Finnst svo klikkað hvað alþingi fær litla sök í svona málum, læknar kærðir, krafist svara frá landlækni, sem getur auðvitað verið þörf á en það er út í hött að skoða ekkert fjarmögnun landsspítalans sem höfuðorsök og sökudólg, sem er auðvitað verkefni ríkisstjórnarinnar og alþingis.
Síðan er auðvitað hitt að auðvitað vill enginn viðurkenna mistök ef að það eru líkur á að mistök þín endi með að þú missir pening, starfið þitt, réttindi(virðist reyndar þurfa að drepa hálfa þjóðina til að missa þau) og mannorð, sem leiðir til þess að það er erfiðara að koma í veg fyrir mistök ef að enginn viðurkennir þau þegar að þau gerast.
Er ennþá til fólk sem kemur þetta á óvart? Það sem flestir sem verða fyrir mistökum vilja er bara að einhvert af fólkinu sem gerði mistök viðurkenni það. Að fá ‘afsakið, ég hlustaði ekki á þig, ég leit ekki á sneiðmyndina, ég tók ekki nógu mikið mark á þér til að athuga málið. Það voru mistök og ég ætla að hlusta á fólk héðan í frá. Það var rangt hjá mér.’. Bara þetta myndi gleðja mig svo.
Þetta er ekki Ameríka, þetta er snýst ekki um peninga. Bara að fá viðurkenningu. Að sjást. Sem manneskja, ekki dauður hlutur… bara viðfang lækna… Þetta er ekki fiskeldi eða álframleiðsla, við sjúklingarnir erum ekki að trufla ykkur heilbrigðisstarfsfólk í vinnuni ykkar. Þegar við komum jafnvel með sneiðmyndir og þið látið sem við séum bara með hýsterískar líkamlegar skemmdir sem sjást á sneiðmyndum. Að við þurfum bara á biðlista fyrir sálfræðing við varanlegum líkamlegum skaða og ekkert meira! Við erum ekki einhverjir hlutir sem má koma fram við á hátt sem ef þið sýnduð hundi myndi gera ykkur úrhrök á þessu landi.
Vandinn er hroki. Vandinn er að nenna ekki að hlusta. Að skilja starf sitt sem svo að hlutverk manns sé að *vernda kerfið* fyrir fólkinu sem kerfið á að vera til staðar fyrir. Að nenna ekki að svo mikið sem hlusta á hvað fólk sé raunverulega að biðja um. Því miður er ekki hægt að bara segja að þetta sé skorti á peningum að kenna. Þú læknar ekki hroka með peningum einum og sér. Það þarf breytingu á grundvarlar hugsunarhætti og að fara frá þessum valdastrúktúr.
Að fá fólk í þessum geira til að skilja að það langar lang lang flesta nákvæmlega ekkert til þess að fara til lækna eða hjúkrunarfræðinga án þess að það sé nauðsinlegt. Sorrí, en þið eruð ekki það vinsæl eða það gaman að þurfa að díla við ykkur. Í raun er það helvíti fyrir suma. Við komum af því það er eitthvað að, og þið leyfið okkur ekki einusinni að koma út úr okkur heili setningu áður en þið hafir byggt upp einhvern ógeðslegan strámann um hvað við ætlum að segja sem þið svo ráðist á af offorsi. Eruð strax komin í vörn fyrir eitthvað kerfi sem er algjörlega sama um okkur… og ykkur. Svo við sum, sem þurfum, við hættum að biðja um nokkurn skapaðan hlut. Við vitum að við fáum ekkert. Ekki svo mikið sem einn skitinn staf til að geta gengið við.
Veit að þetta er ekki upplifun allra. En þetta er mín upplifun. Sama hversu mikið aðrir segja mér að það sé rangt af mér. Að mínar tilfingar séu beinlínis rangar og ég hafi þær ekki. (var sagt að ég findi ekki til sársauka þegar ég kvaraði yfir því að það væri sárt í skoðun. Bara ‘nei, þú finnur ekki til’) Vill taka það fram að ég er ekki óreglu manneskja, drekk ekki nema svona kannski 1-2 á ári, reyki ekki, neyti ekki fíkniefna. En ég framdi ófyrirgefanlegan glæp gagnvart þjóðfélaginu í móðurkviði, ég fæddist fatlaður án skertar greindar. Og þess vegna má koma verr fram við mig af læknum en væri ég morðingi.
bætt við: Vill taka það fram að ég er í dálítlu áfalli eftir að hafa horft á þáttinn. Mín þrautagang.. þrautahaltur?.. heldur áfram og ég hef horft á of mikið af fjölskylduni deyja. Umfjöllunin er þörf, en snertir opið sár.
2 comments
Finnst svo klikkað hvað alþingi fær litla sök í svona málum, læknar kærðir, krafist svara frá landlækni, sem getur auðvitað verið þörf á en það er út í hött að skoða ekkert fjarmögnun landsspítalans sem höfuðorsök og sökudólg, sem er auðvitað verkefni ríkisstjórnarinnar og alþingis.
Síðan er auðvitað hitt að auðvitað vill enginn viðurkenna mistök ef að það eru líkur á að mistök þín endi með að þú missir pening, starfið þitt, réttindi(virðist reyndar þurfa að drepa hálfa þjóðina til að missa þau) og mannorð, sem leiðir til þess að það er erfiðara að koma í veg fyrir mistök ef að enginn viðurkennir þau þegar að þau gerast.
Er ennþá til fólk sem kemur þetta á óvart? Það sem flestir sem verða fyrir mistökum vilja er bara að einhvert af fólkinu sem gerði mistök viðurkenni það. Að fá ‘afsakið, ég hlustaði ekki á þig, ég leit ekki á sneiðmyndina, ég tók ekki nógu mikið mark á þér til að athuga málið. Það voru mistök og ég ætla að hlusta á fólk héðan í frá. Það var rangt hjá mér.’. Bara þetta myndi gleðja mig svo.
Þetta er ekki Ameríka, þetta er snýst ekki um peninga. Bara að fá viðurkenningu. Að sjást. Sem manneskja, ekki dauður hlutur… bara viðfang lækna… Þetta er ekki fiskeldi eða álframleiðsla, við sjúklingarnir erum ekki að trufla ykkur heilbrigðisstarfsfólk í vinnuni ykkar. Þegar við komum jafnvel með sneiðmyndir og þið látið sem við séum bara með hýsterískar líkamlegar skemmdir sem sjást á sneiðmyndum. Að við þurfum bara á biðlista fyrir sálfræðing við varanlegum líkamlegum skaða og ekkert meira! Við erum ekki einhverjir hlutir sem má koma fram við á hátt sem ef þið sýnduð hundi myndi gera ykkur úrhrök á þessu landi.
Vandinn er hroki. Vandinn er að nenna ekki að hlusta. Að skilja starf sitt sem svo að hlutverk manns sé að *vernda kerfið* fyrir fólkinu sem kerfið á að vera til staðar fyrir. Að nenna ekki að svo mikið sem hlusta á hvað fólk sé raunverulega að biðja um. Því miður er ekki hægt að bara segja að þetta sé skorti á peningum að kenna. Þú læknar ekki hroka með peningum einum og sér. Það þarf breytingu á grundvarlar hugsunarhætti og að fara frá þessum valdastrúktúr.
Að fá fólk í þessum geira til að skilja að það langar lang lang flesta nákvæmlega ekkert til þess að fara til lækna eða hjúkrunarfræðinga án þess að það sé nauðsinlegt. Sorrí, en þið eruð ekki það vinsæl eða það gaman að þurfa að díla við ykkur. Í raun er það helvíti fyrir suma. Við komum af því það er eitthvað að, og þið leyfið okkur ekki einusinni að koma út úr okkur heili setningu áður en þið hafir byggt upp einhvern ógeðslegan strámann um hvað við ætlum að segja sem þið svo ráðist á af offorsi. Eruð strax komin í vörn fyrir eitthvað kerfi sem er algjörlega sama um okkur… og ykkur. Svo við sum, sem þurfum, við hættum að biðja um nokkurn skapaðan hlut. Við vitum að við fáum ekkert. Ekki svo mikið sem einn skitinn staf til að geta gengið við.
Veit að þetta er ekki upplifun allra. En þetta er mín upplifun. Sama hversu mikið aðrir segja mér að það sé rangt af mér. Að mínar tilfingar séu beinlínis rangar og ég hafi þær ekki. (var sagt að ég findi ekki til sársauka þegar ég kvaraði yfir því að það væri sárt í skoðun. Bara ‘nei, þú finnur ekki til’) Vill taka það fram að ég er ekki óreglu manneskja, drekk ekki nema svona kannski 1-2 á ári, reyki ekki, neyti ekki fíkniefna. En ég framdi ófyrirgefanlegan glæp gagnvart þjóðfélaginu í móðurkviði, ég fæddist fatlaður án skertar greindar. Og þess vegna má koma verr fram við mig af læknum en væri ég morðingi.
bætt við: Vill taka það fram að ég er í dálítlu áfalli eftir að hafa horft á þáttinn. Mín þrautagang.. þrautahaltur?.. heldur áfram og ég hef horft á of mikið af fjölskylduni deyja. Umfjöllunin er þörf, en snertir opið sár.