επανέλθουν οι πολιτικές περιορισμού. Τα ανθρώπινα δικαιώματα αντιμετωπίζονταν ως εσωτερικό ζήτημα, ειδικά σε μέρη όπου μπορούσαν να γίνουν κερδοφόρες συμφωνίες.
**Οι πρώην σοβιετικές χώρες χρησιμοποιούσαν χρήματα από την παγκοσμιοποίηση και την πρόσβασή τους στην αγορά για να αγοράσουν εταιρείες, πολιτικούς και επιρροή. Έχοντας εγκαταλείψει τα πρότυπά μας, συρθήκαμε στον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή. Ενώ ο Πούτιν κατέστρεφε την κοινωνία των πολιτών στη Ρωσία, ταυτόχρονα προσελάμβανε πρώην καγκελαρίους για να ασκούν πιέσεις υπέρ της Gazprom, αγόραζε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μετέδιδε ένα παγκόσμιο δίκτυο προπαγάνδας σε δισεκατομμύρια σπίτια σε όλο τον κόσμο.**
Οι σημερινές δικτατορίες έχουν σήμερα κάτι που δύσκολα θα μπορούσαν να ονειρευτούν οι Σοβιετικοί: εύκολη πρόσβαση στις παγκόσμιες αγορές για να χρηματοδοτούν την καταστολή στο εσωτερικό.
Σε σκακιστικούς όρους, οι μεγάλοι προκάτοχοί μας μάς άφησαν μια νικητήρια θέση πριν από 25 χρόνια. Μας έδωσαν τα εργαλεία για να νικήσουμε τους δικτάτορες και μας έδειξαν πώς να τα χρησιμοποιήσουμε. Εμείς όμως εγκαταλείψαμε αυτά τα εργαλεία και ξεχάσαμε τα διδάγματα. Έχει φτάσει για τα καλά η ώρα να τα ξαναμάθουμε. **Σε λίγες εβδομάδες θα είμαι στην Ουκρανία. Τι μήνυμα μπορώ να φέρω εκεί; Ότι είναι κακή η τύχη της Ουκρανίας να βρίσκεται τόσο κοντά στη Ρωσία; Ότι η μοίρα 45 εκατομμυρίων ανθρώπων είναι να ζουν ένα πολιορκημένο ουδέτερο κράτος επειδή είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί ο Βλαντιμίρ Πούτιν;** Θα συνεχίσει όμως να αυξάνεται η απειλή που αντιπροσωπεύει ο Πούτιν εάν αφεθεί ανεξέλεγκτος; Η ιστορία μάς λέει πως ναι. **Η ιστορία μάς λέει ότι κανένας δικτάτορας δεν σταματά μέχρι να σταματηθεί.**
>**Η σοβιετική προπαγάνδα εργάστηκε σκληρά για να απεικονίσει τον κομμουνισμό και την ΕΣΣΔ ως την πλευρά του καλού, ως τον φορέα ενός ουτοπικού μέλλοντος.** Ο Πούτιν δεν ενδιαφέρεται για αυτό. Η προπαγάνδα του σήμερα μιλά για εθνική ανωτερότητα και πεπρωμένο, τα φασιστικά μηνύματα που ξέρουμε πολύ καλά από τη ναζιστική προετοιμασία για τον πόλεμο κατά τη δεκαετία του 1930. Η απειλή του Πούτιν μεγαλώνει επειδή ο ελεύθερος κόσμος την αφήνει να αναπτυχθεί. Πάρα πολλοί ηγέτες εξακολουθούν να θέλουν να πιστεύουν ότι το κακό ηττήθηκε οριστικά στις 9 Νοεμβρίου 1989. Αυτό που πριν από είκοσι χρόνια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αισιοδοξία και ευσεβείς πόθοι πρέπει σήμερα να αναγνωρίσουμε ότι πρόκειται για επικίνδυνες αυταπάτες.
Εάν συνενωθούμε και αρνηθούμε να καλοπιάνουμε τα αδίστακτα καθεστώτα και τους υποστηρικτές του τρόμου, η ισχύς μας θα είναι ακαταμάχητη. Ο συνδυασμένος πλούτος μας μπορεί επίσης να χρηματοδοτήσει νέες τεχνολογίες για να θεραπεύσουμε τον εθισμό μας στα ορυκτά καύσιμα, που επί του παρόντος ενδυναμώνει την πλειονότητα των τρομοκρατών και των δικτατόρων. Ο στόχος δεν πρέπει να είναι η οικοδόμηση νέων τειχών για την απομόνωση των εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν υπό αυταρχική διακυβέρνηση, αλλά η βοήθεια προς αυτούς. Οι πολιτικές της συνεργασίας με δικτάτορες έχουν αποτύχει σε κάθε επίπεδο. Είναι καιρός να αναγνωρίσουμε αυτή την αποτυχία.
Όπως είπε ο Ρόναλντ Ρίγκαν πριν από πενήντα χρόνια, το 1964, δεν πρόκειται για μια επιλογή μεταξύ ειρήνης και πολέμου, αλλά μεταξύ μάχης ή παράδοσης. Πρέπει να επιλέξουμε. Πρέπει να πολεμήσουμε. Και αυτός ο αγώνας πρέπει να είναι παγκόσμιος.
τι να σου κάνω Γκάρι μου που έπαιζες σκάκι. αν έπαιζες μποξ όπως οι Κλιτσκο, μπορεί κ να γινόσουν πρόεδρος
το δικό σου κόμμα πήγε άπατο
>Το κρίσιμο σημείο ήταν απλό όσο και αληθινό: ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν ένας πόλεμος του καλού εναντίον του κακού και, εξίσου σημαντικό, δεν ήταν απλώς θέμα φιλοσοφίας, αλλά μια πραγματική μάχη που άξιζε να δοθεί.
Σταμάτησα να διαβάζω εκεί. Γαμιέται η «ρητορικ΄ή» του Reagan και σκατά στον τάφο του.
3 comments
**Η ομιλία του Γκάρι Κασπάροφ από το 2014 για τα αυταρχικά καθεστώτα όπως αυτό της Ρωσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν – Κάθε γενιά έχει το δικό της Τείχος.**
**Η 9η Νοεμβρίου του 1989 ήταν μια από τις πιο ένδοξες μέρες στη γνωστή ιστορία του κόσμου. Ήταν η μέρα που εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι απελευθερώθηκαν από τον ολοκληρωτικό κομμουνισμό μετά από γενιές σκότους.**
Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι χωρίς την ενότητα του ελεύθερου κόσμου ενάντια σε έναν κοινό εχθρό, χωρίς μια ισχυρή στάση που βασίστηκε στην άρνηση να τεθεί υπό διαπραγμάτευση η αξία της ατομικής ελευθερίας, το Τείχος θα παρέμενε ακόμη όρθιο σήμερα. ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν ένας πόλεμος του καλού εναντίον του κακού και, εξίσου σημαντικό, δεν ήταν απλώς θέμα φιλοσοφίας, αλλά μια πραγματική μάχη που άξιζε να δοθεί.
Στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης και της εσφαλμένης στάσης των ίσων αποστάσεων, μπορεί να είναι δύσκολο για πολλούς από εμάς να θυμηθούμε ότι **οι περισσότεροι ηγέτες του Ψυχρού Πολέμου είχαν δει το πραγματικό κακό από κοντά κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν είχαν αυταπάτες για το τι μπορούσαν να κάνουν οι δικτάτορες αν τους δινόταν η ευκαιρία.** Είχαν δει υπαρξιακές απειλές με τα μάτια τους, είχαν δει τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης και τη χρήση πυρηνικών όπλων στον πόλεμο.
**Το κακό** όμως **δεν πεθαίνει, όπως δεν τελειώνει και η ιστορία**. Όπως και τα ζιζάνια, το κακό μπορεί να κοπεί αλλά σχεδόν ποτέ δεν ξεριζώνεται εντελώς. Περιμένει την ευκαιρία να εξαπλωθεί μέσα από τις χαραμάδες της εγρήγορσής μας. Ούτε ο κομμουνισμός εξαφανίστηκε όταν έπεσε το Τείχος. Σχεδόν 1,5 δισεκατομμύριο άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν σήμερα σε κομμουνιστικές δικτατορίες. Και ακόμη ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν σε ανελεύθερα κράτη διάφορων αποχρώσεων, συμπεριλαμβανομένου, φυσικά, και μεγάλου μέρους της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. **Η επιθυμία κάποιων ανθρώπων να εκμεταλλεύονται και να κυβερνούν τους άλλους με διαταγές και βία, δεν εξαφανίστηκε. Αυτό που εξαφανίστηκε, ή, τουλάχιστον, αυτό που υποχώρησε δραματικά, ήταν η προθυμία του ελεύθερου κόσμου να παίρνει μια ισχυρή θέση υπέρ των καταπιεσμένων.** Αυτή η αλλαγή αντιπροσώπευε την επιθυμία του κοινού να μπει ένα τέρμα στην ένταση και τις δεκαετίες των αντιπαραθέσεων.
Ο Μπιλ Κλίντον ήταν η επιτομή της νοοτροπίας ότι ήταν καιρός να προχωρήσουμε πέρα από τη σκληρή μανιχαϊστική κοσμοθεωρία του Ψυχρού Πολέμου. Εν τω μεταξύ, τα δόντια του δράκου μεγάλωναν. **Ο Λευκορώσος δικτάτορας Λουκασένκο ξεκίνησε την εφ’ όρου ζωής θητεία του το 1994. Οι συνάδελφοί του δικτάτορες στην Κεντρική Ασία, Ναζαρμπάγιεφ και Καρίμοφ, θα γιορτάσουν σύντομα την 25η επέτειό τους στην εξουσία. Δεν είναι τυχαίο ότι οι δύο χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης με τις μεγαλύτερες δυνατότητες να απελευθερωθούν από αυτή την τροχιά, εκτός της Βαλτικής, η Γεωργία και η Ουκρανία, δέχθηκαν επίθεση από τη Ρωσία και σήμερα είναι μερικώς κατεχόμενες.**
**Δεν συστάθηκαν επιτροπές αλήθειας για τον κομμουνισμό, ούτε υπήρξαν δίκες ή τιμωρίες για τα τεράστια εγκλήματα αυτών των καθεστώτων.** **Η KGB άλλαξε το όνομά της αλλά δεν άλλαξε περιεχόμενο. Και μόλις εννέα χρόνια αφότου γκρεμίστηκε το άγαλμα του ιδρυτή της KGB Φέλιξ Ντζερζίνσκι στη Μόσχα, ένας αντισυνταγματάρχης της KGB ονόματι Βλαντιμίρ Πούτιν έγινε πρόεδρος της Ρωσίας. Ήταν ένα από τα πολλά προειδοποιητικά σημάδια που αγνοήθηκαν από τον ελεύθερο κόσμο.**
Η ήπια δύναμη της Δύσης είχε φτάσει στα όριά της και δεν υπήρχε καμία βούληση να επανέλθουν οι πολιτικές περιορισμού. Τα ανθρώπινα δικαιώματα αντιμετωπίζονταν ως εσωτερικό ζήτημα, ειδικά σε μέρη όπου μπορούσαν να γίνουν κερδοφόρες συμφωνίες.
**Οι πρώην σοβιετικές χώρες χρησιμοποιούσαν χρήματα από την παγκοσμιοποίηση και την πρόσβασή τους στην αγορά για να αγοράσουν εταιρείες, πολιτικούς και επιρροή. Έχοντας εγκαταλείψει τα πρότυπά μας, συρθήκαμε στον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή. Ενώ ο Πούτιν κατέστρεφε την κοινωνία των πολιτών στη Ρωσία, ταυτόχρονα προσελάμβανε πρώην καγκελαρίους για να ασκούν πιέσεις υπέρ της Gazprom, αγόραζε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μετέδιδε ένα παγκόσμιο δίκτυο προπαγάνδας σε δισεκατομμύρια σπίτια σε όλο τον κόσμο.**
Οι σημερινές δικτατορίες έχουν σήμερα κάτι που δύσκολα θα μπορούσαν να ονειρευτούν οι Σοβιετικοί: εύκολη πρόσβαση στις παγκόσμιες αγορές για να χρηματοδοτούν την καταστολή στο εσωτερικό.
Σε σκακιστικούς όρους, οι μεγάλοι προκάτοχοί μας μάς άφησαν μια νικητήρια θέση πριν από 25 χρόνια. Μας έδωσαν τα εργαλεία για να νικήσουμε τους δικτάτορες και μας έδειξαν πώς να τα χρησιμοποιήσουμε. Εμείς όμως εγκαταλείψαμε αυτά τα εργαλεία και ξεχάσαμε τα διδάγματα. Έχει φτάσει για τα καλά η ώρα να τα ξαναμάθουμε. **Σε λίγες εβδομάδες θα είμαι στην Ουκρανία. Τι μήνυμα μπορώ να φέρω εκεί; Ότι είναι κακή η τύχη της Ουκρανίας να βρίσκεται τόσο κοντά στη Ρωσία; Ότι η μοίρα 45 εκατομμυρίων ανθρώπων είναι να ζουν ένα πολιορκημένο ουδέτερο κράτος επειδή είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί ο Βλαντιμίρ Πούτιν;** Θα συνεχίσει όμως να αυξάνεται η απειλή που αντιπροσωπεύει ο Πούτιν εάν αφεθεί ανεξέλεγκτος; Η ιστορία μάς λέει πως ναι. **Η ιστορία μάς λέει ότι κανένας δικτάτορας δεν σταματά μέχρι να σταματηθεί.**
>**Η σοβιετική προπαγάνδα εργάστηκε σκληρά για να απεικονίσει τον κομμουνισμό και την ΕΣΣΔ ως την πλευρά του καλού, ως τον φορέα ενός ουτοπικού μέλλοντος.** Ο Πούτιν δεν ενδιαφέρεται για αυτό. Η προπαγάνδα του σήμερα μιλά για εθνική ανωτερότητα και πεπρωμένο, τα φασιστικά μηνύματα που ξέρουμε πολύ καλά από τη ναζιστική προετοιμασία για τον πόλεμο κατά τη δεκαετία του 1930. Η απειλή του Πούτιν μεγαλώνει επειδή ο ελεύθερος κόσμος την αφήνει να αναπτυχθεί. Πάρα πολλοί ηγέτες εξακολουθούν να θέλουν να πιστεύουν ότι το κακό ηττήθηκε οριστικά στις 9 Νοεμβρίου 1989. Αυτό που πριν από είκοσι χρόνια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αισιοδοξία και ευσεβείς πόθοι πρέπει σήμερα να αναγνωρίσουμε ότι πρόκειται για επικίνδυνες αυταπάτες.
Εάν συνενωθούμε και αρνηθούμε να καλοπιάνουμε τα αδίστακτα καθεστώτα και τους υποστηρικτές του τρόμου, η ισχύς μας θα είναι ακαταμάχητη. Ο συνδυασμένος πλούτος μας μπορεί επίσης να χρηματοδοτήσει νέες τεχνολογίες για να θεραπεύσουμε τον εθισμό μας στα ορυκτά καύσιμα, που επί του παρόντος ενδυναμώνει την πλειονότητα των τρομοκρατών και των δικτατόρων. Ο στόχος δεν πρέπει να είναι η οικοδόμηση νέων τειχών για την απομόνωση των εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν υπό αυταρχική διακυβέρνηση, αλλά η βοήθεια προς αυτούς. Οι πολιτικές της συνεργασίας με δικτάτορες έχουν αποτύχει σε κάθε επίπεδο. Είναι καιρός να αναγνωρίσουμε αυτή την αποτυχία.
Όπως είπε ο Ρόναλντ Ρίγκαν πριν από πενήντα χρόνια, το 1964, δεν πρόκειται για μια επιλογή μεταξύ ειρήνης και πολέμου, αλλά μεταξύ μάχης ή παράδοσης. Πρέπει να επιλέξουμε. Πρέπει να πολεμήσουμε. Και αυτός ο αγώνας πρέπει να είναι παγκόσμιος.
τι να σου κάνω Γκάρι μου που έπαιζες σκάκι. αν έπαιζες μποξ όπως οι Κλιτσκο, μπορεί κ να γινόσουν πρόεδρος
το δικό σου κόμμα πήγε άπατο
>Το κρίσιμο σημείο ήταν απλό όσο και αληθινό: ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν ένας πόλεμος του καλού εναντίον του κακού και, εξίσου σημαντικό, δεν ήταν απλώς θέμα φιλοσοφίας, αλλά μια πραγματική μάχη που άξιζε να δοθεί.
Σταμάτησα να διαβάζω εκεί. Γαμιέται η «ρητορικ΄ή» του Reagan και σκατά στον τάφο του.