^(Even voor de zekerheid gekopieerd, want weet niet of de link voor iedereen paywallloos is en blijft. Voor degenen die een spiegeltje fijner vinden dan onderstaande copypastelap,) [^(bij deze)](https://archive.ph/UaVV2)^(.)
Burgers die bezwaar maken tegen beslissingen van het UWV zijn kansloos bij de rechter. Hoge rechters doen niet aan waarheidsvinding en vertrouwen op dossiers die bestaan uit knip-en-plakwerk en dubieuze leugentesten. ‘Mensen lopen onwetend in de val.’
**Het is vrijdagavond**, bijna zes uur, maar advocaat Sandra van Veldhoven praat gedreven, alsof het niet het einde, maar het begin van de week is. Op tafel in haar kantoor in Den Haag liggen drie vuistdikke mappen. Stickers en post-its steken eruit, belangrijke passages heeft ze alvast gearceerd. Het is het dossier van John Nanhay-Khan, die ze jarenlang bijstond in zijn strijd tegen het UWV. Zijn zaak was sterk, hun argumentatie zat goed in elkaar. Van Veldhoven stopte 144 uur in de zaak, waarvan een groot deel onbetaald. ‘Ik had alles uit de kast getrokken, ik wilde hem zo graag helpen. En ik dacht echt dat het zou gaan lukken, anders was ik er niet aan begonnen.’
Het bleek niet te gaan lukken. De Centrale Raad van Beroep, de hoogste bestuursrechter die over sociale zekerheid gaat, volgde het oordeel van het UWV. Nanhay-Khan en Van Veldhoven verloren de zaak. ‘En daarmee is de kous dan af’, zegt Van Veldhoven. Sinds ze in 2009 begon als advocaat deed ze menige arbeidsongeschiktheidszaak, maar na deze zaak, een half jaar geleden, begint ze er niet meer aan. ‘Je schept wel verwachtingen. Moet je mensen wel zo’n jarenlang traject aandoen als het UWV toch bijna altijd gelijk krijgt?’
Het UWV bepaalt wie recht heeft op steun vanuit de overheid, en doet dat met een steeds strengere bril. Precies zoals kabinet na kabinet het de afgelopen twintig jaar voor ogen had: het hoge aantal arbeidsongeschikten moest omlaag. De WAO maakte in 2006 plaats voor de WIA en onder het motto ‘kijken wat iemand nog wél kan’ werden honderdduizenden arbeidsongeschikten opnieuw gekeurd. Een van de ingrijpendste wijzigingen was het aanscherpen van de toegangseis: waar eerder een arbeidsongeschiktheid van vijftien procent recht gaf op ondersteuning is dat nu pas zo bij 35 procent. Het aantal arbeidsongeschikten nam sinds 2003 af met bijna twintig procent.
Maar waar kunnen mensen naartoe die menen dat het UWV ten onrechte zo streng is geweest? Vrijwel nergens, zo blijkt uit onderzoek van platform Investico. Burgers die het niet eens zijn met een beslissing van het UWV kunnen naar de rechter om daar hun gelijk te halen, maar in de praktijk blijken ze in de rechtszaal alsnog vrijwel kansloos. In arbeidsongeschiktheidszaken toetsen rechters voornamelijk procedureel: is het dossier van het UWV op orde? Zijn er aanwijzingen dat het medisch onderzoek onzorgvuldig is geweest? Is het besluit van het UWV voldoende gemotiveerd? Maar aan waarheidsvinding doet de bestuursrechter niet. Het is aan de burger om aannemelijk te maken dat het besluit van het UWV niet klopt. In deze rechtszaal is de bewijslast dus omgedraaid.
Maar burgers hebben daar nauwelijks middelen voor. Brieven van huisartsen, psychologen of behandelend artsen schuift de rechter vaak terzijde omdat zij een te nauwe band zouden hebben met hun cliënten. Het enige dat echt telt, is zogeheten ‘contra-expertise’: een extra medisch onderzoek van een onafhankelijk arts of een expert dat duizenden euro’s kost. Juist dat geld hebben de meeste mensen die om steun vragen niet.
Het UWV heeft de middelen uiteraard wél. De organisatie kan bij ingewikkelde gevallen gebruik maken van een extern expertisebureau, maar dat blijkt niet zorgvuldig te werk te gaan, ontdekten wij in ons onderzoek. Keuringsbureau Psyon knipt en plakt standaardteksten in zijn medische dossiers, stelt opvallend vaak dezelfde ‘onschuldige’ diagnose en maakt op een oneigenlijke manier gebruik van een leugentest. Het UWV levert de dossiers aan en de rechter neemt ze voor waar aan. Het UWV wint in meer dan negentig procent van de hoger-beroepszaken, blijkt uit onze berekening. Kwetsbare burgers blijven verstoken van de steun die ze verdienen.
**Vanuit het raam zag zijn vriendin** hem beneden zitten, eerst gehurkt op de grond achter zijn auto, toen steunend op de kofferbak. John Nanhay-Khan had die dag als elektricien voor het bedrijf van zijn broer gewerkt. De klus was op de derde etage, dus het was zwaar geweest, steeds drie trappen op en af. Toen hij ’s avonds zijn auto voor de deur parkeerde, kon hij nauwelijks uitstappen. Kramp in zijn benen, van boven tot onder. ‘Ik kon wel janken van de pijn. En ik ben echt geen aansteller.’ Hurken, hangen, steunen: niets hielp. ‘En ik zag hem daar zitten’, vertelt zijn vriendin, ‘maar ik kon hem ook niet naar tweehoog slepen.’ Uiteindelijk trok de kramp weg en lukte het hem om thuis te komen. Maar een paar weken later ging het opnieuw mis. ‘Ik had een knipschaar vast. Hij was net nieuw, dus nog goed scherp.’ Nanhay-Khan vertelt hoe hij door kramp in zijn vingers uitschoot en met de knipschaar in zijn andere hand stak. Met zijn T-shirt om zijn hand gewikkeld ging hij naar het ziekenhuis om zich te laten hechten. Hij laat een foto zien van een bebloede hand. ‘Echt, ik overdrijf niet. Kijk maar.’
Zes jaar eerder leek er nog geen vuiltje aan de lucht. Als vertegenwoordiger reed hij het hele land door om test- en meetapparatuur te verkopen aan ziekenhuizen en grote bedrijven. Ook financieel ging het goed. Hij kocht een eerste huis en daarna een tweede, bedoeld als investering voor zijn oude dag. Maar nadat er in 2015 iemand achter op zijn auto was gereden, kreeg hij allerlei klachten. Hij had last van pijn aan zijn rug en nek, maar ook aan zijn vingers, polsen en ellebogen. Hij was snel uitgeput, alles leek opeens te veel. De jaren die volgden stonden in het teken van onderzoeken, testen en keuringen. ‘Eerst kwam ik nooit bij de huisarts, en plotseling zat ik er iedere week.’ Artsen diagnosticeerden fibromyalgie, een aan reuma gerelateerde ziekte die waarschijnlijk losstaat van het ongeluk.
Maar niemand weet precies wat er met hem aan de hand is, waarom hij zo’n pijn houdt. Na twee jaar ziekte komt hij bij het UWV terecht, dat bepaalt of iemand een uitkering krijgt. Na een fysieke keuring vult de UWV-medewerker een vragenlijst in over wat iemand nog kan: ‘kan zich tenminste een half uur concentreren op één informatiebron’ of ‘kan de pengreep niet of nauwelijks uitvoeren’. Vervolgens selecteert een computersysteem uit een lijst van duizenden functies die in Nederland zouden voorkomen – zoals ‘koekjesinpakker’, ‘samensteller kunststof- en rubberproducten’, ‘snackbereider’, ‘schoonplukker’ – welke baan iemand nog zou kunnen uitvoeren.
Bij deze functies horen theoretische salarissen. Het procentuele verschil in inkomen tussen deze theoretische salarissen en het laatstverdiende inkomen bepaalt iemands ‘arbeidsongeschiktheidspercentage’. Dat percentage zegt dus niets over wat iemand heeft of hoe ziek iemand is, maar alleen over het verlies van inkomen.
Deze methode brengt met zich mee dat mensen met hogere inkomens meer kans hebben op een arbeidsongeschiktheidsuitkering, omdat voor hen de inkomensval groter is. Zo krijgt een notaris die door een hernia nog een beperkt aantal functies kan uitvoeren wél een arbeidsongeschiktheidsuitkering, maar een callcentermedewerker met dezelfde klachten en beperkingen niet. Of, een actueler voorbeeld: wanneer een specialist en een verpleegkundige in het ziekenhuis allebei long covid oplopen, dezelfde beperkingen ervaren, en nog dezelfde theoretische functies kunnen vervullen, dan kan het gebeuren dat de arts een uitkering krijgt, maar de verpleegkundige niet.
Ook voor John Nanhay-Khan pakt het slecht uit. Zijn oude loon wijkt namelijk nauwelijks af van het salaris dat hij volgens het UWV theoretisch nog zou kunnen verdienen als hij ‘machinebediende kunststofverwerkende industrie’ zou worden. Het gevolg: hij wordt nul procent arbeidsongeschikt verklaard.
Nanhay-Khan stapt naar de rechter, waar hij aannemelijk moet maken dat het UWV fout zit. Brieven van zijn huisarts en reumatoloog bevestigen dat hij ziek is. Maar die informatie was al meegenomen door de UWV-arts en daarom ziet de rechter geen aanleiding het UWV op te dragen het dossier opnieuw te openen. Zijn enige kans is het inbrengen van nieuwe medische informatie. Voor deze contra-expertise moet hij een onafhankelijke arts inhuren die hem nogmaals onderzoekt. De kosten daarvoor lopen uiteen tussen de drie- en vijfduizend euro. ‘Dat vond ik te duur’, zegt hij.
Herkenbaar helaas, ik heb zelf een kleine 9 jaar terug de nodige strijd gehad met UWV om uiteindelijk wel te bereiken wat voor mij persoonlijk het beste is.
Na mijn eerste onterechte afwijzing,afgekeurd bezwaar en daarbij opnieuw de arbeidsmarkt weer op om vanuit daar wederom in het spiraal ziektewet te zijn uitgekomen ben ik heel erg gaan uitpluizen hoe de beoordelingen tot stand komen, hoe hun computer berekening is en daarmee schaken gaan spelen om uiteindelijk mijn eigen zaak zo aan te kunnen sturen dat ze niks anders konden dan afkeuren. Het is te triest voor woorden hoe het heeft moeten lopen maar een combinatie van bureaucratie, een raar soort van gun factor en een computer systeem wat aan de hand van invoer *potentiële mogelijkheden bied* maakt het een bizar onlogische machine die onvoorspelbaar kan zijn als je de normale weg volgt en keurig doet wat je gevraagd word.
Uiteindelijk is het allemaal puur ijskoud data verzamelen, in het systeem gooien en wat er ook uit komt rollen is het resultaat en daar doe je het maar mee, UWV heeft nooit ongelijk.
Aan het einde van de rit heb ik mijn leven zelf gelukkig weer op de rit kunnen krijgen maar ik kan me zo goed voorstellen dat er tal van mensen zijn die enkel meer in de problemen komen.
Tja, we zijn nu eenmaal een klein, bekrompen rechts-conservatief landje. Dan krijg je dit soort instellingen en gevolgen. Niks nieuws onder de zon, dit is wat we willen als samenleving gezien de partijen die we constant de macht geven.
> Deze methode brengt met zich mee dat mensen met hogere inkomens meer kans hebben op een arbeidsongeschiktheidsuitkering, omdat voor hen de inkomensval groter is. Zo krijgt een notaris die door een hernia nog een beperkt aantal functies kan uitvoeren wél een arbeidsongeschiktheidsuitkering, maar een callcentermedewerker met dezelfde klachten en beperkingen niet. Of, een actueler voorbeeld: wanneer een specialist en een verpleegkundige in het ziekenhuis allebei long covid oplopen, dezelfde beperkingen ervaren, en nog dezelfde theoretische functies kunnen vervullen, dan kan het gebeuren dat de arts een uitkering krijgt, maar de verpleegkundige niet.
Wtf is dit voor kromme gedachtengang zeg!
Blij dat ik gister tegen het UWV nog heb gezegd dat ik niet de ziektewet in ga, ik voorzag alleen maar meer gedoe en gezeur dan dat ik nu heb en waarschijnlijk heb ik daar gelijk mee.
Wat een ontzettend gaaf land!
Ze hebben het steeds over een omgekeerde bewijslast, maar daar is hier geen sprake van. Het UWV heeft wel degelijk bewijs, namelijk in de vorm van het onderzoek van “onafhankelijke” expert.
Het echte probleem lijkt te zijn dat deze experts onzorgvuldig te werk gaan. Daar zou het UWV wat aan moeten doen.
> ‘Dat iemand hoog scoort op de test, wil niet zeggen dat diegene klachten aan het veinzen is.’ Er kunnen veel legitieme redenen zijn voor een hoge score: ‘Mensen die zich niet gehoord voelen, zetten hun klachten soms sterker aan.’
Klachten sterker aanzetten betekent toch dat mensen klachten aan het veinzen zijn? En je niet gehoord voelen lijkt me geen legitieme reden om te liegen over je klachten. Als iemand dat doet, lijkt mij legitiem om wat ze verklaren over hun ziekte verder ook emt een korrel zout te nemen.
Wie bepaalt het afkeurpercentage? Een arts of het UWV?
Als een arts zou zeggen dat ik 20% arbeidsongeschikt ben en ik vind dat ik 40% arbeidsongeschikt ben, dan is de arts toch het ‘probleem’ en is het UWV slechts uitvoerend (don’t shoot the messenger) op de indicatie van die arts. NB: kan ook zijn dat mijn eigen inschatting van 40% natuurlijk inaccuraat en die 20% gewoon klopte in dit hypothetische geval, ik heb er immers niet voor gestudeerd en sta er natuurlijk ook niet neutraal in als het over mijzelf gaat.
Maar weet dus niet of dit zo de gang van zaken is.. Ga er wel vanuit, het lijkt me dat een arts dit percentage bepaalt en niet een veredelde administrateur.
Edit
Zelfs als een andere arts (die ervoor gestudeerd heeft) vindt dat het 40% is wil niet zeggen dat die 20%-arts ongelijk heeft. Dan is het qua deskundigenoordeel ‘een tegen een’.
Ik snap niet helemaal het punt wat ze hier proberen te maken. Als ik het zo goed begrijp hoor ik een aantal dingen:
* De WIA-berekening zoals ie nu is kijkt naar het verschil tussen wat je nog kan en wat je voorheen deed. Als je nu een baan aankan/aan zou kunnen die evenveel verdient als dat je voorheen deed, krijg je daardoor geen uitkering. In alle tijden krijg je geloof ik maar 70% van het verschil.
* De Externe partij die ingeschakeld wordt voor een second opinion, Commercieel Keuringsbedrijf Psyon lijkt de zaken niet helemaal op orde te hebben.
* Een contra-expertise kost te veel geld voor veel mensen.
* Als je een rechtzaak gaat voeren op de processen blijkt het UWV de processen goed te volgen, en als je op de inhoud wil gaan schieten moet je met goede argumenten komen; Specifiek heeft het UWV namelijk specialisten op dit gebied in dienst, en je huisarts is geen specialist op het gebied van arbeidskundigheid (en heeft een behandelbelang).
Wat ik even mis, behalve het hele ‘ik vind de WIA-berekening kut, en je bent kansloos om dit aan te vechten’, is waar UWV hier nou zo hard de mist in gaat? Is dat omdat zij niet helpen om dan iemand om te scholen? Of is die baan niet-bestaand?
En verder zijn het volgens mij geen zaken waarin je het UWV wat kwalijk kan gaan nemen. Als je wilt dat een contra-expertise vergoed wordt, moet je dat politiek gaan regelen. Als je de WIA-berekening niet leuk vindt, is dat ook een zaak aan de politiek. Ze hebben een zaak die qua complexiteit voor hun te lastig is neergelegd bij een gespecialiseerd bedrijf (logisch), maar daar gaat inhoudelijk zo te zien wat mis, en daar kan wat verbeterd worden.
Maar anders dat het natuurlijk intens kut is om niet te kunnen werken/klachten te hebben, mis ik het punt van dit stuk, anders dan ‘ik ben het er niet mee eens, en ik wil mijn gelijk halen, maar de wet is het niet met me eens, iedereen heeft gedaan wat van hen verwacht wordt, en de rechter is het dus ook niet met me eens en dat is niet leuk’.
Het UWV is echt verschrikkelijk. Ik kan er zo woest en verdrietig van worden.
**Morbide obesitas** = 100% afgekeurd.
**Whiplash door aanrijding (oa chronische pijn en niet meer volledig kunnen werken)** = UWV vind dat je nog wel 40 uur kan werken, dus 30% afgekeurd, dus je krijgt geen WIA
Conclusie je kan beter jezelf helemaal de tyfus eten (morbide obesitas is meestal echt wel iets aan te doen) dan een ongeluk krijgen.
Als je dan in beroep gaat, moet een andere arts van het UWV je keuren.. alsof die dan heel iets anders gaat zeggen.
Heel het systeem klopt niet en er gaan heel veel mensen aan kapot. Mensen die graag nog wel iets willen, die echt de hulp nodig hebben. Maar het UWV boeit het niet.
Ik vraag me oprecht af hoe je kan slapen als je zo mensen behandeld?
Fuck die verhalen zijn echt schrijnend. Jammer dat UWV zo gierig is, maar het is wat parlementaire democratie nu voortbrengt en reflecteert een sentiment in de bevolking. Wantrouwen in plaats solidariteit. En schijt aan een ander.
Het is erg vervelend als je zo’n David en Goliath fight aan moet gaan terwijl je gezondheid al aandacht vergt. Zelf heb ik een jaar in onzekerheid geleefd, maar dankzij vertegenwoordiging door de vakbond (FNV) succesvol bezwaar gemaakt. De laatste verzekeringsarts, die dus mijn bezwaar gegrond verklaarde, was gelukkig een mens in plaats een machine. Weet alleen niet wat de toekomst brengt. Mijn ziekte wordt nog niet minder, maar een herkeuring kan zo maar door een minder begripvolle arts gebeuren. Zou een catastrofe zijn.
Het werkmap berichten systeem van het uwv is al sinds ongeveer 2021 juli stuk en werkt niet meer zoals het hoort. Als ze mij een bericht toesturen zou deze hier moeten te komen staan. Ik krijg enkel een email met dat ze een bericht hebben klaargezet in mijn werkmap en dat ik snel moet inloggen/kijken voor het geval ik tijdsgebonden handelingen moet verrichten aan de hand van het bericht.
Op deze manier deadlines missen maakt niet uit voor het UWV, want jij en je dossier worden gewoon doorgeschoven naar het volgende blokje in de flowchart “niet mijn probleem”. De consequenties die hangen aan het niet handelen op berichten van het UWV zijn echter wel voor de uitkeringstrekker.
Ik heb een klacht ingediend via de officiele weg en werd teruggebeld over iemand anders klacht. UWV, bedankt voor de tijdelijke uitkering, maar voor mij hopelijk nooit meer. Je bakt er geen cent van.
Ik moet hier gewoon om janken. Ik ben soms bang dat ik door omstandigheden moet stoppen met werken in de toekomst, maar dat ik dan weer in de bijstand moet zitten omdat het UWV je als burger met beperking naait. Ik ben met autisme en EDS ook niet gehandicapt genoeg voor ze.
Ik werk nu 3 dagen in de week en heb gelukkig aanpassingen, maar ik merk dat ik het eigenlijk net wel/net niet red. Maar ik wil niet stoppen omdat ik in de bijstand niet echt kan betalen om te leven tegenwoordig. Wat een hel.
Het enige dat ik enigszins normaal vind aan dit artikel, is dat de mensen met bewijzen moeten komen. Als het UWV een heel net dossier heeft, en jij hebt niets meer dan “neuj, klopt niet”, wint het UWV natuurlijk.
Maar de rest van het artikel is te absurd voor woorden. Het mag duidelijk zijn dat uitkeringen voor de rijken bedoeld zijn. Alleen al dat ze niet je huisarts accepteren, dat iemand in de bijstand maar eventjes 5000 piek mag neertellen. Dat je afkeuring gebaseerd is op verschil in inkomen, in plaats van hoeveel je nog kan. Mis je je beide armen en benen, zou je haast nog als arbeidsgeschikt worden verklaard omdat je als vuilnisman toch al niets verdiende. Het zou eerder andersom moeten zijn. Iemand met een goede baan heeft meer speling. Een advocaat die niet meer kan advoceren, kan nog wel vuilnisman worden. Maar een vuilnisman kan geen advocaat worden. Er klopt hier geen bal van.
En die Psyon mogen ze opdoeken. Dat klinkt als een extreem fraudulente organisatie. Bij het noemen van een leugentest had ik er al een hard hoofd in. Die zijn notoir onbetrouwbaar. De beschrijving van de test maakt het niet beter. Of dat ze iedereen afschepen met een vage diagnose die eigenlijk niet echt wat betekent.
Het is daar echt zo’n corrupte bende.
Een vriend van me is bedrijfsarts, die loopt continu te klagen dat dossiers die voor de IVA gaan ivm zeer ernstige ziekte en een verwachtte levensverwachting van max 3 jaar ofzo en waarvoor hij en de behandelend specialist een dichtgetimmers dossier aanleveren, doodleuk de uitslag vd UWV arts krijgen dat die persoon nog met gemak kan werken en de aanvraag dus wordt afgekeurd.
En verder krijgen mensen die bv een versleten knie hebben en dus van de bedrijfsarts te horen krijgen dan maar passend zittend werk te doen, hun bezwaren bij het UWV geregeld goedgekeurd bij bepaalde beroepen/wanneer men de juiste mensen kent waardoor ze niets hoeven te doen, terwijl een ander die overal in het lichaam reuma heeft lekker door mag gaan met kantoren schoonmaken.
Deze begrijp ik niet:
>
Het aandeel van negentig procent herkent hij niet. De Centrale Raad noemt een eigen percentage van 83 maar kan desgevraagd geen officiële cijfers met ons delen omdat ze deze niet betrouwbaar genoeg vindt. Dat het UWV vaak in het gelijk wordt gesteld, vindt Van Brussel niet gek: ‘Uiteindelijk komt maar een klein deel bij de Centrale Raad terecht.’ Gelijkenissen met de kindertoeslagenaffaire ziet hij niet: ‘Als wij buikpijn krijgen van een zaak kunnen we een onafhankelijke deskundige inschakelen. En dat doen we altijd wanneer we dat nodig vinden.’ Volgens de Raad zelf is dat in zo’n tien procent van de zaken.
Je zou toch zeggen dat als een heel klein deel van de afwijzingen bij de hoge raad terechtkomt (volgens het jaarverslag UWV 2019 [vanwege Corona niet naar 2020 gekeken] waren er 20.000 afwijzingen totaal, ongeveer 1/3e van de aanvragen, ik weet niet hoeveel bij de hoge raad kwamen maar 1.000/5% lijkt me al veel) dat de afwijzingen zijn waar de UWV *minder* vaak in het gelijk wordt gesteld?
Dat zijn de zaken waar de mensen hun afwijzing echt niet willen accepteren en de kosten en moeite van een rechtszaak willen nemen. Terwijl die kosten voor het UWV vrijwel niets voorstellen.
“Psyon baseert zich op de SIMS, een leugentest die het bedrijf standaard afneemt. De vragenlijst bevat 75 ja-/nee-vragen met symptomen die nauwelijks voorkomen, zoals ‘als ik een telefoonnummer noteer komt het achterstevoren op papier zonder dat ik dat wil’. Het onderliggende idee: antwoorden mensen te vaak ‘ja’ op deze gekke vragen, dan overdrijven ze mogelijk hun klachten.”
Ik zit zelf in de bezwaarprocedure tegen het UWV en deze zinsnede maakt mij zo boos. Elke kleine verpspreking wordt gezien als een leugen en op dit soort sneaky manieren proberen ze mensen met een zwakke gezondheid een oor aan te naaien. Ik had bij mijn keuring een gesprek van 2 uur terwijl ik mij 20 minuten per dag kan concentreren. Aan het einde van het gesprek beginnen ze dan dat je het toch 2 uur vol kon houden, dus ook 2 uur kan werken. Deze hele procedure is er op gericht om je fouten te laten maken. Bah bah bah.
Kut UWV, kut VVD, kut kut kut.
Ik ben op dit moment in hoger beroep tegen het UWV, over het niet toekennen van een Wajong uitkering voor mijn permanente en chronische ziektes. AMA.
Dit lezen was niet goed voor mijn gemoedstoestand
Ik heb hetzelfde meegemaakt met het UWV. Ik kreeg een burnout. Ik was programmeur. Via vrijwilligerswerk heb ik mijn werkzame uren kunnen opbouwen tot 6 uur in de week. Daar heb ik een half jaar over gedaan. Toen kreeg ik een belletje van de verzekeringsarts van het UWV en die heeft even 20 minuten met me gepraat hoe het gaat. Resultaat: WIA aanvraag afgewezen. Volgens hun computer kon ik 40 uur werken als ik me liet omscholen tot een baan om landbouwmachines in elkaar te zetten. Gast, ik kon niet eens 2 uur op een dag in een kringloopwinkel werken. Laat staan dat ik me kan gaan omscholen. In bezwaar gegaan, afgewezen. Hoe helpt me dit om weer te kunnen gaan werken?
20 comments
^(Even voor de zekerheid gekopieerd, want weet niet of de link voor iedereen paywallloos is en blijft. Voor degenen die een spiegeltje fijner vinden dan onderstaande copypastelap,) [^(bij deze)](https://archive.ph/UaVV2)^(.)
Burgers die bezwaar maken tegen beslissingen van het UWV zijn kansloos bij de rechter. Hoge rechters doen niet aan waarheidsvinding en vertrouwen op dossiers die bestaan uit knip-en-plakwerk en dubieuze leugentesten. ‘Mensen lopen onwetend in de val.’
**Het is vrijdagavond**, bijna zes uur, maar advocaat Sandra van Veldhoven praat gedreven, alsof het niet het einde, maar het begin van de week is. Op tafel in haar kantoor in Den Haag liggen drie vuistdikke mappen. Stickers en post-its steken eruit, belangrijke passages heeft ze alvast gearceerd. Het is het dossier van John Nanhay-Khan, die ze jarenlang bijstond in zijn strijd tegen het UWV. Zijn zaak was sterk, hun argumentatie zat goed in elkaar. Van Veldhoven stopte 144 uur in de zaak, waarvan een groot deel onbetaald. ‘Ik had alles uit de kast getrokken, ik wilde hem zo graag helpen. En ik dacht echt dat het zou gaan lukken, anders was ik er niet aan begonnen.’
Het bleek niet te gaan lukken. De Centrale Raad van Beroep, de hoogste bestuursrechter die over sociale zekerheid gaat, volgde het oordeel van het UWV. Nanhay-Khan en Van Veldhoven verloren de zaak. ‘En daarmee is de kous dan af’, zegt Van Veldhoven. Sinds ze in 2009 begon als advocaat deed ze menige arbeidsongeschiktheidszaak, maar na deze zaak, een half jaar geleden, begint ze er niet meer aan. ‘Je schept wel verwachtingen. Moet je mensen wel zo’n jarenlang traject aandoen als het UWV toch bijna altijd gelijk krijgt?’
Het UWV bepaalt wie recht heeft op steun vanuit de overheid, en doet dat met een steeds strengere bril. Precies zoals kabinet na kabinet het de afgelopen twintig jaar voor ogen had: het hoge aantal arbeidsongeschikten moest omlaag. De WAO maakte in 2006 plaats voor de WIA en onder het motto ‘kijken wat iemand nog wél kan’ werden honderdduizenden arbeidsongeschikten opnieuw gekeurd. Een van de ingrijpendste wijzigingen was het aanscherpen van de toegangseis: waar eerder een arbeidsongeschiktheid van vijftien procent recht gaf op ondersteuning is dat nu pas zo bij 35 procent. Het aantal arbeidsongeschikten nam sinds 2003 af met bijna twintig procent.
Maar waar kunnen mensen naartoe die menen dat het UWV ten onrechte zo streng is geweest? Vrijwel nergens, zo blijkt uit onderzoek van platform Investico. Burgers die het niet eens zijn met een beslissing van het UWV kunnen naar de rechter om daar hun gelijk te halen, maar in de praktijk blijken ze in de rechtszaal alsnog vrijwel kansloos. In arbeidsongeschiktheidszaken toetsen rechters voornamelijk procedureel: is het dossier van het UWV op orde? Zijn er aanwijzingen dat het medisch onderzoek onzorgvuldig is geweest? Is het besluit van het UWV voldoende gemotiveerd? Maar aan waarheidsvinding doet de bestuursrechter niet. Het is aan de burger om aannemelijk te maken dat het besluit van het UWV niet klopt. In deze rechtszaal is de bewijslast dus omgedraaid.
Maar burgers hebben daar nauwelijks middelen voor. Brieven van huisartsen, psychologen of behandelend artsen schuift de rechter vaak terzijde omdat zij een te nauwe band zouden hebben met hun cliënten. Het enige dat echt telt, is zogeheten ‘contra-expertise’: een extra medisch onderzoek van een onafhankelijk arts of een expert dat duizenden euro’s kost. Juist dat geld hebben de meeste mensen die om steun vragen niet.
Het UWV heeft de middelen uiteraard wél. De organisatie kan bij ingewikkelde gevallen gebruik maken van een extern expertisebureau, maar dat blijkt niet zorgvuldig te werk te gaan, ontdekten wij in ons onderzoek. Keuringsbureau Psyon knipt en plakt standaardteksten in zijn medische dossiers, stelt opvallend vaak dezelfde ‘onschuldige’ diagnose en maakt op een oneigenlijke manier gebruik van een leugentest. Het UWV levert de dossiers aan en de rechter neemt ze voor waar aan. Het UWV wint in meer dan negentig procent van de hoger-beroepszaken, blijkt uit onze berekening. Kwetsbare burgers blijven verstoken van de steun die ze verdienen.
**Vanuit het raam zag zijn vriendin** hem beneden zitten, eerst gehurkt op de grond achter zijn auto, toen steunend op de kofferbak. John Nanhay-Khan had die dag als elektricien voor het bedrijf van zijn broer gewerkt. De klus was op de derde etage, dus het was zwaar geweest, steeds drie trappen op en af. Toen hij ’s avonds zijn auto voor de deur parkeerde, kon hij nauwelijks uitstappen. Kramp in zijn benen, van boven tot onder. ‘Ik kon wel janken van de pijn. En ik ben echt geen aansteller.’ Hurken, hangen, steunen: niets hielp. ‘En ik zag hem daar zitten’, vertelt zijn vriendin, ‘maar ik kon hem ook niet naar tweehoog slepen.’ Uiteindelijk trok de kramp weg en lukte het hem om thuis te komen. Maar een paar weken later ging het opnieuw mis. ‘Ik had een knipschaar vast. Hij was net nieuw, dus nog goed scherp.’ Nanhay-Khan vertelt hoe hij door kramp in zijn vingers uitschoot en met de knipschaar in zijn andere hand stak. Met zijn T-shirt om zijn hand gewikkeld ging hij naar het ziekenhuis om zich te laten hechten. Hij laat een foto zien van een bebloede hand. ‘Echt, ik overdrijf niet. Kijk maar.’
Zes jaar eerder leek er nog geen vuiltje aan de lucht. Als vertegenwoordiger reed hij het hele land door om test- en meetapparatuur te verkopen aan ziekenhuizen en grote bedrijven. Ook financieel ging het goed. Hij kocht een eerste huis en daarna een tweede, bedoeld als investering voor zijn oude dag. Maar nadat er in 2015 iemand achter op zijn auto was gereden, kreeg hij allerlei klachten. Hij had last van pijn aan zijn rug en nek, maar ook aan zijn vingers, polsen en ellebogen. Hij was snel uitgeput, alles leek opeens te veel. De jaren die volgden stonden in het teken van onderzoeken, testen en keuringen. ‘Eerst kwam ik nooit bij de huisarts, en plotseling zat ik er iedere week.’ Artsen diagnosticeerden fibromyalgie, een aan reuma gerelateerde ziekte die waarschijnlijk losstaat van het ongeluk.
Maar niemand weet precies wat er met hem aan de hand is, waarom hij zo’n pijn houdt. Na twee jaar ziekte komt hij bij het UWV terecht, dat bepaalt of iemand een uitkering krijgt. Na een fysieke keuring vult de UWV-medewerker een vragenlijst in over wat iemand nog kan: ‘kan zich tenminste een half uur concentreren op één informatiebron’ of ‘kan de pengreep niet of nauwelijks uitvoeren’. Vervolgens selecteert een computersysteem uit een lijst van duizenden functies die in Nederland zouden voorkomen – zoals ‘koekjesinpakker’, ‘samensteller kunststof- en rubberproducten’, ‘snackbereider’, ‘schoonplukker’ – welke baan iemand nog zou kunnen uitvoeren.
Bij deze functies horen theoretische salarissen. Het procentuele verschil in inkomen tussen deze theoretische salarissen en het laatstverdiende inkomen bepaalt iemands ‘arbeidsongeschiktheidspercentage’. Dat percentage zegt dus niets over wat iemand heeft of hoe ziek iemand is, maar alleen over het verlies van inkomen.
Deze methode brengt met zich mee dat mensen met hogere inkomens meer kans hebben op een arbeidsongeschiktheidsuitkering, omdat voor hen de inkomensval groter is. Zo krijgt een notaris die door een hernia nog een beperkt aantal functies kan uitvoeren wél een arbeidsongeschiktheidsuitkering, maar een callcentermedewerker met dezelfde klachten en beperkingen niet. Of, een actueler voorbeeld: wanneer een specialist en een verpleegkundige in het ziekenhuis allebei long covid oplopen, dezelfde beperkingen ervaren, en nog dezelfde theoretische functies kunnen vervullen, dan kan het gebeuren dat de arts een uitkering krijgt, maar de verpleegkundige niet.
Ook voor John Nanhay-Khan pakt het slecht uit. Zijn oude loon wijkt namelijk nauwelijks af van het salaris dat hij volgens het UWV theoretisch nog zou kunnen verdienen als hij ‘machinebediende kunststofverwerkende industrie’ zou worden. Het gevolg: hij wordt nul procent arbeidsongeschikt verklaard.
Nanhay-Khan stapt naar de rechter, waar hij aannemelijk moet maken dat het UWV fout zit. Brieven van zijn huisarts en reumatoloog bevestigen dat hij ziek is. Maar die informatie was al meegenomen door de UWV-arts en daarom ziet de rechter geen aanleiding het UWV op te dragen het dossier opnieuw te openen. Zijn enige kans is het inbrengen van nieuwe medische informatie. Voor deze contra-expertise moet hij een onafhankelijke arts inhuren die hem nogmaals onderzoekt. De kosten daarvoor lopen uiteen tussen de drie- en vijfduizend euro. ‘Dat vond ik te duur’, zegt hij.
Herkenbaar helaas, ik heb zelf een kleine 9 jaar terug de nodige strijd gehad met UWV om uiteindelijk wel te bereiken wat voor mij persoonlijk het beste is.
Na mijn eerste onterechte afwijzing,afgekeurd bezwaar en daarbij opnieuw de arbeidsmarkt weer op om vanuit daar wederom in het spiraal ziektewet te zijn uitgekomen ben ik heel erg gaan uitpluizen hoe de beoordelingen tot stand komen, hoe hun computer berekening is en daarmee schaken gaan spelen om uiteindelijk mijn eigen zaak zo aan te kunnen sturen dat ze niks anders konden dan afkeuren. Het is te triest voor woorden hoe het heeft moeten lopen maar een combinatie van bureaucratie, een raar soort van gun factor en een computer systeem wat aan de hand van invoer *potentiële mogelijkheden bied* maakt het een bizar onlogische machine die onvoorspelbaar kan zijn als je de normale weg volgt en keurig doet wat je gevraagd word.
Uiteindelijk is het allemaal puur ijskoud data verzamelen, in het systeem gooien en wat er ook uit komt rollen is het resultaat en daar doe je het maar mee, UWV heeft nooit ongelijk.
Aan het einde van de rit heb ik mijn leven zelf gelukkig weer op de rit kunnen krijgen maar ik kan me zo goed voorstellen dat er tal van mensen zijn die enkel meer in de problemen komen.
Tja, we zijn nu eenmaal een klein, bekrompen rechts-conservatief landje. Dan krijg je dit soort instellingen en gevolgen. Niks nieuws onder de zon, dit is wat we willen als samenleving gezien de partijen die we constant de macht geven.
> Deze methode brengt met zich mee dat mensen met hogere inkomens meer kans hebben op een arbeidsongeschiktheidsuitkering, omdat voor hen de inkomensval groter is. Zo krijgt een notaris die door een hernia nog een beperkt aantal functies kan uitvoeren wél een arbeidsongeschiktheidsuitkering, maar een callcentermedewerker met dezelfde klachten en beperkingen niet. Of, een actueler voorbeeld: wanneer een specialist en een verpleegkundige in het ziekenhuis allebei long covid oplopen, dezelfde beperkingen ervaren, en nog dezelfde theoretische functies kunnen vervullen, dan kan het gebeuren dat de arts een uitkering krijgt, maar de verpleegkundige niet.
Wtf is dit voor kromme gedachtengang zeg!
Blij dat ik gister tegen het UWV nog heb gezegd dat ik niet de ziektewet in ga, ik voorzag alleen maar meer gedoe en gezeur dan dat ik nu heb en waarschijnlijk heb ik daar gelijk mee.
Wat een ontzettend gaaf land!
Ze hebben het steeds over een omgekeerde bewijslast, maar daar is hier geen sprake van. Het UWV heeft wel degelijk bewijs, namelijk in de vorm van het onderzoek van “onafhankelijke” expert.
Het echte probleem lijkt te zijn dat deze experts onzorgvuldig te werk gaan. Daar zou het UWV wat aan moeten doen.
> ‘Dat iemand hoog scoort op de test, wil niet zeggen dat diegene klachten aan het veinzen is.’ Er kunnen veel legitieme redenen zijn voor een hoge score: ‘Mensen die zich niet gehoord voelen, zetten hun klachten soms sterker aan.’
Klachten sterker aanzetten betekent toch dat mensen klachten aan het veinzen zijn? En je niet gehoord voelen lijkt me geen legitieme reden om te liegen over je klachten. Als iemand dat doet, lijkt mij legitiem om wat ze verklaren over hun ziekte verder ook emt een korrel zout te nemen.
Wie bepaalt het afkeurpercentage? Een arts of het UWV?
Als een arts zou zeggen dat ik 20% arbeidsongeschikt ben en ik vind dat ik 40% arbeidsongeschikt ben, dan is de arts toch het ‘probleem’ en is het UWV slechts uitvoerend (don’t shoot the messenger) op de indicatie van die arts. NB: kan ook zijn dat mijn eigen inschatting van 40% natuurlijk inaccuraat en die 20% gewoon klopte in dit hypothetische geval, ik heb er immers niet voor gestudeerd en sta er natuurlijk ook niet neutraal in als het over mijzelf gaat.
Maar weet dus niet of dit zo de gang van zaken is.. Ga er wel vanuit, het lijkt me dat een arts dit percentage bepaalt en niet een veredelde administrateur.
Edit
Zelfs als een andere arts (die ervoor gestudeerd heeft) vindt dat het 40% is wil niet zeggen dat die 20%-arts ongelijk heeft. Dan is het qua deskundigenoordeel ‘een tegen een’.
Ik snap niet helemaal het punt wat ze hier proberen te maken. Als ik het zo goed begrijp hoor ik een aantal dingen:
* De WIA-berekening zoals ie nu is kijkt naar het verschil tussen wat je nog kan en wat je voorheen deed. Als je nu een baan aankan/aan zou kunnen die evenveel verdient als dat je voorheen deed, krijg je daardoor geen uitkering. In alle tijden krijg je geloof ik maar 70% van het verschil.
* De Externe partij die ingeschakeld wordt voor een second opinion, Commercieel Keuringsbedrijf Psyon lijkt de zaken niet helemaal op orde te hebben.
* Een contra-expertise kost te veel geld voor veel mensen.
* Als je een rechtzaak gaat voeren op de processen blijkt het UWV de processen goed te volgen, en als je op de inhoud wil gaan schieten moet je met goede argumenten komen; Specifiek heeft het UWV namelijk specialisten op dit gebied in dienst, en je huisarts is geen specialist op het gebied van arbeidskundigheid (en heeft een behandelbelang).
Wat ik even mis, behalve het hele ‘ik vind de WIA-berekening kut, en je bent kansloos om dit aan te vechten’, is waar UWV hier nou zo hard de mist in gaat? Is dat omdat zij niet helpen om dan iemand om te scholen? Of is die baan niet-bestaand?
En verder zijn het volgens mij geen zaken waarin je het UWV wat kwalijk kan gaan nemen. Als je wilt dat een contra-expertise vergoed wordt, moet je dat politiek gaan regelen. Als je de WIA-berekening niet leuk vindt, is dat ook een zaak aan de politiek. Ze hebben een zaak die qua complexiteit voor hun te lastig is neergelegd bij een gespecialiseerd bedrijf (logisch), maar daar gaat inhoudelijk zo te zien wat mis, en daar kan wat verbeterd worden.
Maar anders dat het natuurlijk intens kut is om niet te kunnen werken/klachten te hebben, mis ik het punt van dit stuk, anders dan ‘ik ben het er niet mee eens, en ik wil mijn gelijk halen, maar de wet is het niet met me eens, iedereen heeft gedaan wat van hen verwacht wordt, en de rechter is het dus ook niet met me eens en dat is niet leuk’.
Het UWV is echt verschrikkelijk. Ik kan er zo woest en verdrietig van worden.
**Morbide obesitas** = 100% afgekeurd.
**Whiplash door aanrijding (oa chronische pijn en niet meer volledig kunnen werken)** = UWV vind dat je nog wel 40 uur kan werken, dus 30% afgekeurd, dus je krijgt geen WIA
Conclusie je kan beter jezelf helemaal de tyfus eten (morbide obesitas is meestal echt wel iets aan te doen) dan een ongeluk krijgen.
Als je dan in beroep gaat, moet een andere arts van het UWV je keuren.. alsof die dan heel iets anders gaat zeggen.
Heel het systeem klopt niet en er gaan heel veel mensen aan kapot. Mensen die graag nog wel iets willen, die echt de hulp nodig hebben. Maar het UWV boeit het niet.
Ik vraag me oprecht af hoe je kan slapen als je zo mensen behandeld?
Fuck die verhalen zijn echt schrijnend. Jammer dat UWV zo gierig is, maar het is wat parlementaire democratie nu voortbrengt en reflecteert een sentiment in de bevolking. Wantrouwen in plaats solidariteit. En schijt aan een ander.
Het is erg vervelend als je zo’n David en Goliath fight aan moet gaan terwijl je gezondheid al aandacht vergt. Zelf heb ik een jaar in onzekerheid geleefd, maar dankzij vertegenwoordiging door de vakbond (FNV) succesvol bezwaar gemaakt. De laatste verzekeringsarts, die dus mijn bezwaar gegrond verklaarde, was gelukkig een mens in plaats een machine. Weet alleen niet wat de toekomst brengt. Mijn ziekte wordt nog niet minder, maar een herkeuring kan zo maar door een minder begripvolle arts gebeuren. Zou een catastrofe zijn.
Het werkmap berichten systeem van het uwv is al sinds ongeveer 2021 juli stuk en werkt niet meer zoals het hoort. Als ze mij een bericht toesturen zou deze hier moeten te komen staan. Ik krijg enkel een email met dat ze een bericht hebben klaargezet in mijn werkmap en dat ik snel moet inloggen/kijken voor het geval ik tijdsgebonden handelingen moet verrichten aan de hand van het bericht.
Op deze manier deadlines missen maakt niet uit voor het UWV, want jij en je dossier worden gewoon doorgeschoven naar het volgende blokje in de flowchart “niet mijn probleem”. De consequenties die hangen aan het niet handelen op berichten van het UWV zijn echter wel voor de uitkeringstrekker.
Ik heb een klacht ingediend via de officiele weg en werd teruggebeld over iemand anders klacht. UWV, bedankt voor de tijdelijke uitkering, maar voor mij hopelijk nooit meer. Je bakt er geen cent van.
Ik moet hier gewoon om janken. Ik ben soms bang dat ik door omstandigheden moet stoppen met werken in de toekomst, maar dat ik dan weer in de bijstand moet zitten omdat het UWV je als burger met beperking naait. Ik ben met autisme en EDS ook niet gehandicapt genoeg voor ze.
Ik werk nu 3 dagen in de week en heb gelukkig aanpassingen, maar ik merk dat ik het eigenlijk net wel/net niet red. Maar ik wil niet stoppen omdat ik in de bijstand niet echt kan betalen om te leven tegenwoordig. Wat een hel.
Het enige dat ik enigszins normaal vind aan dit artikel, is dat de mensen met bewijzen moeten komen. Als het UWV een heel net dossier heeft, en jij hebt niets meer dan “neuj, klopt niet”, wint het UWV natuurlijk.
Maar de rest van het artikel is te absurd voor woorden. Het mag duidelijk zijn dat uitkeringen voor de rijken bedoeld zijn. Alleen al dat ze niet je huisarts accepteren, dat iemand in de bijstand maar eventjes 5000 piek mag neertellen. Dat je afkeuring gebaseerd is op verschil in inkomen, in plaats van hoeveel je nog kan. Mis je je beide armen en benen, zou je haast nog als arbeidsgeschikt worden verklaard omdat je als vuilnisman toch al niets verdiende. Het zou eerder andersom moeten zijn. Iemand met een goede baan heeft meer speling. Een advocaat die niet meer kan advoceren, kan nog wel vuilnisman worden. Maar een vuilnisman kan geen advocaat worden. Er klopt hier geen bal van.
En die Psyon mogen ze opdoeken. Dat klinkt als een extreem fraudulente organisatie. Bij het noemen van een leugentest had ik er al een hard hoofd in. Die zijn notoir onbetrouwbaar. De beschrijving van de test maakt het niet beter. Of dat ze iedereen afschepen met een vage diagnose die eigenlijk niet echt wat betekent.
Het is daar echt zo’n corrupte bende.
Een vriend van me is bedrijfsarts, die loopt continu te klagen dat dossiers die voor de IVA gaan ivm zeer ernstige ziekte en een verwachtte levensverwachting van max 3 jaar ofzo en waarvoor hij en de behandelend specialist een dichtgetimmers dossier aanleveren, doodleuk de uitslag vd UWV arts krijgen dat die persoon nog met gemak kan werken en de aanvraag dus wordt afgekeurd.
En verder krijgen mensen die bv een versleten knie hebben en dus van de bedrijfsarts te horen krijgen dan maar passend zittend werk te doen, hun bezwaren bij het UWV geregeld goedgekeurd bij bepaalde beroepen/wanneer men de juiste mensen kent waardoor ze niets hoeven te doen, terwijl een ander die overal in het lichaam reuma heeft lekker door mag gaan met kantoren schoonmaken.
Deze begrijp ik niet:
>
Het aandeel van negentig procent herkent hij niet. De Centrale Raad noemt een eigen percentage van 83 maar kan desgevraagd geen officiële cijfers met ons delen omdat ze deze niet betrouwbaar genoeg vindt. Dat het UWV vaak in het gelijk wordt gesteld, vindt Van Brussel niet gek: ‘Uiteindelijk komt maar een klein deel bij de Centrale Raad terecht.’ Gelijkenissen met de kindertoeslagenaffaire ziet hij niet: ‘Als wij buikpijn krijgen van een zaak kunnen we een onafhankelijke deskundige inschakelen. En dat doen we altijd wanneer we dat nodig vinden.’ Volgens de Raad zelf is dat in zo’n tien procent van de zaken.
Je zou toch zeggen dat als een heel klein deel van de afwijzingen bij de hoge raad terechtkomt (volgens het jaarverslag UWV 2019 [vanwege Corona niet naar 2020 gekeken] waren er 20.000 afwijzingen totaal, ongeveer 1/3e van de aanvragen, ik weet niet hoeveel bij de hoge raad kwamen maar 1.000/5% lijkt me al veel) dat de afwijzingen zijn waar de UWV *minder* vaak in het gelijk wordt gesteld?
Dat zijn de zaken waar de mensen hun afwijzing echt niet willen accepteren en de kosten en moeite van een rechtszaak willen nemen. Terwijl die kosten voor het UWV vrijwel niets voorstellen.
“Psyon baseert zich op de SIMS, een leugentest die het bedrijf standaard afneemt. De vragenlijst bevat 75 ja-/nee-vragen met symptomen die nauwelijks voorkomen, zoals ‘als ik een telefoonnummer noteer komt het achterstevoren op papier zonder dat ik dat wil’. Het onderliggende idee: antwoorden mensen te vaak ‘ja’ op deze gekke vragen, dan overdrijven ze mogelijk hun klachten.”
Ik zit zelf in de bezwaarprocedure tegen het UWV en deze zinsnede maakt mij zo boos. Elke kleine verpspreking wordt gezien als een leugen en op dit soort sneaky manieren proberen ze mensen met een zwakke gezondheid een oor aan te naaien. Ik had bij mijn keuring een gesprek van 2 uur terwijl ik mij 20 minuten per dag kan concentreren. Aan het einde van het gesprek beginnen ze dan dat je het toch 2 uur vol kon houden, dus ook 2 uur kan werken. Deze hele procedure is er op gericht om je fouten te laten maken. Bah bah bah.
Kut UWV, kut VVD, kut kut kut.
Ik ben op dit moment in hoger beroep tegen het UWV, over het niet toekennen van een Wajong uitkering voor mijn permanente en chronische ziektes. AMA.
Dit lezen was niet goed voor mijn gemoedstoestand
Ik heb hetzelfde meegemaakt met het UWV. Ik kreeg een burnout. Ik was programmeur. Via vrijwilligerswerk heb ik mijn werkzame uren kunnen opbouwen tot 6 uur in de week. Daar heb ik een half jaar over gedaan. Toen kreeg ik een belletje van de verzekeringsarts van het UWV en die heeft even 20 minuten met me gepraat hoe het gaat. Resultaat: WIA aanvraag afgewezen. Volgens hun computer kon ik 40 uur werken als ik me liet omscholen tot een baan om landbouwmachines in elkaar te zetten. Gast, ik kon niet eens 2 uur op een dag in een kringloopwinkel werken. Laat staan dat ik me kan gaan omscholen. In bezwaar gegaan, afgewezen. Hoe helpt me dit om weer te kunnen gaan werken?