Een schokkend moment in het Kamerdebat naar aanleiding van de uithuisplaatsingen van de kinderen van toeslagenschandaalslachtoffers. ‘Ouders vertelden mij dat ze, schrik niet, moeten ophouden met in de media te verschijnen. Want anders krijgen ze hun kinderen helemaal niet meer te zien’, vertelde een verbolgen Pieter Omtzigt aan minister Sander Dekker.
Pure intimidatie en machtsmisbruik, door organisaties die zeggen in het belang van het kind te handelen. Hopelijk blijft het niet zonder consequenties.
Het Kamerdebat was overigens zeer de moeite waard. Het uithuisplaatsingsdebat over de kinderen van toeslagengedupeerden heeft blootgelegd dat in Nederland kinderen soms jarenlang, op gronden waarvan we als maatschappij vinden dat ze die deze beslissing niet rechtvaardigen, uit huis worden geplaatst.
Ik geloof dat noch minister Dekker, noch de meeste jeugdbeschermers van kwade wil zijn. Toch zijn er kanttekeningen te plaatsen bij de visie die hij uiteenzette.
Schulden zijn een ‘belangrijke risicofactor’ voor oplopende problemen, zei Dekker. ‘Meer stress, meer spanningen en een stapeling van problemen kunnen wel leiden tot uithuisplaatsing van kinderen.’ Hij benadrukte dat alleen als het echt niet anders kan, wordt overgegaan tot uithuisplaatsing. Maar hij noemde structureel huiselijk geweld in één adem met structurele verwaarlozing als ‘kinderen die met een lege maag op school komen’.
Op scholen in arme wijken komt soms tot wel 70 procent van de leerlingen zonder ontbijt op school. Torenhoge huren, schulden, ouders die werkloos zijn of met slecht betaald flexwerk: de participatiesamenleving en ander door de VVD geïnitieerd beleid heeft helaas een verwoestende impact aan de onderkant van de samenleving. Gelukkig heeft Jeugdzorg een capaciteitsprobleem, anders zou men misschien al deze kinderen wel willen beschermen door ze uit huis te plaatsen.
Het is wellicht een beter idee om de verzorgingsstaat te herbouwen. Of die kinderen gewoon een gezonde maaltijd op school te geven. In plaats van hun gemangelde ouders nog meer onder druk te zetten. En hun kroost uiteindelijk voor honderdduizenden euro’s gemeenschapsgeld in pleeggezinnen en instellingen te plaatsen.
Ook ‘niet meer naar school gaan’ werd door Dekker als grond voor uithuisplaatsing genoemd. Er zijn 15 duizend thuiszitters, kinderen die niet naar school gaan omdat er geen passend onderwijs is, bijvoorbeeld omdat een kind een beperking heeft of langdurig uitvalt door ziekte. Ook ouders van deze kinderen krijgen vrij structureel met Veilig Thuis te maken; ook hier heeft dat geleid tot onterechte uithuisplaatsingen. Zo schreef ik eerder over de hoogbegaafde 8-jarige Jason en zijn vriendinnetje Wen Long, die vanwege het ontbreken van passend onderwijs jarenlang te maken kregen met intimidatie vanuit de jeugdbescherming.
Hier is kinderbescherming niet voor bedoeld. Het stelsel vertoont structurele tekortkomingen. Alleen met een fundamentele discussie over hoe we kinderbescherming eigenlijk zien en hoe we die willen organiseren, kunnen we iets verbeteren. We moeten luisteren naar ouders en vooral ook kinderen die met Jeugdzorg te maken hebben gehad. Het stelsel gaat uit van het belang van het kind, maar wat vinden Jeugdzorgkinderen er zelf van? Niet toevallig komt zo’n 60 tot 80 procent van de dak- en thuisloze jongeren uit de residentiële jeugdzorg en blijft 80 procent van die uitstroomjongeren bovendien zorgafhankelijk.
Voorts moet de rechtspositie van ouders en kinderen worden verbeterd. Ook lijkt te licht worden gedacht over het belang van een gezinsleven. Het is heel belangrijk om met je ouders, broers en zusjes bijelkaar te blijven. Zeker als een uithuisplaatsing geen gevolg is van mishandeling en misbruik, maar omdat ouders door armoede niet in staat waren hun kinderen naar behoren te huisvesten. Want als ouders aan de bedelstaf zijn geraakt, wil dat niet zeggen dat ze niet zielsveel van hun kinderen houden.
Als in een strafzaak blijkt dat de vermeende dader onterecht is veroordeeld, zien we dat als een groot onrecht. Bij de Jeugdbescherming werkt het anders. Er wordt gehandeld op basis van vermoedens en er zijn geen hoge eisen aan het bewijsrecht, zoals bij strafvordering. De straf is, voor onschuldige kinderen, minstens zo ernstig: het gezin wordt uit elkaar gerukt. In beginsel verdient een onterechte uithuisplaatsing minstens zoveel maatschappelijke verontwaardiging als een onterechte veroordeling in een strafzaak.
Harriet Duurvoort is publicist.
Soms is het probleem van arme gezinnen ook gewoon dat ze arm zijn.
€500 in de maand zou misschien wel een wereld van verschil maken, da’s €6k per jaar ofwel zo’n 1/8e modaal verdiend persoon overhead meegerekend.
Lijkt me een pilot waard om gewoon eens te kijken of geld er direct tegenaan gooien zin heeft. Geen vouchers voor “goede dingen”, geen budget coach en weet ik het, gewoon cash op de rekening succes er mee. Als daar 25% van de problemen mee voorkomen wordt lijkt het me al gewoon netto winst en weinig administratie.
> Ik geloof dat noch minister Dekker, noch de meeste jeugdbeschermers van kwade wil zijn.
Ik ben er 100% voor om mensen het voordeel van de twijfel te geven, maar gezien alles wat Dekker al gedaan heeft met de rechtsstaat, is die twijfel bij hem wel een beetje op.
Voor de rest heeft Duurvoort gelijk. Het is kafkaesk om eerst mensen de sores in te trappen en dan te zeggen dat ze door in de sores te zitten hun kinderen verwaarlozen.
Het is toch bijzonder dat we een hele infrastructuur hebben opgebouwd om arme mensen te dwingen niet meer arm te zijn, maar het bij niemand is opgekomen om al die miljarden eens te gebruiken om mensen gewoon wat minder arm te laten zijn?
Gratis onderwijs bijvoorbeeld. Geef mensen de kans om zich savonds om te laten scholen als ze geen uitzicht op werk hebben.
Kinderen met lege maag naar school? Regel dan een schoolontbijt. En dan voor alle kinderen zodat niemand zich uitgezonderd voelt.
Ik snap ook best wel de logica achter een voordeurdelers norm, maar als je de uitkering van de ouders kort omdat kinderen een inkomen krijgen stimuleer je vooral dat kinderen niet aan het werk gaan zolang ze thuis wonen.
We hebben een oerwoud van regels bedacht terwijl we eigenlijk gewoon een beetje compassie nodig hebben.
Taja, dit is gewoon beleid en blijkbaar vindt een meerderheid het nog steeds prima als ik naar het stemgedrag kijk. Goede zprg is te duur voor de BV Nederland, dat moet alleen beschikbaar zijn voor mensen die het kunnen betalen. Het gepeupel moet gewoon harder zijn best doen.
5 comments
Een schokkend moment in het Kamerdebat naar aanleiding van de uithuisplaatsingen van de kinderen van toeslagenschandaalslachtoffers. ‘Ouders vertelden mij dat ze, schrik niet, moeten ophouden met in de media te verschijnen. Want anders krijgen ze hun kinderen helemaal niet meer te zien’, vertelde een verbolgen Pieter Omtzigt aan minister Sander Dekker.
Pure intimidatie en machtsmisbruik, door organisaties die zeggen in het belang van het kind te handelen. Hopelijk blijft het niet zonder consequenties.
Het Kamerdebat was overigens zeer de moeite waard. Het uithuisplaatsingsdebat over de kinderen van toeslagengedupeerden heeft blootgelegd dat in Nederland kinderen soms jarenlang, op gronden waarvan we als maatschappij vinden dat ze die deze beslissing niet rechtvaardigen, uit huis worden geplaatst.
Ik geloof dat noch minister Dekker, noch de meeste jeugdbeschermers van kwade wil zijn. Toch zijn er kanttekeningen te plaatsen bij de visie die hij uiteenzette.
Schulden zijn een ‘belangrijke risicofactor’ voor oplopende problemen, zei Dekker. ‘Meer stress, meer spanningen en een stapeling van problemen kunnen wel leiden tot uithuisplaatsing van kinderen.’ Hij benadrukte dat alleen als het echt niet anders kan, wordt overgegaan tot uithuisplaatsing. Maar hij noemde structureel huiselijk geweld in één adem met structurele verwaarlozing als ‘kinderen die met een lege maag op school komen’.
Op scholen in arme wijken komt soms tot wel 70 procent van de leerlingen zonder ontbijt op school. Torenhoge huren, schulden, ouders die werkloos zijn of met slecht betaald flexwerk: de participatiesamenleving en ander door de VVD geïnitieerd beleid heeft helaas een verwoestende impact aan de onderkant van de samenleving. Gelukkig heeft Jeugdzorg een capaciteitsprobleem, anders zou men misschien al deze kinderen wel willen beschermen door ze uit huis te plaatsen.
Het is wellicht een beter idee om de verzorgingsstaat te herbouwen. Of die kinderen gewoon een gezonde maaltijd op school te geven. In plaats van hun gemangelde ouders nog meer onder druk te zetten. En hun kroost uiteindelijk voor honderdduizenden euro’s gemeenschapsgeld in pleeggezinnen en instellingen te plaatsen.
Ook ‘niet meer naar school gaan’ werd door Dekker als grond voor uithuisplaatsing genoemd. Er zijn 15 duizend thuiszitters, kinderen die niet naar school gaan omdat er geen passend onderwijs is, bijvoorbeeld omdat een kind een beperking heeft of langdurig uitvalt door ziekte. Ook ouders van deze kinderen krijgen vrij structureel met Veilig Thuis te maken; ook hier heeft dat geleid tot onterechte uithuisplaatsingen. Zo schreef ik eerder over de hoogbegaafde 8-jarige Jason en zijn vriendinnetje Wen Long, die vanwege het ontbreken van passend onderwijs jarenlang te maken kregen met intimidatie vanuit de jeugdbescherming.
Hier is kinderbescherming niet voor bedoeld. Het stelsel vertoont structurele tekortkomingen. Alleen met een fundamentele discussie over hoe we kinderbescherming eigenlijk zien en hoe we die willen organiseren, kunnen we iets verbeteren. We moeten luisteren naar ouders en vooral ook kinderen die met Jeugdzorg te maken hebben gehad. Het stelsel gaat uit van het belang van het kind, maar wat vinden Jeugdzorgkinderen er zelf van? Niet toevallig komt zo’n 60 tot 80 procent van de dak- en thuisloze jongeren uit de residentiële jeugdzorg en blijft 80 procent van die uitstroomjongeren bovendien zorgafhankelijk.
Voorts moet de rechtspositie van ouders en kinderen worden verbeterd. Ook lijkt te licht worden gedacht over het belang van een gezinsleven. Het is heel belangrijk om met je ouders, broers en zusjes bijelkaar te blijven. Zeker als een uithuisplaatsing geen gevolg is van mishandeling en misbruik, maar omdat ouders door armoede niet in staat waren hun kinderen naar behoren te huisvesten. Want als ouders aan de bedelstaf zijn geraakt, wil dat niet zeggen dat ze niet zielsveel van hun kinderen houden.
Als in een strafzaak blijkt dat de vermeende dader onterecht is veroordeeld, zien we dat als een groot onrecht. Bij de Jeugdbescherming werkt het anders. Er wordt gehandeld op basis van vermoedens en er zijn geen hoge eisen aan het bewijsrecht, zoals bij strafvordering. De straf is, voor onschuldige kinderen, minstens zo ernstig: het gezin wordt uit elkaar gerukt. In beginsel verdient een onterechte uithuisplaatsing minstens zoveel maatschappelijke verontwaardiging als een onterechte veroordeling in een strafzaak.
Harriet Duurvoort is publicist.
https://archive.md/AXLxs#selection-531.7-605.14
Soms is het probleem van arme gezinnen ook gewoon dat ze arm zijn.
€500 in de maand zou misschien wel een wereld van verschil maken, da’s €6k per jaar ofwel zo’n 1/8e modaal verdiend persoon overhead meegerekend.
Lijkt me een pilot waard om gewoon eens te kijken of geld er direct tegenaan gooien zin heeft. Geen vouchers voor “goede dingen”, geen budget coach en weet ik het, gewoon cash op de rekening succes er mee. Als daar 25% van de problemen mee voorkomen wordt lijkt het me al gewoon netto winst en weinig administratie.
> Ik geloof dat noch minister Dekker, noch de meeste jeugdbeschermers van kwade wil zijn.
Ik ben er 100% voor om mensen het voordeel van de twijfel te geven, maar gezien alles wat Dekker al gedaan heeft met de rechtsstaat, is die twijfel bij hem wel een beetje op.
Voor de rest heeft Duurvoort gelijk. Het is kafkaesk om eerst mensen de sores in te trappen en dan te zeggen dat ze door in de sores te zitten hun kinderen verwaarlozen.
Het is toch bijzonder dat we een hele infrastructuur hebben opgebouwd om arme mensen te dwingen niet meer arm te zijn, maar het bij niemand is opgekomen om al die miljarden eens te gebruiken om mensen gewoon wat minder arm te laten zijn?
Gratis onderwijs bijvoorbeeld. Geef mensen de kans om zich savonds om te laten scholen als ze geen uitzicht op werk hebben.
Kinderen met lege maag naar school? Regel dan een schoolontbijt. En dan voor alle kinderen zodat niemand zich uitgezonderd voelt.
Ik snap ook best wel de logica achter een voordeurdelers norm, maar als je de uitkering van de ouders kort omdat kinderen een inkomen krijgen stimuleer je vooral dat kinderen niet aan het werk gaan zolang ze thuis wonen.
We hebben een oerwoud van regels bedacht terwijl we eigenlijk gewoon een beetje compassie nodig hebben.
Taja, dit is gewoon beleid en blijkbaar vindt een meerderheid het nog steeds prima als ik naar het stemgedrag kijk. Goede zprg is te duur voor de BV Nederland, dat moet alleen beschikbaar zijn voor mensen die het kunnen betalen. Het gepeupel moet gewoon harder zijn best doen.